హైదరాబాద్లోని ఫైనాన్షియల్ డిస్ట్రిక్ట్ నడిబొడ్డున, ఆకాశాన్ని తాకే భవనాల మధ్య ఉన్న ఒక విలాసవంతమైన గేటెడ్ కమ్యూనిటీలో విక్రమ్ నివసిస్తున్నాడు. అతను ఒక ప్రముఖ సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీకి సీ.ఈ.ఓ.. గ్యారేజీలో రెండు బెంజ్ కార్లు, నగరంలో మూడు విల్లాలు, బ్యాంకులో కోట్ల రూపాయల నిల్వలు... ఇలా ఆధునిక సమాజం దేనిని విజయంగా కొలుస్తుందో, అదంతా విక్రమ్ కాళ్ళ దగ్గర ఉంది. కానీ, ఆశ్చర్యకరంగా అతని మనసులో మాత్రం ప్రశాంతత లేదు. అతని హృదయం ఎప్పుడూ అసూయ అనే అగ్నిలో కాలిపోతూ ఉండేది. తన తోటి మిత్రుడు ఏదైనా కొత్త స్టార్టప్ పెట్టినా, తన బంధువుల పిల్లలు విదేశాల్లో మంచి ఉద్యోగం సాధించినా విక్రమ్ తట్టుకోలేకపోయేవాడు. రాత్రంతా నిద్రపోకుండా సోషల్ మీడియాలో వారి ఫోటోలు చూస్తూ, "వాడికి అంత సీన్ లేదు, అసలు ఎలా ఎదిగాడు?" అని తనలో తానే మధనపడేవాడు. పార్టీల్లో స్నేహితులకు షేక్హ్యాండ్ ఇస్తూ పైకి నవ్వుతున్నా, లోపల మాత్రం వారి పట్ల ద్వేషం బుసలు కొడుతుండేది. లింక్డ్ఇన్ లో ఎవరికైనా ప్రమోషన్ వచ్చిందని నోటిఫికేషన్ వస్తే చాలు, తన బి.పి పెరిగిపోయేది. తన సామ్రాజ్యాన్ని ఇంకాస్త విస్తరించుకోవడం మీద పెట్టాల్సిన దృష్టిని, పక్కవారి ఎదుగుదలను చూసి ఏడవడానికే ఖర్చు చేసేవాడు. బయటకి రాజులా కనిపిస్తున్నా, విక్రమ్ ది అసూయ అనే బంగారు పంజరంలో బందీ అయిన జీవితం.
మానసిక ప్రశాంతత కోసం విక్రమ్ కేరళలోని ప్రముఖ వెల్నెస్ సెంటర్ అయిన 'శాంతి ఆశ్రమం' వెళ్ళాడు. అక్కడ ఆచార్య జ్ఞానానంద అనే ఒక ఆధునిక తత్వవేత్త ఉన్నారు. ఆయన కార్పొరేట్ ప్రపంచపు ఒత్తిళ్లను, ఆధ్యాత్మికతను సమన్వయం చేసి బోధిస్తారు. విక్రమ్ ముఖంలోని అశాంతిని, కళ్ళలో దాగి ఉన్న అసూయను ఆచార్యులు వెంటనే పసిగట్టారు.
ఒక సాయంత్రం ఆశ్రమంలోని గార్డెన్లో కూర్చుని ఉండగా ఆచార్యులు పలకరించారు: "విక్రమ్, నీ దగ్గర అన్నీ ఉన్నాయి కదా, మరి ఎందుకు ఇంత అశాంతిగా ఉన్నావు?" విక్రమ్ తల దించుకుని, "గురూజీ, నాకు సంపద ఉంది కానీ తృప్తి లేదు. ఎవరైనా నాకంటే ఒక మెట్టు పైకి ఎక్కితే నా గుండెల్లో ముల్లు గుచ్చుకున్నట్లు ఉంటుంది. వారి పతనాన్ని కోరుకునేంతగా నా మనసు దిగజారిపోతోంది. ఈ నరకం నుండి బయటపడటం ఎలా?" అని తన ఆవేదనను వెల్లగక్కాడు.
గురూజీ చిరునవ్వుతో, "రా, నాతో రా" అని విక్రమ్ను ఆశ్రమం క్యాంటీన్ వైపు తీసుకెళ్లారు. అక్కడ ఒక గాజు గ్లాసులో నీళ్లు నింపి, అందులో ఒక గుప్పెడు ఉప్పు వేసి కలిపారు. "విక్రమ్, ఇప్పుడు ఈ నీళ్లు తాగు" అని చెప్పారు. విక్రమ్ ఒక్క గుక్క తాగి వెంటనే ఉమ్మివేశాడు. "ఛీ... చాలా ఉప్పగా, చేదుగా ఉంది గురూజీ, అస్సలు తాగలేను" అన్నాడు అసహనంగా.
గురూజీ నవ్వి, "సరే, ఇప్పుడు ఆ ఉప్పు పొట్లం తీసుకుని రా" అని విక్రమ్ను ఆశ్రమం వెనుక ఉన్న మంచి నీటి సరస్సు దగ్గరకు తీసుకెళ్లారు. "ఇప్పుడు ఆ గుప్పెడు ఉప్పును ఈ సరస్సులో వెయ్యి" అని చెప్పారు. విక్రమ్ అలాగే చేశాడు. "ఇప్పుడు ఆ సరస్సులోని నీళ్లు తాగు" అని గురూజీ ఆదేశించారు. విక్రమ్ దోసిలితో నీళ్లు తాగి, "చాలా తియ్యగా, చల్లగా ఉన్నాయి గురూజీ" అన్నాడు. "మరి ఉప్పు రుచి తగిలిందా?" అని గురూజీ అడిగారు. "లేదు గురూజీ, ఇంత పెద్ద నీటిలో ఆ గుప్పెడు ఉప్పు ఏమౌతుంది? అసలు ఉప్పు వేసినట్లే తెలియడం లేదు" అన్నాడు విక్రమ్.
అప్పుడు గురూజీ విక్రమ్ భుజంపై చేయి వేసి ఇలా వివరించారు: "చూడు విక్రమ్, ఆ ఉప్పు అనేది 'అసూయ' లేదా ఇతరుల విజయం లాంటిది. నీ మనసు ఆ చిన్న 'గ్లాసు' లాగా సంకుచితంగా ఉంటే, చిన్నపాటి అసూయ కూడా నీ జీవితాన్ని ఉప్పగా, చేదుగా మార్చేస్తుంది. నువ్వు దాన్ని మింగలేవు, కక్కలేవు. అదే నీ మనసును ఆ 'సరస్సు' లాగా విశాలం చేసుకుంటే, ఎంతమంది ఎంత ఎదిగినా, ఆ అసూయ నీలో కలిసిపోయి కనుమరుగవుతుంది. నీ ప్రశాంతతను అది ఏమాత్రం చెడగొట్టలేదు. ఎదుటివారి గెలుపు నీ ఓటమి కాదు, అది వారి ప్రయాణం. నువ్వు గ్లాసులా ఉండాలా లేక సముద్రంలా ఉండాలా అనేది నీ చేతుల్లోనే ఉంది."
ఆ మాటలు విక్రమ్ మెదడులో వెలుగులు నింపాయి. తన బాధకు కారణం ఇతరులు కాదు, తన సంకుచిత మనస్తత్వమే అని గ్రహించాడు. "గురూజీ, ఇన్నాళ్లు నన్ను నేను ఒక చిన్న గ్లాసులో బంధించుకున్నాను. ఇకపై నా మనసును సాగరంలా మారుస్తాను," అని విక్రమ్ కన్నీళ్లతో పాదాభివందనం చేశాడు.
ఆ రోజు నుండి విక్రమ్ ఒక కొత్త మనిషి అయ్యాడు. తన ఉద్యోగుల విజయాలను చూసి ఆనందించడం మొదలుపెట్టాడు. తోటివారి ఎదుగుదలను స్ఫూర్తిగా తీసుకున్నాడు. అసూయ అనే ఉప్పు అతని విశాల హృదయంలో కరిగిపోయింది.
ప్రపంచం మనకు అద్దం లాంటిది. మనసు విశాలంగా ఉంటే, ఇతరుల విజయం మనకు ఒక ఉత్సవంలా కనిపిస్తుంది. మనసు సంకుచితంగా ఉంటే, అదే విజయం మనకు అవమానంలా తోస్తుంది. ఇతరుల ఆనందంలో మన ఆనందాన్ని వెతుక్కోవడమే నిజమైన ఐశ్వర్యం. అదే నిజమైన ఆత్మవిశ్వాసం అన్న గొప్ప సత్యం విక్రమ్కు స్పష్టంగా బోధపడింది.
