డాక్టర్ కొద్దిసేపు ఆ యువకుడిని గమనించాడు.
ఆ తర్వాత నర్సు వైపు తిరిగి,
"రిస్ట్రెయింట్ బెల్ట్స్ తీసుకురండి."
అని ప్రశాంతంగా చెప్పాడు.
కొన్ని క్షణాల్లోనే మెత్తని లెదర్ బెల్ట్స్తో ఉన్న ప్రత్యేక వైద్య మంచాన్ని సిద్ధం చేశారు.
"భయపడాల్సిన అవసరం లేదు. ఇది కేవలం ఒక టెస్ట్."
అని చెప్పి ఆ యువకుడిని మంచంపై పడుకోబెట్టాడు.
తండ్రి, తల్లి కాస్త ఆందోళనగా చూస్తూ నిలబడ్డారు.
డాక్టర్ తన జేబులో నుంచి వెండిరంగు చిన్న పెండులమ్ను బయటకు తీశాడు.
అది నెమ్మదిగా యువకుడి కళ్ల ఎదుట ఊపుతూ...
"నా వైపు మాత్రమే చూడు..."
అన్నాడు.
పెండులమ్ అటూ... ఇటూ... ఊగుతోంది.
"నువ్వు రిలాక్స్ అవుతున్నావు..."
"నీ కళ్లు బరువెక్కుతున్నాయి..."
"నువ్వు నిద్రలోకి వెళ్తున్నావు..."
ఒక నిమిషం...
రెండు నిమిషాలు...
మూడు నిమిషాలు...
ఆ యువకుడు మాత్రం ప్రశాంతంగా నవ్వాడు.
"సార్..."
"నాకు నిద్ర రావడం లేదు."
డాక్టర్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
"ఏంటి?"
"నా టెక్నిక్ పని చేయలేదా?"
తనలో తానే గొణిగుకున్నాడు.
"పదిహేను సంవత్సరాలుగా ఈ పద్ధతితో వేలాది మందిని హిప్నోటైజ్ చేశాను."
మళ్లీ పెండులమ్ను దగ్గరికి తీసుకొచ్చాడు.
"ఈసారి... మరింత ఏకాగ్రతతో చూడు."
యువకుడు అలాగే చూశాడు.
మరొక నిమిషం గడిచింది.
"సార్..."
అన్నాడు అతను చిరునవ్వుతో.
"దీన్ని చూస్తూ ఉంటే కళ్లు మాత్రం తిరుగుతున్నాయి... కానీ నిద్ర మాత్రం రావడం లేదు."
డాక్టర్ లోతుగా శ్వాస తీసుకున్నాడు.
"సరే..."
"నీ శ్వాస మీదే దృష్టి పెట్టు."
"లోపలికి... బయటికి..."
యువకుడు అలాగే చేశాడు.
మరో రెండు నిమిషాలు గడిచాయి.
ఎలాంటి మార్పూ లేదు.
డాక్టర్ ఒక్కసారిగా పెండులమ్ను జేబులో వేసుకున్నాడు.
"ఇక నా వల్ల కాదు."
టేబుల్ దగ్గరకు వెళ్లి కంప్యూటర్లో బిల్లు టైప్ చేయడం ప్రారంభించాడు.
"బిల్లు కట్టేసి వెళ్లండి."
అంతే.
ఆ మాటతో ఆ తండ్రి ఆశ్చర్యంగా ముందుకు వచ్చాడు.
"సార్... అదేం మాట?"
"మా వాడికి ఏం సమస్య ఉందో కూడా చెప్పలేదు."
తల్లి కూడా ఆవేదనగా అడిగింది.
"డాక్టర్ గారూ... మా కొడుకు మా మాట వినడం లేదని మీ దగ్గరకు తీసుకొచ్చాం. మీరు రెండు నిమిషాల్లో కంట్రోల్ చేస్తారని అనుకున్నాం. కానీ..."
డాక్టర్ నెమ్మదిగా కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.
కొద్దిసేపు ఆ యువకుడినే చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
"ఈ ప్రపంచంలో..."
అన్నాడు మెల్లగా.
"నా టెక్నిక్తో ఏ మనిషినైనా కొంతవరకు ప్రశాంత స్థితిలోకి తీసుకెళ్లగలను."
"కానీ..."
అతను యువకుడి వైపు చూపించాడు.
"వీడు నా కళ్లలోకి చూస్తున్నాడు."
"నా మాటలు వింటున్నాడు."
"నేను చెప్పిన ప్రతి సూచనను అనుసరిస్తున్నట్టే కనిపిస్తున్నాడు."
ఒక్క క్షణం ఆగి...
"కానీ వీడి మెదడు మాత్రం..."
"...నేను చెప్పింది వినడం లేదు."
తండ్రి ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
"అంటే?"
డాక్టర్ గంభీరంగా సమాధానం ఇచ్చాడు.
"వీడి కళ్లు నా మీద ఉన్నాయి."
"కానీ వీడి మెదడు..."
"...ఈ గదిలో ఉన్న నిన్ను... నన్ను... ప్రతి ఒక్కరినీ విడివిడిగా విశ్లేషిస్తోంది."
"అందుకే వీడి ఏకాగ్రతను నేను ఒక్క క్షణం కూడా నా వైపు తిప్పలేకపోయాను."
ఆ మాటలు విన్న తల్లిదండ్రులు ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.
మంచంపై పడుకున్న ఆ యువకుడు మాత్రం...
ఇప్పటికీ అదే ప్రశాంతమైన చిరునవ్వుతో డాక్టర్నే చూస్తున్నాడు.
అధ్యాయం – 2 : వింత మనసు
2051 సంవత్సరం.
"రేయ్! నువ్వేంట్రా మాట్లాడేది? నీకైనా అర్థమవుతుందా?"
ఇంటి నిండా ఆ అరుపే మారుమోగింది.
మధ్యవయస్కుడు కోపంతో ఆ యువకుడి చొక్కా పట్టుకున్నాడు.
"సైన్స్ ఇంత ముందుకెళ్లింది... ప్రపంచం మారిపోయింది... కానీ నువ్వేమిట్రా ఎమోషన్స్, మనసు, స్వేచ్ఛ అంటూ మాట్లాడుతున్నావు? చిన్నప్పటి నుంచి పెంచిన అమ్మానాన్నల మాట వినడం లేదు. మేము చెప్పిన పని చేయడం లేదు. నీకు దయ్యం పట్టిందా? లేక మెదడే పాడైందా?"
ఆ యువకుడు మాత్రం ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.
అతని కళ్లలో భయం లేదు.
కోపం లేదు.
ఏదో చెప్పాలని అనిపించి కూడా చెప్పలేని ప్రశాంతత మాత్రమే కనిపించింది.
---
కొద్దిసేపటికే...
అతన్ని నగరంలోని న్యూరో సెంటర్కు తీసుకెళ్లారు.
రక్తపరీక్షలు...
బ్రెయిన్ స్కాన్లు...
న్యూరల్ యాక్టివిటీ...
ఒక్కో పరీక్ష పూర్తవుతోంది.
డాక్టర్ రిపోర్ట్ మూసి కుటుంబసభ్యుల వైపు తిరిగాడు.
"ఇతన్ని మెంటల్ కేసులా తీసుకొచ్చారు... కానీ రిపోర్ట్ ప్రకారం ఒక్క సమస్య కూడా లేదు. శరీరం పర్ఫెక్ట్. మెదడు పర్ఫెక్ట్."
తండ్రి అసహనంగా లేచాడు.
"సార్... ఒకసారి మీరు మాట్లాడండి. మా మాట అసలు వినడం లేదు."
డాక్టర్ యువకుడి ఎదురుగా కూర్చున్నాడు.
"ఏమైంది బాబు?"
యువకుడు స్వల్పంగా నవ్వాడు.
"డాక్టర్ గారు... ఒకప్పుడు పిల్లలు తల్లిదండ్రుల మాట వినాలి అనేది రూల్. కానీ ఇప్పుడు విజ్ఞానం పెరిగింది... ప్రపంచం మారింది... మనకు మన ఆలోచన ఉండకూడదా? నేను అదే అడిగితే నాకు దయ్యం పట్టిందంటున్నారు."
డాక్టర్ కొన్ని క్షణాలు అతన్ని గమనించాడు.
"హ్మ్... కుర్రతనం."
తండ్రి వెంటనే అన్నాడు.
"కుర్రతనమైతే తల్లిదండ్రుల మాట వినకూడదా? కచ్చితంగా వీడికి ఏదో సమస్య ఉంది."
డాక్టర్ కాసేపు ఆలోచించాడు.
"సరే... ఒక చిన్న పరీక్ష చేద్దాం."
---
చీకటి గదిలో ఒక ప్రత్యేక బెడ్.
యువకుడిని అందులో పడుకోబెట్టారు.
చేతులకు సేఫ్టీ బెల్టులు వేశారు.
డాక్టర్ నెమ్మదిగా మాట్లాడడం ప్రారంభించాడు.
"నువ్వు నిద్రపోతున్నావు..."
"నీ కళ్లకు బరువెక్కుతోంది..."
"శ్వాస నెమ్మదిగా తీసుకో..."
రెండు నిమిషాలు...
మూడు నిమిషాలు...
ఐదు నిమిషాలు...
యువకుడు కళ్లే మూయలేదు.
"సార్..."
"నాకు నిద్ర రావడం లేదు."
డాక్టర్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
"ఏంటి... నా టెక్నిక్ పనిచేయలేదా?"
మళ్లీ ప్రయత్నించాడు.
"ఈసారి నా కళ్లలోకి మాత్రమే చూడు."
యువకుడు అలాగే చూశాడు.
రెండు నిమిషాల తర్వాత నవ్వుతూ అన్నాడు.
"సార్... మీ కళ్లలో చూస్తూ ఉంటే తల తిరుగుతోంది. కానీ నిద్ర మాత్రం రావడం లేదు."
డాక్టర్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గాడు.
"పదిహేనేళ్లలో... నా హిప్నాటిజం ఫెయిల్ అవడం ఇదే మొదటిసారి."
బయటకు వచ్చి కుటుంబసభ్యుల్ని చూసి అన్నాడు.
"బిల్లు కట్టేసి వెళ్లండి."
"సార్! మా వాడికి ఏం సమస్యో చెప్పలేదు కదా!"
డాక్టర్ తల ఊపాడు.
"ఈ ప్రపంచంలో ఎవరి దృష్టినైనా ఒక విషయంపై కేంద్రీకరించగలను. కానీ వీడి దృష్టి నా మాటపై లేదు. వీడు నన్ను... మిమ్మల్ని... ఈ గదినంతా ఒకేసారి స్కాన్ చేస్తున్నాడు."
ఆ మాట విన్న కుటుంబసభ్యులు ఒకరినొకరు ఆశ్చర్యంగా చూసుకున్నారు.
---
"అందరూ బయటికి వెళ్లండి."
తలుపు మూసుకున్న వెంటనే డాక్టర్ కుర్చీని దగ్గరకు జరిపాడు.
"బాబు... చివరిగా కొన్ని ప్రశ్నలు అడుగుతాను."
"సరే సార్."
"మొదటి పొడుపు కథ."
"నాకు ప్రాణం ఉండదు... కానీ కదలగలను."
"నాకు ఐదు వేళ్లు ఉంటాయి... కానీ శరీరం ఉండదు."
"నేను ఎవరు?"
యువకుడు కళ్లుమూసి క్షణం ఆలోచించాడు.
"రైతులు పొలంలో కలుపు తీయడానికి వాడే ఇనుప గుర్రు."
డాక్టర్ పెన్ ఆపేశాడు.
"అద్భుతం..."
"సరే... ఇంకో ప్రశ్న."
పేపర్పై రెండు ఓడలు గీశాడు.
"ఒక ఓడలో ప్రపంచాన్ని రక్షించే మందు తీసుకొస్తున్న శాస్త్రవేత్తలు."
"మరో ఓడలో ఐదు వందల మంది సాధారణ ప్రజలు."
"రెండు ఓడలు మునిగిపోతున్నాయి."
"ముందు ఎవరిని కాపాడుతావు?"
యువకుడు కాగితాన్ని క్షణం గమనించాడు.
ఆ తర్వాత ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
"ముందు శాస్త్రవేత్తలను."
డాక్టర్ వెంటనే అడిగాడు.
"ఎందుకు?"
"ఎందుకంటే వాళ్లు బ్రతికితే ప్రపంచం బ్రతుకుతుంది."
"మరి ఆ ఐదు వందల మంది?"
"మనిషి ఆశ కోల్పోయినప్పుడు కూడా... ఎదుట ఇంకొక మనిషి ఉన్నాడంటే చివరి వరకు పోరాడతాడు."
"ఆ ఐదు వందల మందిలో ఒక్క నాయకుడు ఉన్నా... వాళ్లు పదిహేను నిమిషాలు అయినా బతుకుతారు."
"ఆ సమయానికి నేను తిరిగి వెళ్లి వాళ్లందర్నీ కూడా కాపాడతాను."
డాక్టర్ పెన్ చేతిలోంచి జారిపోయింది.
నుదుటిపై చెమట బిందువులు కనిపించాయి.
"ఇతను... అందరిలా ఆలోచించడం లేదు..."
అని తనలోతానే నెమ్మదిగా చెప్పుకున్నాడు.
