డాక్టర్ కాసేపు నిశ్శబ్దంగా రఘువరన్ వైపు చూశాడు.
ఆ తర్వాత స్వల్పంగా నవ్వాడు.
"చాలు... ఇక నీ గురించి నువ్వు చెప్పడం ఆపు."
రఘువరన్ ఆశ్చర్యంగా డాక్టర్ వైపు చూశాడు.
"నీ గురించి నాకు అర్థమైంది."
డాక్టర్ కుర్చీలో వెనక్కి ఆనుకుంటూ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"నువ్వు సాధారణ మనిషివి కాదు. ఓటమి ఎదురైనా దాన్ని కూడా ఎదుర్కొనే తత్వం నీలో ఉంది. పరిస్థితి ఎంత కష్టమైనా వెనక్కి తగ్గే వాడివి కాదనిపిస్తోంది."
ఒక్క క్షణం ఆగి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"కాకపోతే... ఒక చిన్న తిక్క ఉంది."
రఘువరన్ కనుబొమ్మ ఎత్తాడు.
"ఏంటది?"
"నువ్వు చెప్పేది నిజమే కావచ్చు. కానీ అందరికీ అర్థమయ్యే భాషలో చెప్పడం నేర్చుకో. లేకపోతే జనాలు నిన్ను మేధావి అనరు... పిచ్చివాడని అనుకుంటారు."
డాక్టర్ లేచి తలుపు తెరిచాడు.
"లోపలికి రండి."
ఆందోళనగా బయట ఎదురు చూస్తున్న తల్లిదండ్రులు వెంటనే లోపలికి వచ్చారు.
"డాక్టర్ గారు... మా అబ్బాయికి ఏమైంది?"
డాక్టర్ చిరునవ్వుతో తల ఊపాడు.
"ఏమీ కాలేదు."
"మీ వాడు పూర్తిగా ఆరోగ్యంగానే ఉన్నాడు."
"కాకపోతే... అందరి ఆలోచనలు ఒకేలా ఉండవు. కొందరు ప్రపంచాన్ని చూసే విధానం వేరుగా ఉంటుంది. మీ అబ్బాయి అలాంటి వారిలో ఒకడు."
"అనవసరంగా భయపడకండి."
"ఇంటికి తీసుకెళ్లండి."
తండ్రి సంకోచంగా అడిగాడు.
"సార్... ఫీజు..."
"అవసరం లేదు."
"ఈ రోజు నాకు వచ్చిన సమాధానాలే నా ఫీజు."
తల్లిదండ్రులు ఊపిరి పీల్చుకుని రఘువరన్తో కలిసి బయటకు వెళ్లబోతుండగా...
"ఒక్క నిమిషం."
డాక్టర్ పిలిచాడు.
రఘువరన్ వెనక్కి తిరిగాడు.
"నీ పేరు ఏమిటి బాబు?"
రఘువరన్ స్వల్పంగా నవ్వాడు.
"రఘువరన్."
ఒక్క క్షణం ఆగి...
"రైటర్... రఘువరన్."
అంతే...
ఆ పేరు వినగానే డాక్టర్ కళ్లలో ఒక విచిత్రమైన ఆసక్తి మెరిసింది.
రఘువరన్ పేరు వినిపించిన క్షణం...
“రైటర్ రఘువరన్.”
అక్కడితో ఆ అధ్యాయం ముగిసింది.
కానీ అతని జీవితంలో అసలు కథ అప్పుడే మొదలైంది.
---
కొన్ని రోజుల క్రితం...
నగరంలోని వందలాది టెలివిజన్ స్క్రీన్లపై ఒకే కార్యక్రమం ప్రసారం అవుతోంది.
“హృదయపూర్వక ఆహ్వానం.”
ఒక భారీ వేదిక.
మధ్యలో దేవుడి విగ్రహం.
చుట్టూ కాషాయ వస్త్రాల్లో కూర్చున్న పలువురు స్వామీజీలు.
వేలాది మంది భక్తులు.
మంత్రోచ్ఛారణల మధ్య అందరూ చేతులు జోడించి కూర్చున్నారు.
కెమెరా ఒక్కో స్వామీజీ ముఖాన్ని చూపిస్తూ ముందుకు సాగింది.
అందరిలో ప్రధానంగా కనిపిస్తున్న ఒక స్వామీజీ మైక్ అందుకున్నాడు.
“ఎన్నో సంవత్సరాలుగా మేము ప్రజలకు సేవ చేస్తున్నాం. వాళ్ల సమస్యలు వింటున్నాం. వాళ్ల బాధలకు పరిష్కారాలు చెబుతున్నాం.”
అతని మాటలకు భక్తులంతా శ్రద్ధగా వింటున్నారు.
“కానీ ఈ మధ్య... మాకు ఒక వింత అనుభవం ఎదురైంది.”
వేదికపై ఉన్న మిగతా స్వామీజీలు ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.
“మేమందరం ఒకే రాత్రి... ఒకే కల చూశాం.”
ప్రేక్షకుల్లో గుసగుసలు మొదలయ్యాయి.
“ఆ కలలో ఒక శక్తి మాకు కనిపించింది.”
“ఆ శక్తి త్వరలో ఈ ప్రపంచానికి తెలియబోతోంది.”
“అది దేవుడి మహిమా? ప్రకృతి శక్తా? లేక మనకు ఇప్పటివరకు తెలియని ఏదైనా అద్భుతమా?”
అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“త్వరలో మీరే చూస్తారు.”
అంతే.
వీడియో ముగిసింది.
ఆ సమయంలో దాన్ని చూసిన వాళ్లలో చాలామందికి అది మరో ఆధ్యాత్మిక కార్యక్రమంలానే అనిపించింది.
కానీ...
కొన్ని రోజుల తర్వాత అదే కార్యక్రమానికి వెళ్లిన ఒక రిపోర్టర్ అనుమానాస్పద పరిస్థితుల్లో చనిపోయాడు.
ఆ వార్త బయటకు వచ్చినప్పుడు...
రఘువరన్ దాన్ని మొదట పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.
అతనికి అప్పటికి తెలియదు...
ఆ రిపోర్టర్ మరణం...
తన జీవితంలోకి రాబోయే తుఫానుకు మొదటి సంకేతమని.
---
కొంతకాలానికి రఘువరన్ తన స్నేహితుడితో కలిసి అదే స్వామీజీని కలవడానికి వెళ్లాడు.
అక్కడ వాతావరణం విచిత్రంగా ఉంది.
భక్తులు మౌనంగా కూర్చున్నారు.
ఎవరూ పెద్దగా మాట్లాడటం లేదు.
స్వామీజీ ఒక్కొక్కరిని గమనిస్తూ ఉన్నాడు.
రఘువరన్ వంతు వచ్చింది.
స్వామీజీ అతని వైపు చూశాడు.
ఒక్కసారిగా అతని ముఖంలో చిరాకు కనిపించింది.
“నీ మనసులో చాలా ప్రశ్నలు ఉన్నాయి.”
రఘువరన్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
“నన్ను నమ్మడం లేదు.”
రఘువరన్ స్వల్పంగా నవ్వాడు.
“నమ్మకం సంపాదించుకోవాలి స్వామీజీ. అడిగితే ఇవ్వలేం కదా.”
ఆ మాటతో స్వామీజీ ముఖం మారిపోయింది.
అతని చేతిలో ఉన్న పాత నిమ్మకాయను తీసుకున్నాడు.
కత్తితో దాన్ని రెండు ముక్కలు చేశాడు.
ఒక ముక్క రఘువరన్ చేతిలో పెట్టాడు.
మిగతా భక్తులకు కూడా పంచాడు.
“ఇది తీసుకోండి.”
అది సాధారణ నిమ్మకాయలాగే కనిపించింది.
కానీ...
ఆ రోజు తర్వాత రఘువరన్ శరీరంలో ఏదో మారడం మొదలైంది.
మొదట నీరసం.
తర్వాత తలనొప్పి.
ఆ తర్వాత ఏ పనిపైనా ఆసక్తి లేకపోవడం.
తాను రాసిన కథలకు స్పందన రాకపోవడం అతని మనసును మరింత కుంగదీసింది.
రోజులు గడిచాయి.
రఘువరన్ గదిలో ఒంటరిగా కూర్చునేవాడు.
పెన్ చేతిలో ఉండేది.
కానీ కాగితంపై ఒక్క అక్షరం కూడా పడేది కాదు.
ఒక రాత్రి...
అతను టేబుల్ మీద ఉన్న ఖాళీ పేపర్ను చాలాసేపు చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
“నేను ఎందుకు రాయలేకపోతున్నాను?”
అతని లోపల ఎక్కడో ఒక స్వరం వినిపించినట్టైంది.
“రాయ్.”
రఘువరన్ ఒక్కసారిగా పెన్ను పట్టుకున్నాడు.
ఏం రాస్తున్నాడో తనకే తెలియదు.
కానీ పదాలు వస్తూనే ఉన్నాయి.
ఒక చిన్న కథ పూర్తయింది.
ఆ కథను చదివిన తర్వాత అతని ముఖంలో చాలా రోజుల తర్వాత ఒక భావం కనిపించింది.
ఆలోచన.
“ఇది కేవలం నా సమస్య కాదు...”
అతను నెమ్మదిగా లేచాడు.
“ఇక్కడ ఏదో జరుగుతోంది.”
అక్కడినుంచి రఘువరన్ వెతకడం మొదలుపెట్టాడు.
---
కొన్ని రోజుల్లోనే అతని స్నేహితుడి కుటుంబం నుంచి సమాచారం వచ్చింది.
“మా వాడికి ఏదో చేశారు.”
రఘువరన్ వెంటనే అక్కడికి వెళ్లాడు.
అక్కడ చూసింది అతన్ని ఆశ్చర్యపరిచింది.
ఒక్క వ్యక్తి కాదు.
పలువురు.
అదే రకమైన నీరసం.
అదే విచిత్రమైన ప్రవర్తన.
అదే మానసిక గందరగోళం.
రఘువరన్ ఒక్కొక్కరినీ గమనించాడు.
“మీకు ఎవరైనా ఏదైనా మందు ఇచ్చారా?”
“లేదు.”
“ఆన్లైన్లో ఏదైనా ఆర్డర్ చేశారా?”
“లేదు.”
“ఎవరైనా ప్రత్యేకంగా ఇంటికి వచ్చారా?”
సమాధానాలు కలవడం లేదు.
కానీ ఒక విషయం మాత్రం అతని దృష్టిని ఆకర్షించింది.
ఎవరూ ఆన్లైన్ ట్రాన్సాక్షన్లు ఉపయోగించడం లేదు.
అంటే...
ఈ వ్యవహారం డిజిటల్గా జరగడం లేదు.
రఘువరన్ కళ్లలో ఆసక్తి పెరిగింది.
“అయితే ఎలా?”
అతని పరిశోధన మరో వ్యక్తి దగ్గర ఆగింది.
శిరీష.
ఇటీవల తన స్నేహితుడి చుట్టూ ఆమె తిరుగుతోంది.
ఇంటికి పిలవడం...
ప్రత్యేకంగా వంట చేసి పెట్టడం...
అతనితో ఎక్కువ సమయం గడపడం...
ఇవన్నీ ఎప్పుడూ లేనివే.
ఒక రోజు రఘువరన్ ఆమెను ఒంటరిగా కలిశాడు.
“శిరీష... నిజం చెప్పు.”
ఆమె కళ్లలో భయం కనిపించింది.
“నువ్వు అతనికి ఏం ఇచ్చావు?”
“నేనా?”
“అవును. అప్పటి నుంచి అతని ప్రవర్తన మారిపోయింది.”
శిరీష కళ్లలో నీళ్లు చేరాయి.
“నేను కావాలని ఏమీ చేయలేదు.”
“అయితే?”
ఆమె తల వంచుకుంది.
“అది ఇస్తే... అతను నన్ను ప్రేమిస్తాడని చెప్పారు.”
రఘువరన్ నిశ్శబ్దంగా చూశాడు.
“నాతో ఉంటాడని అనుకున్నాను.”
ఆమె ఏడుస్తూ చెప్పింది.
“నా ఉద్దేశం ఎవరికీ హాని చేయడం కాదు.”
రఘువరన్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గాడు.
ఇది కేవలం మందు కథ కాదు.
ఇది మనుషుల బలహీనతలను ఉపయోగించుకుంటున్న ఒక పెద్ద ఆట.
---
రఘువరన్ పరిశోధన కొనసాగించాడు.
అతనికి ఒక విషయం అర్థమైంది.
ఆ మందు నేరుగా ప్రేమను కలిగించడం లేదు.
ముందుగా మనిషిని బలహీనపరుస్తోంది.
నీరసం.
మానసిక ఒత్తిడి.
ఒంటరితనం.
ఆ సమయంలో ఎవరో ఒకరు అతని మాట వింటే...
అతనికి తోడుగా నిలిస్తే...
మెదడు ఆ వ్యక్తిని ఆశ్రయించడం మొదలుపెడుతుంది.
మందు → బలహీనత → స్నేహం → అనుబంధం → ప్రేమ.
రఘువరన్ శిరీష వైపు చూసి అన్నాడు.
“నువ్వు అతనికి ప్రేమను ఇవ్వలేదు.”
“అతని బలహీనమైన సమయంలో అతని పక్కన నిలబడ్డావు.”
“అతని మెదడు ఆ తోడును ప్రేమగా అర్థం చేసుకుంది.”
శిరీష కన్నీళ్లను తుడుచుకుంది.
“అయితే... ఇప్పుడు?”
“ఇప్పుడు నిజం తెలుసుకోవాలి.”
---
శిరీషను ఒంటరిగా పంపలేదు.
ఈసారి ఆమె కుటుంబం మొత్తం వెళ్లింది.
స్వామీజీ ముందు భజనలు జరిగాయి.
శిరీష పెళ్లి గురించి అడిగారు.
“ఈ పెళ్లి జరుగుతుందా?”
స్వామీజీ కళ్లుమూసుకుని కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తర్వాత చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“కచ్చితంగా జరుగుతుంది.”
తాయెత్తులు కట్టాడు.
దీవెనలు ఇచ్చాడు.
కుటుంబం సంతోషంగా బయటకు వచ్చింది.
కానీ బయట...
రఘువరన్ ఎదురుచూస్తున్నాడు.
శిరీష అతన్ని చూసి ఆగిపోయింది.
“నిజంగానే జరుగుతుందని అనుకుంటున్నావా?”
ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు.
“జరిగినా... నీతోనే వాడు జీవిస్తాడని అనుకుంటున్నావా?”
శిరీష అయోమయంగా చూసింది.
రఘువరన్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“నీకు పెళ్లి కుదిరిందని నీకు తెలుసు.”
“నీ కుటుంబానికి తెలుసు.”
“అయితే ఆ స్వామీజీకి ఎలా తెలుసు?”
శిరీష ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
రఘువరన్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“ఒక్క చిన్న క్లూ దొరికింది.”
“ఇప్పుడు మొత్తం నెట్వర్క్ బయటకు లాగుతాను.”
---
తర్వాత రఘువరన్ మరో స్వామీజీ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
అతని గురించి ఎవరికీ తెలియని విషయాలు చెప్పాడు.
కొన్ని కల్పిత సమస్యలు చెప్పాడు.
తనకు లేని వ్యాధులు చెప్పాడు.
తర్వాత ఆ స్వామీజీని కలిశాడు.
అతను రఘువరన్ చెప్పిన మాటలు వినలేదు.
కానీ...
రఘువరన్ మనసులో ఉన్న విషయాలనే చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.
అతను బయట చెప్పిన అబద్ధాల గురించి ఒక్క మాటా చెప్పలేదు.
రఘువరన్ కళ్లలో ఒక్కసారిగా వెలుగు వచ్చింది.
ఇది మాయ కాదు.
ఇది సమాచారం.
