ఐఐటీ ప్రాంగణంలో కురుస్తున్న వర్షపు చినుకులు నేలను తాకుతుంటే వచ్చే ఆ మట్టి సువాసన మధ్య డాక్టర్ ఈశ్వర్ కూర్చుని ఉన్నారు. ఆయన ఎదురుగా ఆయన పాత శిష్యుడు, ఇప్పుడు నాసాలో శాస్త్రవేత్తగా పనిచేస్తున్న రవి కూర్చున్నాడు. రవి ఒక ప్రశ్నతో ఆయన దగ్గరకు వచ్చాడు.
సార్, మనం అంగారక గ్రహం మీదికి వెళ్తున్నాం, కృష్ణ బిలాలను అధ్యయనం చేస్తున్నాం. కానీ మన గురించి మనకు పూర్తిగా తెలుసా?
ఈశ్వర్ నవ్వి, తన టేబుల్ పై ఉన్న ఒక చిన్న స్ఫటిక ముక్కను చేతిలోకి తీసుకుని ఇలా అన్నారు, రవీ, మనుషులు దూరంగా ఉన్న నక్షత్రాలను చూసే ఆరాటంలో తమ పాదాల కింద ఉన్న నిజాన్ని మర్చిపోతున్నారు. ఈ స్ఫటికం నీకు ఘనపదార్థంలా కనిపిస్తోంది కదూ? కానీ ఈ క్షణంలో నేను నీ శరీరంలో ఉన్న ఖాళీ జాగాని మాత్రమే తీసేస్తే, నువ్వు నా కంటికి కూడా కనిపించవు.
ఈశ్వర్ వివరించడం మొదలుపెట్టారు, మనిషి శరీరం దాదాపు 7 అక్టిలియన్ పరమాణువులతో తయారైంది. ప్రతి పరమాణువు లోపల ఒక కేంద్రకం ఉంటుంది. ఈ కేంద్రకానికి, దాని చుట్టూ తిరిగే ఎలక్ట్రాన్లకు మధ్య ఎంత దూరం ఉంటుందో తెలుసా? ఒకవేళ హైడ్రోజన్ పరమాణువు కేంద్రకాన్ని ఒక చిన్న ఆపిల్ అనుకుని దిల్లీ నడిబొడ్డున పెడితే, దాని చుట్టూ తిరిగే ఎలక్ట్రాన్ ఆగ్రా నగరంలో ఉంటుంది ఈ దిల్లీకి, ఆగ్రాకి మధ్య ఉన్న ఆ భారీ స్థలమే శూన్యం. మన శరీరంలోని ప్రతి కణంలోనూ ఈ శూన్యం ఉంది. అంటే మనం 99.9999999% కేవలం ఖాళీ స్థలంతోనే తయారయ్యాం.
రవి ఆశ్చర్యపోయాడు. సార్, అలాగైతే మనం ఇప్పుడు కూర్చున్న ఈ కుర్చీ, ఈ నేల, ఈ గాలి అంతా కేవలం శూన్యమేనా?
అవును రవీ, ఈశ్వర్ గంభీరంగా అన్నారు. "ఈ భూమిపై ఉన్న 800 కోట్ల మంది మనుషుల శరీరాల్లోని ఈ ఖాళీ స్థలాన్ని తీసేస్తే, మొత్తం మానవజాతి అంతా ఒక చిన్న చక్కెర స్పటికం సైజుకి కుంచించుకుపోతుంది, మనలోని పరమాణువుల ద్రవ్యరాశి అంతే ఉంటుంది, కానీ మనం ఆక్రమించే స్థలం మాత్రం శూన్యమైపోతుంది. మనం గాల్లో తేలుతున్న అదృశ్య ధూళి కణాలం అంతే.
రవి తన చేతులను ఒకదానికొకటి రుద్దుకున్నాడు. సార్, అలాగైతే నాకు ఈ స్పర్శ అనుభూతి ఎలా కలుగుతోంది? నేను నా చేతిని తాకుతున్నట్లు నాకు అనిపిస్తోంది కదా?
ఈశ్వర్ వివరించారు, ఇది ప్రకృతి సృష్టించిన అతి పెద్ద భ్రమ. వైజ్ఞానికంగా చెప్పాలంటే, నువ్వు నీ జీవితంలో దేన్నీ, ఎవరినీ తాకనే లేదు. నీ చేతి పరమాణువుల చుట్టూ ఉండే ఎలక్ట్రాన్లు రుణాత్మక చార్జ్ కలిగి ఉంటాయి. నువ్వు దేన్నైనా తాకడానికి వెళ్లినప్పుడు, నీ చేతిలోని ఎలక్ట్రాన్లు ఆ వస్తువులోని ఎలక్ట్రాన్లను బలంగా వెనక్కి నెడతాయి. దీన్ని 'ఎలక్ట్రోమాగ్నెటిక్ రిపల్షన్' అంటారు. అంటే రవీ, నువ్వు నీ ప్రాణస్నేహితుల లేదా ప్రియమైన వారి చేయి పట్టుకున్నప్పుడు కూడా, నీ చేతికి వారి చేతికి మధ్య ఒక పరమాణువంతా దూరం ఎప్పుడూ ఉంటూనే ఉంటుంది. నువ్వు అనుభవిస్తున్నది కేవలం ఆ రెండు శక్తుల మధ్య జరిగే ఘర్షణను మాత్రమే. స్పర్శ అనేది మెదడు ఇచ్చే ఒక సిగ్నల్ మాత్రమే, భౌతికంగా అది అసాధ్యం. ఈ నిజాన్ని ఏ శాస్త్రవేత్తా తప్పుబట్టలేడు, ఎందుకంటే ఇది భౌతికశాస్త్ర పునాది.
డాక్టర్ ఈశ్వర్ కొనసాగించారు, రవీ, ఈ విషయం ఆలోచించు. మనం అహంకారంతో 'ఇది నాది, నేను గొప్పవాణ్ణి' అని అరుస్తుంటాం. కానీ నిజానికి మన అస్తిత్వమే ఒక అదృశ్య శక్తిపై ఆధారపడి ఉంది. ఒకవేళ పరమాణువుల మధ్య ఉన్న ఆ ఆకర్షణ ఒక్క క్షణం ఆగిపోతే, ఈ ప్రపంచమంతా మంచులా కరిగిపోతుంది. మనం చూసే రంగులు, వినే శబ్దాలు, అనుభవించే గట్టిదనం ఇవన్నీ మన మెదడు సృష్టించుకున్న ఫిల్టర్లు మాత్రమే. మనం ఈ బ్రహ్మాండపు శూన్యంలో రన్ అవుతున్న ఒక విచిత్రమైన ప్రోగ్రామ్లా బతుకుతున్నాం.
రాత్రి అయింది. ఆవరణంలో నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. రవి ఆకాశం వైపు చూశాడు. అతనికి ఇప్పుడు నక్షత్రాలు కేవలం వెలుగు చుక్కల్లా కనిపించలేదు. వాటి మధ్య ఉన్న చీకటి, తన శరీరం లోపల ఉన్న శూన్యం రెండూ ఒక్కటేనని అతనికి అర్థమైంది.
సార్, అలాగైతే నిజం ఏంటి? రవి మెల్లగా అడిగాడు.
ఈశ్వర్ నవ్వి, నిజం ఏంటంటే రవీ, మనం ఈ భౌతిక ప్రపంచంలో కేవలం అతిథులం మాత్రమే. మనకు కనిపించే ప్రపంచం కేవలం 0.0000001% మాత్రమే. మిగిలిందంతా మన కంటికి కనిపించని, మనకు అర్థం కాని ఆ మహా శూన్యం. ఈ విచిత్రమైన సత్యాన్ని ఎవరైతే ఒప్పుకుంటారో, వారికి జీవితంపై ద్వేషం పోయి ప్రేమ కలుగుతుంది. ఎందుకంటే మనమందరం ఒకే శూన్యం నుండి వచ్చాం, మళ్లీ ఆ శూన్యంలోకే కలిసిపోతాం" అన్నారు.
ఈ కథ కేవలం కల్పన కాదు, ఇది క్వాంటం మెకానిక్స్ యొక్క కఠిన వాస్తవం. ఈ సత్యం ముందు మనుషుల రాజకీయాలు, సరిహద్దులు, గొడవలు అన్నీ అర్థరహితంగా అనిపిస్తాయి. ప్రకృతి మనల్ని ఘనపదార్థంలా కనిపించేలా చేసింది, కానీ తన అంతరాళంలో మాత్రం మనల్ని కేవలం ఖాళీ స్థలంగానే ఉంచింది. మనం ఏది 'ఉంది' అని నమ్ముతున్నామో, అది నిజానికి లేదు, మనం దేన్ని 'శూన్యం' అని పిలుస్తున్నామో, అదే ఈ జగత్తుకి నిజమైన పునాది
