మూసాపేటలోని ఆ అపార్ట్‌మెంట్ కారిడార్‌లో తెల్లవారుజామున ఐదు గంటల నలభై నిమిషాలకు మొదట వినిపించింది ఒక మహిళ కేక. ఆ తరువాత తలుపులు తెరుచుకున్న చప్పుళ్లు. పరుగులు. ఏడుపులు. పదినిమిషాల్లో అక్కడ జనం గుమిగూడారు. మరో ఇరవై నిమిషాల్లో పోలీసులు చేరుకున్నారు.
ఫ్లాట్‌లోకి అడుగుపెట్టిన సబ్‌ఇన్‌స్పెక్టర్ విజయ్ కళ్ల ముందు కనిపించిన దృశ్యం మొదటి చూపుకు స్పష్టమైన ఆత్మహత్య కేసులానే అనిపించింది. పడకగదిలోని ఫ్యాన్‌కు చున్నీ కట్టబడి ఉంది. కింద పడిపోయిన కుర్చీ. గోడకు ఆనుకొని ఏడుస్తున్న బంధువులు. మంచంపై తెరిచి ఉన్న ల్యాప్‌టాప్. కానీ అనుభవం ఒకటి చెబుతుంది. నిజం ఎప్పుడూ మొదటి చూపులో కనిపించదు.
మృతురాలు చందనా జ్యోతి. ఇరవై ఐదేళ్ల సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్. వివాహమై రెండు నెలలే అయ్యింది. సంఘటనా స్థలాన్ని పరిశీలిస్తూ విజయ్ ఒక్కో అంశాన్ని గమనించడం ప్రారంభించాడు. ఫొటోగ్రఫీ. ఫింగర్‌ప్రింట్లు. ఫ్యాన్ ఎత్తు. చున్నీ ముడి. గదిలోని వస్తువుల స్థితి. ప్రతి వివరమూ నమోదు అయ్యింది. ఉరి వేసుకున్న వ్యక్తి సాధారణంగా లోపల నుంచి తలుపు వేసుకునే అవకాశం ఎక్కువ. కానీ ఈ గది తలుపు లాక్ కాలేదు. అది అతని మదిలో మొదటి అనుమానం.
భర్త వెంకటసాయి యశ్వంత్‌ను ప్రశ్నించారు.
"చివరిసారిగా ఎప్పుడు మాట్లాడారు?"
"రాత్రి పదకొండు గంటల సమయంలో సార్. ఆమె కొద్దిరోజులుగా బాధగా ఉంది. నేను ఆఫీస్ ప్రాజెక్ట్ పనిలో బిజీగా ఉన్నాను. కొంతసేపు మాట్లాడుదామని చెప్పాను. తర్వాత నేను మరో గదిలో పడుకున్నాను."
సమాధానం సహజంగానే ఉంది. కానీ ప్రతి సహజ సమాధానం నిజం అవుతుందనే గ్యారంటీ ఉండదు.
పోస్ట్‌మార్టం నివేదిక వచ్చే వరకు కేసు తాత్కాలికంగా ఆత్మహత్యగానే నమోదైంది. ఈలోగా దర్యాప్తు బృందం చందనా జీవితం చుట్టూ వల వేశారు. సహోద్యోగులు, స్నేహితులు, కుటుంబ సభ్యులు. అందరూ దాదాపు ఒకటే చెప్పారు. వివాహం తర్వాత ఆమె ఒంటరితనంతో బాధపడుతోంది. భర్త పనిలో మునిగిపోతున్నాడని ఆవేదన చెందేది. కథ మొత్తం అక్కడితో ముగిసిపోయినట్లే కనిపించింది.
కానీ ఫోరెన్సిక్ నివేదిక కేసును పూర్తిగా తలకిందులు చేసింది.
మెడపై ఉన్న గాయం ఉరి లక్షణాలను పోలి ఉన్నప్పటికీ, శరీరంపై కనిపించిన కొన్ని గుర్తులు మరణానికి ముందు జరిగిన శారీరక సంఘర్షణను సూచిస్తున్నాయి. అంతేకాదు, మృతురాలి గోళ్ల కింద సూక్ష్మ ఫైబర్ కణాలు లభించాయి. అవి సాధారణ బట్టకు సంబంధించినవి కావు.
అదే సమయంలో డిజిటల్ ఫోరెన్సిక్ నిపుణులు ల్యాప్‌టాప్ డేటాను వెలికితీశారు.
రాత్రి 11:47 గంటలకు ఒక వీడియో కాల్ జరిగింది. పద్దెనిమిది నిమిషాలు.
ఆ కాల్ రికార్డు తర్వాత డిలీట్ చేయబడింది. కానీ అనూహ్యమైన విషయం ఏమిటంటే ఆ డిలీషన్ ఉదయం రెండు గంటల తరువాత జరిగింది.
చందనా అప్పటికే మరణించి ఉండాలి. అయితే కాల్ రికార్డు ఎవరు తొలగించారు?
దర్యాప్తు ఒక్కసారిగా కొత్త దిశలో పరిగెత్తింది. ఆ వీడియో కాల్ భర్తతో కాదు. అరవింద్‌తో.
అతను చందనా కాలేజ్ రోజుల సన్నిహిత స్నేహితుడు. మొదటి విచారణలో అరవింద్ ప్రశాంతంగా కనిపించాడు.
"మేము కేవలం ఫ్రెండ్స్ మాత్రమే సర్." అని అన్నాడు.
కానీ డిజిటల్ ఆధారాలు వేరే కథ చెప్పాయి. గత కొన్ని వారాలుగా ఇద్దరి మధ్య తీవ్ర భావోద్వేగ సంభాషణలు జరిగాయి. అసంతృప్తి. బాధ. ఆధారపడటం. చెప్పని ఉద్వేగాలు. కొన్నిసార్లు ప్రేమ కంటే ప్రమాదకరమైనది స్వాధీన భావన.
దర్యాప్తు నిలిచిపోయినట్టే అనిపించిన సమయంలో మరో ఆధారం దొరికింది.
అపార్ట్‌మెంట్ సీసీటీవీ.
రాత్రి 12:21 గంటలకు ఓ వ్యక్తి క్యాప్, మాస్క్ ధరించి భవనంలోకి ప్రవేశించాడు. ముఖం కనిపించలేదు. కానీ ఎలివేటర్ కెమెరాలో క్షణకాలం చేతి మణికట్టు నమోదైంది.
ఒక టాటూ. చిన్నది. కానీ స్పష్టమైనది. పోలీసులు అరవింద్ సోషల్ మీడియా ఫొటోలు పరిశీలించారు.
అక్కడ కూడా అదే టాటూ. అదే ఆకారం. అదే స్థానం. అరవింద్‌ను మళ్లీ విచారించారు.
ఈసారి సాక్ష్యాలను ఒక్కొక్కటిగా అతని ముందు ఉంచారు. వీడియో కాల్. లోకేషన్ డేటా.
సీసీటీవీ. ఫైబర్ ఆనవాళ్లు. టాటూ. నాలుగు గంటలు మౌనం. ఐదో గంటకు అతని భుజాలు వణకడం ప్రారంభించాయి.
"నేను హత్య చేయాలని వెళ్లలేదు..."
అని చివరకు చెప్పాడు.
ఆ రాత్రి చందనా తమ సంబంధాన్ని పూర్తిగా ముగిస్తున్నానని చెప్పింది. తన వివాహజీవితాన్ని కాపాడుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నానని స్పష్టం చేసింది. ఆ మాటను ఆమోదించలేక అరవింద్ అపార్ట్‌మెంట్‌కు వెళ్లాడు. ఇద్దరి మధ్య తీవ్రమైన వాగ్వాదం జరిగింది. చందనా పోలీసులకు ఫిర్యాదు చేస్తానని హెచ్చరించింది.
ఆ క్షణం. కోపం. అవమానం. నియంత్రణ కోల్పోయిన మనసు. అంతే.
చేతికి చిక్కిన చున్నీతో అతడు మెడను బిగించాడు.
ఒక్క నిమిషం.
ఇంకో నిమిషం.
నిశ్శబ్దం.
ఆమె కదలలేదు.
ఆ తర్వాత భయం మొదలైంది. హత్యను ఆత్మహత్యగా మార్చే ప్రయత్నం. గదిని సర్దడం.
కాల్ రికార్డులు డిలీట్ చేయడం. గ్లోవ్స్ ఉపయోగించడం. ప్రతి ఆనవాళ్లను తుడిచేశానని అతడు అనుకున్నాడు.
కానీ విజ్ఞానం మరిచిపోదు. డేటా అబద్ధం చెప్పదు. చిన్న పొరపాట్లు పెద్ద నేరాలను ఛేదిస్తాయి.
కోర్టులో కేసు నెలలపాటు నడిచింది. చివరకు అరవింద్ దోషిగా తేలాడు. భర్తపై ఉన్న అనుమానాలు పూర్తిగా తొలగిపోయాయి. అయితే ఆ తీర్పు కోర్టు గదిలో ఉన్న ఎవరికీ ఆనందాన్ని ఇవ్వలేదు. ఒక యువతి ప్రాణం తిరిగి రాలేదు. ఒక కుటుంబం శాశ్వతంగా ఛిద్రమైంది. మరో యువకుడు తన ఆవేశానికి జీవితఖైదీ అయ్యాడు.
తీర్పు రోజు కోర్టు బయట నిలబడి ఉన్న విజయ్ మనసులో ఒక ఆలోచన మెరిసింది.
అన్ని హత్యలు కత్తులతో జరగవు. కొన్నిసార్లు అవి ఒంటరితనం నుంచి పుడతాయి.
అసూయ నుంచి పెరుగుతాయి. స్వాధీన భావనతో విషపూరితమవుతాయి.
తిరస్కరణను అంగీకరించలేని మనస్తత్వంలో రూపం దాలుస్తాయి. చివరికి నేరస్థుడిని పట్టుకోవడం పోలీసుల పని.
కానీ మనసులో నిశ్శబ్దంగా పెరుగుతున్న ఆ చీకటిని గుర్తించడం సమాజం మొత్తం బాధ్యత. అదే ఈ కేసు వదిలిన అత్యంత చేదు, అత్యంత విలువైన పాఠం.
