డాక్టర్ కాసేపు నిశ్శబ్దంగా రఘువరన్ వైపు చూశాడు.
ఆ తర్వాత స్వల్పంగా నవ్వాడు.
"చాలు... ఇక నీ గురించి నువ్వు చెప్పడం ఆపు."
రఘువరన్ ఆశ్చర్యంగా డాక్టర్ వైపు చూశాడు.
"నీ గురించి నాకు అర్థమైంది."
డాక్టర్ కుర్చీలో వెనక్కి ఆనుకుంటూ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"నువ్వు సాధారణ మనిషివి కాదు. ఓటమి ఎదురైనా దాన్ని కూడా ఎదుర్కొనే తత్వం నీలో ఉంది. పరిస్థితి ఎంత కష్టమైనా వెనక్కి తగ్గే వాడివి కాదనిపిస్తోంది."
ఒక్క క్షణం ఆగి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"కాకపోతే... ఒక చిన్న తిక్క ఉంది."
రఘువరన్ కనుబొమ్మ ఎత్తాడు.
"ఏంటది?"
"నువ్వు చెప్పేది నిజమే కావచ్చు. కానీ అందరికీ అర్థమయ్యే భాషలో చెప్పడం నేర్చుకో. లేకపోతే జనాలు నిన్ను మేధావి అనరు... పిచ్చివాడని అనుకుంటారు."
డాక్టర్ లేచి తలుపు తెరిచాడు.
"లోపలికి రండి."
ఆందోళనగా బయట ఎదురు చూస్తున్న తల్లిదండ్రులు వెంటనే లోపలికి వచ్చారు.
"డాక్టర్ గారు... మా అబ్బాయికి ఏమైంది?"
డాక్టర్ చిరునవ్వుతో తల ఊపాడు.
"ఏమీ కాలేదు."
"మీ వాడు పూర్తిగా ఆరోగ్యంగానే ఉన్నాడు."
"కాకపోతే... అందరి ఆలోచనలు ఒకేలా ఉండవు. కొందరు ప్రపంచాన్ని చూసే విధానం వేరుగా ఉంటుంది. మీ అబ్బాయి అలాంటి వారిలో ఒకడు."
"అనవసరంగా భయపడకండి."
"ఇంటికి తీసుకెళ్లండి."
తండ్రి సంకోచంగా అడిగాడు.
"సార్... ఫీజు..."
"అవసరం లేదు."
"ఈ రోజు నాకు వచ్చిన సమాధానాలే నా ఫీజు."
తల్లిదండ్రులు ఊపిరి పీల్చుకుని రఘువరన్తో కలిసి బయటకు వెళ్లబోతుండగా...
"ఒక్క నిమిషం."
డాక్టర్ పిలిచాడు.
రఘువరన్ వెనక్కి తిరిగాడు.
"నీ పేరు ఏమిటి బాబు?"
రఘువరన్ స్వల్పంగా నవ్వాడు.
"రఘువరన్."
ఒక్క క్షణం ఆగి...
"రైటర్... రఘువరన్."
అంతే...
ఆ పేరు వినగానే డాక్టర్ కళ్లలో ఒక విచిత్రమైన ఆసక్తి మెరిసింది.రఘువరన్ పేరు వినిపించిన క్షణం...
“రైటర్ రఘువరన్.”
అక్కడితో ఆ అధ్యాయం ముగిసింది.
కానీ అతని జీవితంలో అసలు కథ అప్పుడే మొదలైంది.
---
కొన్ని రోజుల క్రితం...
నగరంలోని వందలాది టెలివిజన్ స్క్రీన్లపై ఒకే కార్యక్రమం ప్రసారం అవుతోంది.
“హృదయపూర్వక ఆహ్వానం.”
ఒక భారీ వేదిక.
మధ్యలో దేవుడి విగ్రహం.
చుట్టూ కాషాయ వస్త్రాల్లో కూర్చున్న పలువురు స్వామీజీలు.
వేలాది మంది భక్తులు.
మంత్రోచ్ఛారణల మధ్య అందరూ చేతులు జోడించి కూర్చున్నారు.
కెమెరా ఒక్కో స్వామీజీ ముఖాన్ని చూపిస్తూ ముందుకు సాగింది.
అందరిలో ప్రధానంగా కనిపిస్తున్న ఒక స్వామీజీ మైక్ అందుకున్నాడు.
“ఎన్నో సంవత్సరాలుగా మేము ప్రజలకు సేవ చేస్తున్నాం. వాళ్ల సమస్యలు వింటున్నాం. వాళ్ల బాధలకు పరిష్కారాలు చెబుతున్నాం.”
అతని మాటలకు భక్తులంతా శ్రద్ధగా వింటున్నారు.
“కానీ ఈ మధ్య... మాకు ఒక వింత అనుభవం ఎదురైంది.”
వేదికపై ఉన్న మిగతా స్వామీజీలు ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.
“మేమందరం ఒకే రాత్రి... ఒకే కల చూశాం.”
ప్రేక్షకుల్లో గుసగుసలు మొదలయ్యాయి.
“ఆ కలలో ఒక శక్తి మాకు కనిపించింది.”
“ఆ శక్తి త్వరలో ఈ ప్రపంచానికి తెలియబోతోంది.”
“అది దేవుడి మహిమా? ప్రకృతి శక్తా? లేక మనకు ఇప్పటివరకు తెలియని ఏదైనా అద్భుతమా?”
అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“త్వరలో మీరే చూస్తారు.”
అంతే.
వీడియో ముగిసింది.
ఆ సమయంలో దాన్ని చూసిన వాళ్లలో చాలామందికి అది మరో ఆధ్యాత్మిక కార్యక్రమంలానే అనిపించింది.
కానీ...
కొన్ని రోజుల తర్వాత అదే కార్యక్రమానికి వెళ్లిన ఒక రిపోర్టర్ అనుమానాస్పద పరిస్థితుల్లో చనిపోయాడు.
ఆ వార్త బయటకు వచ్చినప్పుడు...
రఘువరన్ దాన్ని మొదట పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.
అతనికి అప్పటికి తెలియదు...
ఆ రిపోర్టర్ మరణం...
తన జీవితంలోకి రాబోయే తుఫానుకు మొదటి సంకేతమని.
---
కొంతకాలానికి రఘువరన్ తన స్నేహితుడితో కలిసి అదే స్వామీజీని కలవడానికి వెళ్లాడు.
అక్కడ వాతావరణం విచిత్రంగా ఉంది.
భక్తులు మౌనంగా కూర్చున్నారు.
ఎవరూ పెద్దగా మాట్లాడటం లేదు.
స్వామీజీ ఒక్కొక్కరిని గమనిస్తూ ఉన్నాడు.
రఘువరన్ వంతు వచ్చింది.
స్వామీజీ అతని వైపు చూశాడు.
ఒక్కసారిగా అతని ముఖంలో చిరాకు కనిపించింది.
“నీ మనసులో చాలా ప్రశ్నలు ఉన్నాయి.”
రఘువరన్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
“నన్ను నమ్మడం లేదు.”
రఘువరన్ స్వల్పంగా నవ్వాడు.
“నమ్మకం సంపాదించుకోవాలి స్వామీజీ. అడిగితే ఇవ్వలేం కదా.”
ఆ మాటతో స్వామీజీ ముఖం మారిపోయింది.
అతని చేతిలో ఉన్న పాత నిమ్మకాయను తీసుకున్నాడు.
కత్తితో దాన్ని రెండు ముక్కలు చేశాడు.
ఒక ముక్క రఘువరన్ చేతిలో పెట్టాడు.
మిగతా భక్తులకు కూడా పంచాడు.
“ఇది తీసుకోండి.”
అది సాధారణ నిమ్మకాయలాగే కనిపించింది.
కానీ...
ఆ రోజు తర్వాత రఘువరన్ శరీరంలో ఏదో మారడం మొదలైంది.
మొదట నీరసం.
తర్వాత తలనొప్పి.
ఆ తర్వాత ఏ పనిపైనా ఆసక్తి లేకపోవడం.
తాను రాసిన కథలకు స్పందన రాకపోవడం అతని మనసును మరింత కుంగదీసింది.
రోజులు గడిచాయి.
రఘువరన్ గదిలో ఒంటరిగా కూర్చునేవాడు.
పెన్ చేతిలో ఉండేది.
కానీ కాగితంపై ఒక్క అక్షరం కూడా పడేది కాదు.
ఒక రాత్రి...
అతను టేబుల్ మీద ఉన్న ఖాళీ పేపర్ను చాలాసేపు చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
“నేను ఎందుకు రాయలేకపోతున్నాను?”
అతని లోపల ఎక్కడో ఒక స్వరం వినిపించినట్టైంది.
“రాయ్.”
రఘువరన్ ఒక్కసారిగా పెన్ను పట్టుకున్నాడు.
ఏం రాస్తున్నాడో తనకే తెలియదు.
కానీ పదాలు వస్తూనే ఉన్నాయి.
ఒక చిన్న కథ పూర్తయింది.
ఆ కథను చదివిన తర్వాత అతని ముఖంలో చాలా రోజుల తర్వాత ఒక భావం కనిపించింది.
ఆలోచన.
“ఇది కేవలం నా సమస్య కాదు...”
అతను నెమ్మదిగా లేచాడు.
“ఇక్కడ ఏదో జరుగుతోంది.”
అక్కడినుంచి రఘువరన్ వెతకడం మొదలుపెట్టాడు.
---
కొన్ని రోజుల్లోనే అతని స్నేహితుడి కుటుంబం నుంచి సమాచారం వచ్చింది.
“మా వాడికి ఏదో చేశారు.”
రఘువరన్ వెంటనే అక్కడికి వెళ్లాడు.
అక్కడ చూసింది అతన్ని ఆశ్చర్యపరిచింది.
ఒక్క వ్యక్తి కాదు.
పలువురు.
అదే రకమైన నీరసం.
అదే విచిత్రమైన ప్రవర్తన.
అదే మానసిక గందరగోళం.
రఘువరన్ ఒక్కొక్కరినీ గమనించాడు.
“మీకు ఎవరైనా ఏదైనా మందు ఇచ్చారా?”
“లేదు.”
“ఆన్లైన్లో ఏదైనా ఆర్డర్ చేశారా?”
“లేదు.”
“ఎవరైనా ప్రత్యేకంగా ఇంటికి వచ్చారా?”
సమాధానాలు కలవడం లేదు.
కానీ ఒక విషయం మాత్రం అతని దృష్టిని ఆకర్షించింది.
ఎవరూ ఆన్లైన్ ట్రాన్సాక్షన్లు ఉపయోగించడం లేదు.
అంటే...
ఈ వ్యవహారం డిజిటల్గా జరగడం లేదు.
రఘువరన్ కళ్లలో ఆసక్తి పెరిగింది.
“అయితే ఎలా?”
అతని పరిశోధన మరో వ్యక్తి దగ్గర ఆగింది.
శిరీష.
ఇటీవల తన స్నేహితుడి చుట్టూ ఆమె తిరుగుతోంది.
ఇంటికి పిలవడం...
ప్రత్యేకంగా వంట చేసి పెట్టడం...
అతనితో ఎక్కువ సమయం గడపడం...
ఇవన్నీ ఎప్పుడూ లేనివే.
ఒక రోజు రఘువరన్ ఆమెను ఒంటరిగా కలిశాడు.
“శిరీష... నిజం చెప్పు.”
ఆమె కళ్లలో భయం కనిపించింది.
“నువ్వు అతనికి ఏం ఇచ్చావు?”
“నేనా?”
“అవును. అప్పటి నుంచి అతని ప్రవర్తన మారిపోయింది.”
శిరీష కళ్లలో నీళ్లు చేరాయి.
“నేను కావాలని ఏమీ చేయలేదు.”
“అయితే?”
ఆమె తల వంచుకుంది.
“అది ఇస్తే... అతను నన్ను ప్రేమిస్తాడని చెప్పారు.”
రఘువరన్ నిశ్శబ్దంగా చూశాడు.
“నాతో ఉంటాడని అనుకున్నాను.”
ఆమె ఏడుస్తూ చెప్పింది.
“నా ఉద్దేశం ఎవరికీ హాని చేయడం కాదు.”
రఘువరన్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గాడు.
ఇది కేవలం మందు కథ కాదు.
ఇది మనుషుల బలహీనతలను ఉపయోగించుకుంటున్న ఒక పెద్ద ఆట.
---
రఘువరన్ పరిశోధన కొనసాగించాడు.
అతనికి ఒక విషయం అర్థమైంది.
ఆ మందు నేరుగా ప్రేమను కలిగించడం లేదు.
ముందుగా మనిషిని బలహీనపరుస్తోంది.
నీరసం.
మానసిక ఒత్తిడి.
ఒంటరితనం.
ఆ సమయంలో ఎవరో ఒకరు అతని మాట వింటే...
అతనికి తోడుగా నిలిస్తే...
మెదడు ఆ వ్యక్తిని ఆశ్రయించడం మొదలుపెడుతుంది.
మందు → బలహీనత → స్నేహం → అనుబంధం → ప్రేమ.
రఘువరన్ శిరీష వైపు చూసి అన్నాడు.
“నువ్వు అతనికి ప్రేమను ఇవ్వలేదు.”
“అతని బలహీనమైన సమయంలో అతని పక్కన నిలబడ్డావు.”
“అతని మెదడు ఆ తోడును ప్రేమగా అర్థం చేసుకుంది.”
శిరీష కన్నీళ్లను తుడుచుకుంది.
“అయితే... ఇప్పుడు?”
“ఇప్పుడు నిజం తెలుసుకోవాలి.”
---
శిరీషను ఒంటరిగా పంపలేదు.
ఈసారి ఆమె కుటుంబం మొత్తం వెళ్లింది.
స్వామీజీ ముందు భజనలు జరిగాయి.
శిరీష పెళ్లి గురించి అడిగారు.
“ఈ పెళ్లి జరుగుతుందా?”
స్వామీజీ కళ్లుమూసుకుని కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తర్వాత చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“కచ్చితంగా జరుగుతుంది.”
తాయెత్తులు కట్టాడు.
దీవెనలు ఇచ్చాడు.
కుటుంబం సంతోషంగా బయటకు వచ్చింది.
కానీ బయట...
రఘువరన్ ఎదురుచూస్తున్నాడు.
శిరీష అతన్ని చూసి ఆగిపోయింది.
“నిజంగానే జరుగుతుందని అనుకుంటున్నావా?”
ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు.
“జరిగినా... నీతోనే వాడు జీవిస్తాడని అనుకుంటున్నావా?”
శిరీష అయోమయంగా చూసింది.
రఘువరన్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“నీకు పెళ్లి కుదిరిందని నీకు తెలుసు.”
“నీ కుటుంబానికి తెలుసు.”
“అయితే ఆ స్వామీజీకి ఎలా తెలుసు?”
శిరీష ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
రఘువరన్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“ఒక్క చిన్న క్లూ దొరికింది.”
“ఇప్పుడు మొత్తం నెట్వర్క్ బయటకు లాగుతాను.”
---
తర్వాత రఘువరన్ మరో స్వామీజీ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
అతని గురించి ఎవరికీ తెలియని విషయాలు చెప్పాడు.
కొన్ని కల్పిత సమస్యలు చెప్పాడు.
తనకు లేని వ్యాధులు చెప్పాడు.
తర్వాత ఆ స్వామీజీని కలిశాడు.
అతను రఘువరన్ చెప్పిన మాటలు వినలేదు.
కానీ...
రఘువరన్ మనసులో ఉన్న విషయాలనే చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.
అతను బయట చెప్పిన అబద్ధాల గురించి ఒక్క మాటా చెప్పలేదు.
రఘువరన్ కళ్లలో ఒక్కసారిగా వెలుగు వచ్చింది.
ఇది మాయ కాదు.
ఇది సమాచారం.
ఎవరో ఎక్కడో నుంచి సమాచారం సేకరిస్తున్నారు.
కానీ ఎవరు?
ఎలా?
ఎందుకు?
అతని మనసులో ఒక్కసారిగా ఒక పాత వీడియో మెదిలింది.
హృదయపూర్వక ఆహ్వానం.
రఘువరన్ వెంటనే ఆ వీడియోను మళ్లీ తెరిచాడు.
అందులో ఉన్న స్వామీజీలను ఒక్కొక్కరిగా గమనించాడు.
వారి మాటలు...
వారి సమావేశాలు...
వారి మధ్య ఉన్న సంబంధాలు...
అన్నింటినీ జోడించడం మొదలుపెట్టాడు.
అప్పుడే...
అతనికి మరో ప్రశ్న వచ్చింది.
“ఇంత పెద్ద నాటకం ఆడుతూ వాళ్లకు దక్కేది ఏమిటి?”
డబ్బా?
భక్తుల విరాళాలా?
అది మాత్రమే అయితే ఇంత పెద్ద వ్యవస్థ ఎందుకు?
అతను ఆలోచనలో మునిగిపోయాడు.
---
ఒక రోజు మార్కెట్లో టీ తాగుతూ నిలబడ్డాడు.
పక్కనే కొంతమంది మహిళలు మాట్లాడుకుంటున్నారు.
“మా ఊర్లో మహిమ జరిగింది.”
“పుట్టలో నుంచి దేవుడి విగ్రహం బయటకు వచ్చింది.”
“మా ఊర్లో అయితే ఒక ముసలాయన రోజూ కొంచెం కొంచెం మట్టి తీస్తూ చివరికి వినాయకుడి బొమ్మ బయటకు తీశాడట.”
“మహిమే మరి!”
రఘువరన్ చేతిలోని టీ గ్లాస్ ఆగిపోయింది.
మహిమలు...
ఒకటి కాదు.
వేర్వేరు ఊర్లలో.
వేర్వేరు దేవుళ్లు.
కానీ ఒకే సమయంలో.
అతని మెదడులో అన్ని సంఘటనలు ఒకదానితో ఒకటి కలవడం మొదలయ్యాయి.
“ఏదో మిస్ అవుతున్నాను...”
అతను గట్టిగా ఆలోచించాడు.
“ఇది కేవలం డబ్బు కోసం కాదు.”
“అయితే... ఏం కోసం?”
అప్పుడే...
అతని ఛాతిలో ఒక్కసారిగా మంట మొదలైంది.
రఘువరన్ షర్ట్ పైకి లేపి చూశాడు.
కొన్ని రోజుల క్రితం జరిగిన చిన్న ప్రమాదంలో గుచ్చుకున్న గాయం దగ్గర...
ఒక విచిత్రమైన గుర్తు ఏర్పడింది.
అది ఎర్రగా మండుతున్నట్టుంది.
రఘువరన్ ఆ ప్రదేశాన్ని చేత్తో తాకాడు.
ఒక్కసారిగా—
మంట.
“అబ్బా!”
అతను వెనక్కి తగ్గాడు.
---
డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
గాయాన్ని పరిశీలించిన డాక్టర్...
“చిన్న ఇన్ఫెక్షన్ అయి ఉంటుంది.”
గాయాన్ని శుభ్రం చేశాడు.
ఒక ఇంజెక్షన్ ఇచ్చాడు.
కొన్ని మందులు రాసిచ్చాడు.
“ఇవి వాడండి. తగ్గిపోతుంది.”
రఘువరన్ మందులు తీసుకుని ఇంటికి వచ్చాడు.
కానీ...
ఆ రాత్రి అతనికి తెలియని మార్పు మొదలైంది.
మందు శరీరంలోకి వెళ్లింది.
అది సాధారణ మనిషి మెదడులో ఒక రీతిగా పనిచేసేది.
కానీ రఘువరన్ మెదడు...
సాధారణంగా లేదు.
అతను ఆలోచించే విధానం...
సమాచారాన్ని కలిపే విధానం...
ప్రశ్నను విభజించి సమాధానం వెతికే విధానం...
అన్నీ భిన్నంగా ఉన్నాయి.
ఆ మందు ప్రభావం అతని మెదడులో సాధారణ స్థాయిని దాటిపోయింది.
హార్మోన్లలో మార్పులు మొదలయ్యాయి.
అతని శరీరంలో ఎక్కడో ఒక కొత్త శక్తి కేంద్రీకృతమవుతున్నట్టుగా అనిపించింది.
మొదట...
ఒక స్వరం.
తర్వాత...
రెండు.
మూడు.
పది.
వంద.
అతను గదిలో ఒంటరిగా ఉన్నాడు.
కానీ...
అతని చుట్టూ వందలాది మంది మాట్లాడుతున్నట్టుంది.
ఒకరి కోరిక.
మరొకరి భయం.
ఇంకొకరి కోపం.
ఎక్కడో ఒకరి మీద పగ.
మరొకరి మీద ప్రేమ.
ఇంకొకరి మీద ఆశ.
అన్నీ ఒకేసారి అతని మెదడులోకి దూసుకొచ్చాయి.
రఘువరన్ చెవులు మూసుకున్నాడు.
“ఆపండి...”
కానీ ఆ శబ్దాలు చెవుల్లో నుంచి రావడం లేదు.
అవి నేరుగా అతని మెదడులోకి వస్తున్నాయి.
అతను కళ్లుమూశాడు.
కానీ ప్రయోజనం లేదు.
ఎందుకంటే...
అతను మొదటిసారి ఇతరుల మాటలు వినడం కాదు—
వాళ్ల ఆలోచనలను వినడం మొదలుపెట్టాడు.
మూడు రోజులు...
రఘువరన్ తన గది దాటలేదు.
ఆహారం కూడా సరిగా తినలేదు.
నిద్రపోవాలని ప్రయత్నించాడు.
కానీ ఎక్కడో ఉన్న ఒక మనిషి భయాన్ని వింటున్నాడు.
మరొకరి కోరికను అనుభవిస్తున్నాడు.
ఇంకొకరి పగను తనలోనే చూస్తున్నాడు.
అతని మెదడు ఆ భారాన్ని భరించలేకపోయింది.
కళ్ల ముందు చీకటి కమ్ముకుంది.
కుర్చీని పట్టుకున్న చేతులు వణికాయి.
“నా మెదడు...”
అతను నెమ్మదిగా నేలపై కూర్చున్నాడు.
“ఇది... నా ఆలోచన కాదు.”
అతని శ్వాస వేగంగా మారింది.
“మరి... ఎవరివి?”
అతని కళ్ల ముందు ప్రపంచం మసకబారింది.
చివరికి...
రఘువరన్ స్పృహ కోల్పోయి నేలపై పడిపోయాడు.
అదే క్షణంలో...
ఎక్కడో చాలా దూరంలో ఉన్న ఒక పాత ల్యాబ్లో...
ఏళ్లుగా పనిచేయని ఒక నల్లటి స్క్రీన్పై...
ఒక్క చిన్న వెలుగు వెలిగింది.
SIGNAL DETECTED.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత మరో మెసేజ్ కనిపించింది.
SUPER BRAIN...
స్క్రీన్ మొత్తం ఒక్కసారిగా వెలిగిపోయింది.
ACTIVATION STARTED.
— అధ్యాయం ముగింపు —
