విశాఖపట్నం నగరంలో అత్యంత ప్రతిష్టాತ್ಮకమైన, సముద్ర తీరానికి ఆనుకుని ఉన్న గాజు గోడల విలాసవంతమైన డీలక్స్ స్టూడియోలో శేఖర్ తన కొత్త మల్టీ మిలియన్ ప్రాజెక్ట్ బ్లూప్రింట్ను ఏకాగ్రతతో పరిశీలిస్తున్నాడు. అతనికి కొత్తదనం, మెరుపు మరియు ప్రపంచంలోనే అత్యంత ఖరీదైన వస్తువులంటే అమితమైన ವ್ಯಾಮೋಹವಿತ್ತು. జీవితంలో పాతబడిన, రంగువెలసిన లేదా వాడేసిన వస్తువులను చూస్తే అతనికి తీవ్రమైన అసహ్యం. జీవితంలో విజయ శిఖరాలను అధిరోహించాలంటే గతకాలపు జ్ఞాపకాలను, పాత బంధాలను చెత్తలా విసిరేయాలి. కొత్త వాటిని మాత్రమే అక్కున చేర్చుకోవాలి అనేది అతను తన కోసమే ఏర్పరచుకున్న ఒక క్రూరమైన సిద్ధాంతం. తన ఈ అంధ విజయ యాత్రలో అతను తన పాత పల్లెటూరిని, బాల్య స్నేహితులను, ఆఖరికి తన్ను సాకి పెద్ద చేసిన కన్న తల్లిదండ్రులను సైతం తన హోదాకు సరిపోరనే ఒకే ఒక్క కారణంతో చెత్తబుట్టలో వేసినట్లు పల్లెటూరిలోనే వదిలేసి వచ్చాడు.
అతనికి ఇప్పుడు విశాఖపట్నం బీచ్ రోడ్డులో అంతర్జాతీయ స్థాయి 'ఎకో ఫ్రెండ్లీ గ్రీన్ హోటల్' నిర్మించే ఒక భారీ కాంట్రాక్ట్ దక్కింది. ఆ హోటల్ ప్రధాన ప్రవేశ ద్వారంలో పర్యాటకులను ఆకర్షించడానికి 'చెత్త నుండి పునర్వినియోగం చేసిన వస్తువులతో కూడిన ఒక అద్భుతమైన, విశిష్టమైన కళాకృతి' కావలసి వచ్చింది.
సార్, మన విశాఖపట్నం నగరం శివార్లలో ఉన్న అతిపెద్ద చెత్త డంపింగ్ యార్డ్ పక్కన మునియప్ప అనే ఒక రహస్య వృద్ధుడు ఉన్నాడు. అతను రోజంతా చెత్త కుప్పల్లో పడి ఉన్న పాత పాత్రలను, ఉత్తరాలను, పగిలిన వస్తువులను ఏరి తెచ్చి, వాటితో ప్రపంచమే ఆశ్చర్యపోయేలాంటి విలువైన కళాఖండాలను తయారు చేస్తాడు. జర్మనీ, ఫ్రాన్స్ దేశాల ఆర్ట్ గ్యాలరీలే అతని కళకు ఫిదా అయ్యాయి అని అతని అసిస్టెంట్ నివేదిక ఇచ్చినప్పుడు, శేಖర్ వెంటనే తన అత్యాధునిక బిఎండబ్ల్యూ (BMW) కారును ఆ డంపింగ్ యార్డ్ వైపు పోనిచ్చాడు.
నగర సరిహద్దులు దాటుతుండగానే వాతావరణం పూర్తిగా మారిపోయింది. వందలాది ఎకరాల విస్తీర్ణంలో విస్తరించి ఉన్న ఆ చెత్త కొండను చేరుకున్నప్పుడు అక్కడ భయంకరమైన దుర్వాసన వస్తోంది. వేలాది ఈగలు భీకరమైన శబ్దంతో రొద చేస్తున్నాయి. ఆ చెత్త కుప్ప పక్కనే ఉన్న ఒక చిన్న ప్లాస్టిక్ షీట్ వేసిన గుడిసె ముందు తెల్లటి గడ్డంతో, చిరిగిన బట్టలు ధరించిన వృద్ధ మునియప్ప కూర్చొని ఉన్నాడు. అతని చుట్టూ విరిగిన పాత సైకిల్ చక్రాలు, నల్లబడిన ప్లాస్టిక్ సీసాలు, పాత తుప్పు పట్టిన ఇనుప తీగలు మరియు మట్టి కుండ పెంకులు ఉన్నాయి.
శేఖర్ కారు దిగి, తన పట్టు రుమాలును ముక్కుకు గట్టిగా అడ్డుపెట్టుకుని మునియప్ప దగ్గరకు వచ్చాడు. అతని ముఖంలో ఆ స్థలం పట్ల తీవ్రమైన అసహ్యం కనిపిస్తోంది.
చూడు మునియప్ప, నేను వైజాగ్ లోనే అతిపెద్ద ఆర్కిటెక్ట్ శేఖర్ని. నాకు నా కొత్త ఇంటర్నేషనల్ హోటల్ కోసం నీ బెస్ట్ కళాఖండం ఒకటి కావాలి. నువ్వు చెత్త ఏరుకునే ముసలివాడివి, నీకు డబ్బు విలువ తెలియదు. ఎన్ని లక్షలైనా ఇస్తాను, ఆ మూలలో దాచి ఉంచిన ఆ పెద్ద వస్తువును నాకు ఇచ్చేయ్ అన్నాడు తన అహంకారపు స్వరంతో.
మునియప్ప మెల్లగా తల ఎత్తి తన మసకబారిన, లోతైన కన్నులతో శేఖర్ను తేరిపార చూశాడు. ఆ కళ్లలో సాగరమంత ప్రశాంతత ఉంది. "డబ్బుతో చెత్తను కొనవచ్చు నాయనా, కానీ ఆ చెత్తలో ఉన్న 'రసాన్ని' కొనడానికి నీ ఈ కాగితపు డబ్బుకు శక్తి లేదు. ఈ చెత్త కుప్పలో ప్రపంచంలోని ప్రజలు 'వద్దు, నిరుపయోగం' అని విసిరేసిన వస్తువులు ఉంటాయి. కానీ బంధించి విసిరేసిన ప్రతి వస్తువులోనూ ఒక జీవం ఉంటుంది, ఒక కన్నీటి కథ ఉంటుంది. నేను కేవలం చెత్తను జోడించను, మనుషులు కోల్పోయిన ప్రాణాలకు నా కళ ద్వారా పునర్జన్మ ఇస్తాను" అన్నాడు మునియప్ప నిగూఢంగా. శేఖర్కు ఆ మాటలు పనికిరాని తత్వజ్ఞానంగా అనిపించాయి. నాకు నీ సోది వినడానికి సమయం లేదు. ఆ మూలలో పాత ఎండిపోయిన చెట్టు కొమ్మలు, చిరిగిన కాగితాలతో చేసిన ఆ భారీ మానవ ఆకృతి కళాఖండం అద్భుతంగా ఉంది. దానికి నేను పది లక్షల రూపాయలు ఇస్తాను అని హఠం చేశాడు.
మునియప్ప దీర్ఘంగా నిట్టూర్చి లేచి నిలబడ్డాడు. దాన్ని నువ్వు కొనలేవు శేఖర్. ఎందుకంటే అది నీ కోసమే సృష్టించబడింది. దాన్ని చూడాలంటే నువ్వు మొదటిసారి నీ ముక్కుపై ఉన్న ఆ అహంకారపు రుమాలును తీసేయాలి. బయటి చెత్త వాసన కంటే నీ లోపల చచ్చిపోయిన బంధాల వాసన చాలా పెద్దది అన్నాడు.
శేಖర్ కోపం, కుతూహలం ఆపుకోలేక, ఆ భారీ కళాఖండంపై ఉన్న పాత నల్లటి బట్టను రభసగా లాగి కింద పడేశాడు. బట్ట కింద పడిన ఆ క్షణంలో శేఖర్ ప్రపంచమే స్తంభించిపోయినట్లు నిలబడిపోయాడు. అతని చేతుల్లో ఉన్న ఖరీదైన ఫోన్ జారి మట్టిలో పడింది. అతని మెదడు పూర్తిగా పేలిపోయినట్లు గందరగోళంలో పడింది.
ఆ కళాఖండం కేవలం చెత్త అమరిక కాదు. పాత విరిగిన అద్దం ముక్కలు, చిరిగిన ఉత్తరాల తునకలు మరియు మట్టి కుండ నల్లటి పెంకులను అత్యంత కళాత్మకంగా ఉపయోగించి ఇద్దరు వృద్ధ దంపతుల ముఖాలను చెక్కారు. ఆ ముఖాలు మరెవరివో కావు... అవి శేఖర్ ఐదేళ్ల క్రితం డబ్బు మదంతో పల్లెటూరి పాత ఇంట్లో అనాథగా, ఒంటరిగా వదిలేసి వచ్చిన అతని కన్న తల్లిదండ్రుల ముఖాలు. ఆ కళ్లలో చెత్తతో చేసినా సరే, జీవంతో కూడిన కన్నీటి మెరుపు కనిపిస్తోంది.
అంతే కాదు, ఆ కళాఖండం గుండె భాగంలో ఉపయోగించిన చిరిగిన కాగితపు ముక్కలు మామూలు కాగితాలు కావు. అవి శేఖర్ చిన్నప్పుడు అతని తండ్రి అతని పెద్ద కాలేజీ ఫీజు కట్టడానికి తన భూమిని తాకట్టు పెట్టిన పాత అప్పు పత్రాలు. తల్లి అతనికి పెళ్లి కాకముందు ప్రేమతో రాసిన, కానీ శేఖర్ తన మోడ్రన్ భార్యకు భయపడి ఎన్నడూ చదవకుండా చెత్తబుట్టలో పారేసిన చిరిగిన ఉత్తరాల సాళ్లు అక్కడ స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. అందులో ఒకచోట. కొడుకా శేఖర్, డబ్బు ఎంత సంపాదించినా కన్నవారిని చెత్తలా మరచిపోకు, నిన్ను చూడాలని కళ్లు కాయలు కాస్తున్నాయి అని ఉంది.
శేಖర్ శరీరం మొత్తం వణకడం ప్రారంభమైంది, శ్వాస ఆగిపోయినట్లయింది. ఇది, ఇది ఎలా సాధ్యం? నా తల్లిదండ్రుల ముఖాలు, వారి అప్పు పత్రాలు ఈ వైజాగ్ చెత్త కుప్పలోకి ఎలా వచ్చాయి? అసలు నువ్వు ఎవరు మునియప్ప? నువ్వేమైనా చేతబడి చేశావా? శేఖర్ దిగులుతో అరుస్తూ వృద్ధుడి భుజాలు పట్టుకుని ఊపేశాడు.
మునియప్ప కళ్ల నుండి కన్నీరు బుగ్గలపైకి జారింది. శేఖర్, నువ్వు నగరానికి వచ్చి మహా కోటీశ్వరుడివైనప్పుడు, పల్లెటూర్లో ఉన్న నీ వృద్ధ తల్లిదండ్రులు నిన్ను ఒక్కసారి చూడాలని, నీ చేతి అన్నం తినాలని ఈ విశాఖపట్నానికి వచ్చారు. కానీ నీ ఆ విలాసవంతమైన ఆఫీస్ గేటు దగ్గర ఉన్న సెక్యూరిటీలు వారిని భిక్షగాళ్లు అనుకుని, చెత్తలా తోసేసి రోడ్డుపైకి నెట్టేశారు. నాడు రోడ్డుపై ఆకలితో ఏడుస్తున్న వారు నాకు దొరికారు. వారి చేతిలో ఉన్న సంచిలో నువ్వు పాత ఇంట్లో చెత్తలో పారేసిన నీ బాల్యపు జ్ఞాపకాల ఉత్తరాలు ఉన్నాయి. నేను వారికి నా ఈ చెత్త గుడిసెలో ఆశ్రయం ఇచ్చాను. కానీ నిన్ను చూడలేదన్న విరహ వేదనతోనే వారు గత ఏడాది ఒకరి తర్వాత ఒకరు ఇదే చెత్త కుప్ప పక్కనే ప్రాణాలు విడిచారు.
మునియప్ప కొనసాగించాడు, వారు చనిపోయేటప్పుడు కూడా నిన్ను శపించలేదు కొడుకా. 'మా కొడుకు చెడ్డవాడు కాదు, డబ్బు అతని కళ్లు మూసింది. ఈ పాత ఉత్తరాలను చెత్తలో పారేయకండి, ఇందులో మా కొడుకు చేతిరాత ఉంది' అని నా చేతిలో పెట్టి కన్నుమూశారు. నువ్వు దేన్నయితే నీ జీవితపు వేగవంతమైన పరుగులో నిరుపయోగమైన 'చెత్త' అని విసిరేశావో, దాన్నే నేను ప్రతిరోజూ కన్నీటితో సేకరించి, నా కళ ద్వారా దానికి ప్రాణం పోసి ఈ కళాఖండం చేశాను. చెత్త నుండి రసం తీయడం అంటే కేవలం వ్యర్థ వస్తువులను రీసైకిల్ చేయడం కాదు శేఖర్, మనుషులు డబ్బు ఆశతో విసిరేసిన పవిత్రమైన ప్రేమకు, బంధాలకు తిరిగి జీవం పోయడం.
శేಖర్ తలలో పిడుగు పడినట్లయింది. తాను ఇన్నాళ్లు చెత్త కుప్ప పక్కన ఉన్నాడని ఎవరిని అసహ్యించుకుని, కీడుగా చూశాడో, ఆ వృద్ధుడి మనసు బ్రహ్మాండమంత పవిత్రమైనదని తెలిసింది. తాను విలాసవంతమైన గదిలో ఉన్నా తన ఆలోచనలు చెత్త కుప్ప కంటే హీనంగా ఉన్నాయనే పరమ సత్యం అతనికి ముఖాముఖి అయింది.
అతను తన ముక్కుకు పెట్టుకున్న ఆ పట్టు రుమాలును దూరంగా విసిరేసి, ఆ కళాఖండం ముందు మోకాళ్లపై కూలబడి, తన తల్లిదండ్రుల ఆ మట్టి ముఖాలను తాకుతూ వెక్కి వెక్కి ఏడవడం ప్రారంభించాడు. ఏళ్ల తరబడి అతని మెదడును కమ్మేసిన అహంకారం, డబ్బు వ్యామోహం ఆ కన్నీటిలో కరిగి కొట్టుకుపోయాయి.
నన్ను క్షమించేయ్ తాతా నేను జీవితంలోని నిజమైన రసాన్ని కోల్పోయి కేవలం చెత్త వెనుక పరిగెడుతున్నాను అంటూ మునియప్ప కాళ్లపై పడి క్షమాపణలు వేడుకున్నాడు.
మునియప్ప అతనిని లేపి గుండెలకు హత్తుకున్నాడు. శేఖర్, నీ తప్పు నీకు తెలిసొస్తే, ఇకనైనా నీ జీవితాన్ని చెత్తగా మార్చుకోకు. ఈ కళాఖండాన్ని నీ హోటల్కు తీసుకెళ్లు. బంధాలను చెత్తలా విసిరేస్తే మనిషి జీవితం ఎలా శూన్యమవుతుందో ఈ ప్రపంచానికి చాటి చెప్పు అన్నాడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత విశాఖపట్నం బీచ్ రోడ్డులోని ఆ ఇంటర్నేషనల్ హోటల్ భవ్యమైన ప్రవేశ ద్వారంలో, అత్యంత ఖరీదైన లైట్ల మధ్య ఆ కళాఖండాన్ని ఉంచారు. దాని కింద శేఖర్ పెద్ద అక్షరాలతో రాయించాడు వ్యర్థాల నుండి అమృతం కన్నవారి నిస్వార్థ ప్రేమ. శేಖర్ తన మొత్తం బిజినెస్ సామ్రాజ్యాన్ని తన అసిస్టెంట్కు అప్పగించి, పల్లెటూరిలోని తన పాత మట్టి ఇంటికి తిరిగి వెళ్లిపోయాడు. అక్కడ అతను అనాథ వృద్ధులను, పిల్లలను ఆదరిస్తూ, చెత్తలా మారిన జీవితాలకు బతుకు రసాన్ని (ఆనందాన్ని) పంచే కొత్త సేవను ప్రారంభించాడు. అతనికి ఇప్పుడు జీవితం యొక్క నిజమైన గమ్యస్థానం దొరింది.
