Title: “నిశ్శబ్ద నగరం”
Genre:
Emotional Thriller / Family Drama
Locations:
విశాఖపట్నం: RK Beach, MVP Colony, KGH Hospital, Old City street
హైదరాబాద్: HiTech City, Charminar area, Govt Hospital, Apartment block
Characters (15 max)
డాక్టర్ ఆది – వైరాలజిస్ట్
నిఖిల – జర్నలిస్ట్
రవి – ఫుడ్ డెలివరీ బాయ్
సీత – రవి తల్లి
అనూ – 10 ఏళ్ల అమ్మాయి
అనూ తండ్రి రాజు
పోలీస్ ఆఫీసర్ మధు
నర్స్ కావ్య
సీఎం అధికార ప్రతినిధి
వృద్ధుడు సుబ్బారావు
గర్భిణి మహిళ లత
లత భర్త
హాస్పిటల్ వార్డ్ బాయ్
టీవీ రిపోర్టర్
కాలనీ వాచ్మన్
🧠 Story Summary
నిపా వైరస్ అకస్మాత్తుగా విజాగ్ లో వ్యాపిస్తుంది. ప్రభుత్వం లాక్డౌన్ ప్రకటిస్తుంది. హైదరాబాద్ తో ట్రావెల్ కూడా కట్ అవుతుంది. 15 మంది అనుకోకుండా ఒకే అపార్ట్మెంట్ బ్లాక్ లో చిక్కుకుంటారు. భయం, అనుమానం, ఆకలి, ప్రేమ, త్యాగం — వీటితో మనుషుల అసలు స్వభావం బయటపడుతుంది.
డాక్టర్ ఆది వైరస్ కి వ్యాక్సిన్ కనుక్కోవడానికి పోరాడుతాడు. చివర్లో అతను తన ప్రాణం త్యాగం చేసి ఇతరులను కాపాడతాడు.
🎬 నిశ్శబ్ద నగరం
Episode 1 — “మొదటి పతనం”
FADE IN:
EXT. RK BEACH – VIZAG – MORNING
సూర్యోదయం. సముద్ర అలలు మెల్లగా కొట్టుకుంటున్నాయి. పిల్లలు నవ్వుతూ పరుగెడుతున్నారు. బెలూన్ అమ్మే వాడు అరుస్తున్నాడు.
లైఫ్ నార్మల్.
ఒక టీవీ వాన్. కెమెరా సెట్ అవుతోంది.
నిఖిల మైక్ పట్టుకుని నిలబడి ఉంది.
CAMERA: slow push-in
నిఖిల (live):
“విజాగ్ నగరం ఎప్పటిలాగే ఉదయం అందంగా మొదలైంది…
కానీ ఆరోగ్య శాఖ హెచ్చరికలు ప్రజల్లో ఆందోళన కలిగిస్తున్నాయి…”
కెమెరా వెనుక ఒక వ్యక్తి తూలుతూ నడుస్తాడు.
అతని చేతిలో కాఫీ కప్పు పడిపోతుంది.
అతను కుప్పకూలుతాడు.
SFX: sudden silence
జనం వెనక్కి తగ్గుతారు.
వ్యక్తి భార్య:
“రాము! లేడు రా! ఎవరో సహాయం చేయండి!”
ఎవరూ దగ్గరికి రారు.
నిఖిల కెమెరా వైపు చూస్తుంది… తర్వాత ఆ వ్యక్తి వైపు.
ఆమె అడుగు ముందుకు వేస్తుంది.
కెమెరామెన్ అడ్డుకుంటాడు.
కెమెరామెన్ (నిశ్శబ్దంగా):
“మేడమ్… దగ్గరికి వెళ్ళొద్దు…”
నిఖిల కళ్లలో భయం.
నిఖిల (voice trembling):
“మనిషి పడిపోవడం కంటే…
మనుషులు వెనక్కి తగ్గడం ఎక్కువ భయంకరం…”
CUT TO:
INT. KGH HOSPITAL – EMERGENCY – DAY
స్ట్రెచర్లు పరుగెడుతున్నాయి. డాక్టర్లు అరుస్తున్నారు.
డాక్టర్ ఆది PPE suit వేసుకుని రిపోర్ట్ చదువుతున్నాడు.
ఆది:
“ఆక్సిజన్ పడిపోతోంది… వెంటనే ఐసోలేషన్!”
నర్స్ కావ్య చేతులు వణుకుతున్నాయి.
కావ్య:
“సర్… ఇది అదే వైరస్ అనుకుంటున్నారా?”
ఆది ఆమె కళ్లలోకి చూస్తాడు.
నిశ్శబ్దం.
ఆది:
“…నిపా.”
కావ్య వెనక్కి అడుగు వేస్తుంది.
కావ్య (చప్పున):
“మనం రెడీగా లేము సర్…”
ఆది:
“వైరస్ ఎప్పుడూ అపాయింట్మెంట్ తీసుకుని రాదు…”
EXT. HOSPITAL – CONTINUOUS
మీడియా గుంపు.
నిఖిల పరుగెత్తుకుంటూ వస్తుంది.
నిఖిల:
“డాక్టర్! ఒక్క మాట చెప్పండి!”
ఆది ఆగడు.
ఆది (నడుస్తూ):
“ప్రజలు ఇళ్లలో ఉండాలి. ఇదే చివరి హెచ్చరిక.”
INT. HOSPITAL CORRIDOR – LATER
ఆది గోడకి ఆనుకుని ఊపిరి తీసుకుంటాడు.
ఫోన్ రింగ్.
వీడియో కాల్ — అతని తల్లి.
తల్లి:
“బాబూ… న్యూస్ చూస్తున్నా… నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉన్నావా?”
ఆది నవ్వే ప్రయత్నం.
ఆది:
“నేను బాగున్నా అమ్మ…”
అతని చేతులు వణుకుతున్నాయి.
తల్లి:
“నువ్వు డాక్టర్ అవ్వాలని చిన్నప్పుడే చెప్పావు…
కానీ ఇలా ప్రపంచంతో యుద్ధం చేస్తావని అనుకోలేదు…”
ఆది కళ్లలో నీళ్లు.
ఆది:
“భయపడొద్దు అమ్మ…
నేను ఉన్నాను కదా…”
కాల్ కట్.
ఆది కుర్చీలో కూర్చుంటాడు.
మొదటిసారి — అతను భయపడుతున్నాడు.
EXT. VIZAG CITY – EVENING
పోలీస్ వాహనాలు.
లౌడ్స్పీకర్:
“నగరమంతా లాక్డౌన్ ప్రకటించబడింది…”
షాపులు మూసుకుపోతున్నాయి.
జనం పరుగులు.
ఒక చిన్న అమ్మాయి తన తండ్రిని పట్టుకుని ఏడుస్తుంది.
అమ్మాయి:
“నాన్న ఇంటికి పోదాం!”
తండ్రి ఆమెను ఎత్తుకుంటాడు.
కెమెరా పైకి లేచి ఖాళీ రోడ్లు చూపిస్తుంది.
INT. APARTMENT ROOM – NIGHT
హైదరాబాద్.
రవి టీవీ చూస్తున్నాడు.
న్యూస్: “విజాగ్ పూర్తిగా మూసివేయబడింది.”
సీత భయంతో కూర్చుంది.
సీత:
“ఇది ఇక్కడికి వస్తుందా బాబు?”
రవి మౌనం.
రవి:
“మనకు తలుపులు ఉన్నాయి అమ్మ…
కానీ భయానికి తాళం లేదు…”
సీత అతని చేతిని పట్టుకుంటుంది.
సీత:
“ఏమైతే అయినా… కలిసి ఉంటాం.”
రవి తల ఊపుతాడు.
FADE OUT.
END OF EPISODE 1
Episode 2 — “వైరస్ పేరు”
FADE IN:
EXT. HYDERABAD CITY – EARLY MORNING
రోడ్లు అర్ధ ఖాళీ. బస్సులు తక్కువ. జనం మాస్కులతో.
టీవీ స్క్రీన్లలో ఒకే వార్త:
“NIPAH VIRUS CONFIRMED”
పట్టణం శబ్దం తగ్గిపోతుంది.
INT. APARTMENT BUILDING – STAIRCASE – MORNING
వాచ్మన్ తలుపులు మూస్తున్నాడు.
రవి కిందికి దిగుతాడు.
రవి:
“ఏమయ్యా తలుపులు ఎందుకు మూస్తున్నావ్?”
వాచ్మన్:
“సార్ ఆర్డర్ వచ్చింది…
ఎవరు లోపలికి రావొద్దు… బయటికి వెళ్లొద్దు…”
రవి నవ్వుతాడు — కానీ అది భయంతో కూడిన నవ్వు.
రవి:
“అంటే… మనం ఖైదీలు అయ్యామా?”
వాచ్మన్:
“లేదు సార్… బ్రతికే ఖైదీలు…”
నిశ్శబ్దం.
INT. APARTMENT CORRIDOR – కంటిన్యూయస్
పక్కింటి వారు తలుపుల దగ్గర నిలబడి మాట్లాడుతున్నారు.
అందరి కళ్లలో ఒకే ప్రశ్న: “ఇప్పుడు ఏమవుతుంది?”
అనూ తన తండ్రి రాజు వెనుక దాక్కుంటుంది.
అనూ:
“నాన్న… బయట రాక్షసుడు ఉన్నాడా?”
రాజు కంగారుపడతాడు.
రాజు:
“ఎందుకు అడుగుతున్నావ్ అమ్మా?”
అనూ:
“అందరూ తలుపులు మూస్తున్నారు కదా…”
రాజు మోకాళ్ల మీద కూర్చుని ఆమె ముఖం పట్టుకుంటాడు.
రాజు (నెమ్మదిగా):
“రాక్షసుడు కాదు…
చిన్న జబ్బు…
మనందరం కలిసి దాన్ని భయపెడతాం.”
అనూ తల ఊపుతుంది — కానీ పూర్తిగా నమ్మదు.
CUT TO:
INT. KGH LAB – VIZAG – DAY
ఆది కంప్యూటర్ ముందు. వైరస్ మైక్రోస్కోప్ ఇమేజ్.
కావ్య కాఫీ తీసుకుని వస్తుంది.
ఆమె చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయి.
కావ్య:
“సర్… మొత్తం వార్డ్ ఫుల్ అయిపోయింది…”
ఆది స్పందించడు. స్క్రీన్నే చూస్తాడు.
కావ్య:
“మనం కంట్రోల్ చేయగలమా?”
ఆది కళ్లను మూసుకుంటాడు.
లోపల భయం.
తర్వాత ఆమె వైపు తిరుగుతాడు.
ఆది:
“వైరస్ కంటే వేగంగా పరిగెత్తేది ఏంటో తెలుసా?”
కావ్య:
“ఏంటి సర్?”
ఆది:
“మనిషి భయం.”
నిశ్శబ్దం.
ఆది:
“మనం ముందుగా దాన్ని ఆపాలి.”
INT. HOSPITAL WARD – LATER
రోగులు ఆక్సిజన్ మీద.
ఒక చిన్న పిల్లవాడు తల్లి చేతిని పట్టుకుని ఏడుస్తున్నాడు.
పిల్లవాడు:
“అమ్మా ఇంటికి పోదాం…”
తల్లి మాట్లాడలేక ఏడుస్తుంది.
ఆది చూస్తూ నిలబడతాడు.
అతని కళ్లలో కోపం.
వైరస్ మీద.
ప్రపంచం మీద.
తన అసహాయత మీద.
EXT. NEWS VAN – HOSPITAL – EVENING
నిఖిల కెమెరా ముందు.
నిఖిల (live):
“ఈ వైరస్ సంఖ్య కాదు…
ఇది కుటుంబాల కథ…
ప్రతి బెడ్ మీద ఒక ప్రపంచం పడుకుంది…”
కెమెరా ఆఫ్.
ఆమె ఏడుపు ఆపుకుంటుంది.
కెమెరామెన్ మెల్లగా చెబుతాడు:
“మీరు బలంగా ఉండాలి మేడమ్…”
నిఖిల తల ఊపుతుంది.
నిఖిల:
“రిపోర్టర్గా బలంగా ఉండగలను…
మనిషిగా కాదు…”
INT. APARTMENT – NIGHT
అందరూ ఒకే గదిలో చేరారు.
రేషన్ లెక్క.
రవి లిస్టు చెబుతున్నాడు.
రవి:
“అన్నం – మూడు రోజులు
నీళ్లు – రెండు రోజులు
ఔషధాలు – తక్కువ…”
నిశ్శబ్దం.
వృద్ధుడు సుబ్బారావు మాట్లాడతాడు.
సుబ్బారావు:
“నేను వృద్ధుడిని…
నా వాటా ఎవరో తీసుకోండి…”
అందరూ ఒక్కసారిగా చూస్తారు.
సీత (కోపంగా):
“అలా మాట్లాడొద్దు!”
సుబ్బారావు (నవ్వుతూ):
“బతికినంతకాలం చాలానే తిన్నాను…
ఇప్పుడు మీరే తినాలి…”
అనూ అతని దగ్గరకు వెళ్లి తన బిస్కెట్ ఇస్తుంది.
అనూ:
“తాతయ్య… పంచుకుంటే వైరస్ కూడా భయపడుతుంది…”
అందరూ నిశ్శబ్దంగా నవ్వుతారు.
కళ్లలో నీళ్లు.
CUT TO:
INT. LAB – MIDNIGHT
ఆది ఒంటరిగా.
లైట్లు డిమ్.
అతను రికార్డర్ ఆన్ చేస్తాడు.
ఆది (recording):
“Day 3…
మనం ఇంకా ఓడిపోలేదు…
కానీ గెలిచామనలేం…”
ఆగి లోతుగా ఊపిరి తీసుకుంటాడు.
ఆది:
“ఈ వైరస్ పేరు నిపా…
కానీ దీనికి అసలు పేరు — ఒంటరితనం…”
అతను కుర్చీలో కూర్చుని తల వంచుకుంటాడు.
మొదటి కన్నీటి చుక్క పడుతుంది.
INT. APARTMENT – SAME NIGHT
రవి నిద్రపోలేక కిటికీ దగ్గర.
బయట ఖాళీ రోడ్డు.
సీత మెల్లగా వస్తుంది.
సీత:
“నువ్వు చిన్నప్పుడు జ్వరం వచ్చిందంటే…
నేను ఇలా రాత్రంతా మేల్కొని ఉండేదాన్ని…”
రవి ఆమె వైపు చూస్తాడు.
రవి:
“ఇప్పుడు నాకు భయం అమ్మ…”
సీత:
“నాకు కూడా భయమే బాబు…
కానీ నువ్వు ఉన్నావ్ కదా…”
ఆమె అతని తల తన భుజంపై ఉంచుతుంది.
సీత (చప్పున):
“భయం ఉన్న చోటే ప్రేమ ఎక్కువగా ఉంటుంది…”
రవి కళ్లలో నీళ్లు.
FADE OUT.
END OF EPISODE 2
Episode 3 — “లాక్డౌన్”
FADE IN:
EXT. HYDERABAD CITY – దావన్
సూర్యోదయం. కానీ నగరం నిశ్శబ్దం.
ఖాళీ flyovers. మూసిన షాపులు. stray dogs మాత్రమే.
లౌడ్స్పీకర్ గళం మారుమోగుతుంది.
లౌడ్స్పీకర్:
“ప్రజలందరూ గమనించండి…
నగరం పూర్తిగా లాక్డౌన్…”
శబ్దం నగరంలో ప్రతిధ్వనిస్తుంది.
INT. APARTMENT – CORRIDOR – MORNING
అందరూ తలుపుల దగ్గర నిలబడి వినిపిస్తున్నారు.
మధు (పోలీస్) బయట నిలబడి చెబుతున్నాడు.
మధు:
“ఇది ఆర్డర్ కాదు…
మీ ప్రాణాల కోసం వేడుకోలు…”
అతని కళ్లలో నిజమైన భయం.
INT. APARTMENT – ROOM – CONTINUOUS
అనూ కిటికీ నుంచి బయట చూస్తోంది.
ఖాళీ రోడ్డు.
అనూ:
“నాన్న… నగరం చనిపోయిందా?”
రాజు ఆ మాట విని షాక్ అవుతాడు.
రాజు:
“లేదు అమ్మా…
నగరం నిద్రపోతోంది…”
అనూ:
“ఎందుకు?”
రాజు సమాధానం చెప్పలేడు.
రాజు (నెమ్మదిగా):
“మనమంతా బ్రతికేందుకు…”
CUT TO:
INT. KGH HOSPITAL – DAY
ఆది PPE తీసేసి గోడకి ఆనుకుని కూర్చుంటాడు.
చుట్టూ స్ట్రెచర్లు. కేకలు. ఆక్సిజన్ అలారాలు.
కావ్య నీళ్లు ఇస్తుంది.
కావ్య:
“సర్… మీరు ఇలా పడిపోతే మేమేం చేయాలి?”
ఆది అలసిన నవ్వు నవ్వుతాడు.
ఆది:
“డాక్టర్ కూడా మనిషే కావ్య…
కానీ ఇప్పుడే మనిషిగా ఉండలేం…”
SONG MONTAGE STARTS
(నగరం ఖాళీగా, కుటుంబాలు గదుల్లో, హాస్పిటల్ బాధలు — visuals intercut)
🎵 SONG: “నగరం నిద్రపోయింది”
పల్లవి:
నగరం నిద్రపోయింది
గడియారం ఆగిపోయింది
శబ్దాలన్నీ మాయమై
మనసే వినిపించింది
చరణం 1:
ఖాళీ వీధి అడుగుల్లో
జ్ఞాపకాలు నడుస్తున్నాయి
కిటికీ వెనుక కళ్లలో
ప్రశ్నలు నిలుస్తున్నాయి
ఒకరినొకరు చూడక
మనమంతా బ్రతుకుతున్నాం
దూరంగా ఉన్నప్పటికీ
ఒకటిగా కొట్టుకుంటున్నాం
VISUAL:
సీత అన్నం తక్కువగా తీసుకుంటుంది
రవి గమనించి తన ప్లేట్ ఆమెకు ఇస్తాడు
చరణం 2:
ఆకలి కన్నీటి రుచి
ఇప్పుడు తెలిసింది
ఒంటరి గదిలో జీవితం
మెల్లగా నిలిచింది
చేతులు తాకకపోయినా
హృదయాలు చేరాయి
భయం మధ్యలో కూడా
ప్రేమలు పుట్టాయి
VISUAL:
ఆది చిన్న పిల్లవాడికి ఆక్సిజన్ మాస్క్ సెట్ చేస్తాడు
పిల్లవాడు అతని చేతిని పట్టుకుంటాడు
చరణం 3:
ఒక ఊపిరి కోసం
ప్రపంచం వేచి ఉంది
ఒక మనిషి కోసం
ఇంకో మనిషి ఉంది
చీకటి పొడవైనా
ఉదయం వస్తుంది
మనిషి బ్రతికితే
నగరం మేల్కొంటుంది
SONG ENDS
INT. APARTMENT – NIGHT
అందరూ ఒకే గదిలో కూర్చున్నారు.
వెలుతురు తక్కువ.
బయట సైరన్ శబ్దం.
వృద్ధుడు సుబ్బారావు మాట్లాడతాడు.
సుబ్బారావు:
“నా జీవితంలో ఎన్నో యుద్ధాలు చూశా…
కానీ ఇలా ఇంట్లో కూర్చుని యుద్ధం చేయడం ఇదే మొదటి సారి…”
నిశ్శబ్దం.
రవి:
“మన శత్రువు కనిపించడంలేదు తాత…”
సుబ్బారావు:
“కనిపించని శత్రువే…
మనిషిని బలంగా చేస్తాడు బాబు…”
INT. HOSPITAL – MIDNIGHT
ఆది ఒంటరిగా వార్డ్లో నడుస్తున్నాడు.
రోగుల మధ్య.
అతను ప్రతి బెడ్కి ఒకసారి చూస్తాడు.
నిశ్శబ్దంగా.
అతను చప్పున అంటాడు:
ఆది:
“మీరు బ్రతకాలంటే…
నేను ఓడిపోకూడదు…”
FADE OUT.
END OF EPISODE 3
Episode 4 — “ఆకలి”
FADE IN:
INT. APARTMENT – MORNING
సూర్యకాంతి కిటికీ నుంచి వస్తోంది.
టేబుల్ మీద ఖాళీ డబ్బాలు.
రవి లెక్క పెడుతున్నాడు.
రవి:
“ఇంకా… రెండు రోజులు. అంతే.”
గదిలో గాలి కూడా భారంగా మారుతుంది.
ఎవరూ మాట్లాడరు.
INT. KITCHEN – CONTINUOUS
సీత చిన్న గిన్నెలో అన్నం కొలుస్తోంది.
అనూ చూస్తోంది.
అనూ:
“అమ్మమ్మా… అంత తక్కువా?”
సీత నవ్వుతుంది.
సీత:
“రాజులకు కూడా ఇలా తిన్న రోజులు ఉంటాయి అమ్మా…”
ఆమె తన భాగం తగ్గిస్తుంది.
అనూ గమనిస్తుంది.
అనూ (నెమ్మదిగా):
“నువ్వు తినట్లేదు…”
సీత ఆమె చెంప తడుముతుంది.
సీత:
“పిల్లలు తింటేనే పెద్దవాళ్లు బతుకుతారు…”
రవి కిచెన్ దగ్గర వినిపిస్తాడు.
తల తిప్పి ఏడుపు ఆపుకుంటాడు.
INT. CORRIDOR – LATER
రెండు కుటుంబాలు గొడవ పడుతున్నాయి.
వ్యక్తి 1:
“నీ కుటుంబం ఎక్కువ తీసుకుంటోంది!”
వ్యక్తి 2:
“మా దగ్గర పిల్లలు ఉన్నారు!”
అరుపులు పెరుగుతాయి.
మధు లోపలికి వస్తాడు.
మధు (గట్టిగా):
“ఆకలి అందరికీ ఒకటే!
కానీ మనుషులు వేరు కాకూడదు!”
నిశ్శబ్దం.
INT. HOSPITAL – DAY
ఆది ఒక శవాన్ని కప్పేస్తాడు.
కావ్య వెనక్కి తిరిగి ఏడుస్తుంది.
కావ్య:
“ఇది మొదటిదా సర్…?”
ఆది తల ఊపుతాడు.
ఆది (చప్పున):
“కాదు…
మనకు కనిపించిన మొదటిది మాత్రమే…”
అతను గోడని గుద్దుతాడు.
ఆది:
“నేను ఇంకా వేగంగా పని చేయాలి…”
CUT TO:
INT. APARTMENT – EVENING
అందరూ బలహీనంగా కూర్చున్నారు.
వృద్ధుడు సుబ్బారావు తన ప్లేట్ పక్కన పెడతాడు.
సుబ్బారావు:
“నేను తినను.”
రవి:
“తాత… ప్లీజ్…”
సుబ్బారావు:
“నా వయసులో ఆకలి కంటే జ్ఞాపకాలు ఎక్కువ…”
అనూ అతని చేతిలో అన్నం పెడుతుంది.
అనూ:
“నువ్వు తినకపోతే… నేను కూడా తినను.”
సుబ్బారావు కళ్లలో నీళ్లు.
SONG STARTS
(అందరూ బలహీనంగా ఉన్న visuals)
🎵 SONG: “ఆకలి కంటే”
పల్లవి:
ఆకలి కంటే పెద్దది
మనసే అని తెలిసింది
ఖాళీ పాత్రలో కూడా
ప్రేమ నిండింది
చరణం 1:
చిన్న ముద్ద అన్నంలో
జీవితం దాగుంది
పంచుకున్న చేతుల్లో
దేవుడు నిలిచాడు
ఒంటరి గదుల్లో
కుటుంబం పుట్టింది
కన్నీటి రుచిలో
ఆశ వెలిగింది
చరణం 2:
పొట్ట మంట కంటే
హృదయం బలంగా ఉంది
భయం మధ్యలో కూడా
మనిషి నిలబడ్డాడు
తక్కువ ఉన్నా
పంచుకోవడం నేర్చుకున్నాం
లేనిదిలోనే
బతకడం తెలుసుకున్నాం
చరణం 3:
ఒక ముద్ద ప్రేమ
వంద ముద్దల భోజనం
ఒక మాట ధైర్యం
వేల మందుల ఔషధం
మనిషి పక్కన మనిషి ఉంటే
ఆకలి కూడా ఓడిపోతుంది
చేతిలో చేతి ఉంటే
ప్రపంచం నిలుస్తుంది.
SONG ENDS
INT. LAB – NIGHT
ఆది అలసిపోయి కూర్చున్నాడు.
రికార్డర్ ఆన్.
ఆది:
“Day 4…
మనం వైరస్తో కాదు…
ఆకలితో కూడా యుద్ధం చేస్తున్నాం…”
అతను కళ్లను మూసుకుంటాడు.
ఆది:
“దేవుడా…
ఒక్క రోజు…
మరొక రోజు ఇవ్వు…”
INT. APARTMENT – NIGHT
అందరూ నేల మీద పడుకుని నిద్రపోతున్నారు.
బయట సైరన్.
అనూ మెలుకువతో రాజు చేతిని పట్టుకుంటుంది.
అనూ:
“నాన్న… మనం చచ్చిపోతామా?”
రాజు కంగారుపడతాడు.
ఆమెను కౌగిలించుకుంటాడు.
రాజు (చప్పున):
“లేదు అమ్మా…
మనమంతా బ్రతుకుతాం…”
అతని కళ్లలో మాత్రం భయం.
FADE OUT.
END OF EPISODE 4
Episode 5 — “మొదటి జ్వరం”
FADE IN:
INT. APARTMENT – EARLY MORNING
నిశ్శబ్దం.
అందరూ నిద్రలో.
అचानक — దగ్గు శబ్దం.
మళ్లీ దగ్గు.
ఇంకా బలంగా.
రవి లేచి కూర్చుంటాడు.
శబ్దం అనూ గదిలో నుంచి.
INT. ANU ROOM – CONTINUOUS
అనూ చెమటతో తడిసి ఉంది.
రాజు ఆమె నుదిటి తాకుతాడు.
షాక్.
రాజు:
“జ్వరం…”
సీత వెనక్కి అడుగు వేస్తుంది.
గదిలో గాలి గడ్డకట్టినట్టు.
INT. HALL – MOMENTS LATER
అందరూ చేరారు.
ఎవరూ దగ్గరికి రావడం లేదు.
అనూ ఏడుస్తోంది.
అనూ:
“నాన్న… నాకు చలి వేస్తోంది…”
రాజు ఆమెను కౌగిలించుకుంటాడు.
మిగతావాళ్లు భయంతో చూస్తున్నారు.
వ్యక్తి 1 (గుసగుసగా):
“ఇది వైరస్ అయి ఉండొచ్చు…”
ఆ మాట గదిలో పేలుతుంది.
రాజు ఒక్కసారిగా లేచి చూస్తాడు.
రాజు (అరుస్తూ):
“అది నా అమ్మాయి!”
నిశ్శబ్దం.
INT. HOSPITAL – DAY
ఆది ఫోన్లో మాట్లాడుతున్నాడు.
ఆది:
“పిల్లలకు కూడా వస్తోంది… అవును… వేగంగా స్ప్రెడ్ అవుతోంది…”
కాల్ కట్.
అతను గోడకి ఆనుకుంటాడు.
కళ్లలో అలసట.
కావ్య దగ్గరకు వస్తుంది.
కావ్య:
“సర్… మనం ఓడిపోతున్నామా?”
ఆది ఆమె వైపు చూస్తాడు.
ఆది:
“మనం పడిపోవచ్చు…
కానీ ఓడిపోవద్దు.”
CUT TO:
INT. APARTMENT – AFTERNOON
రాజు ఒంటరిగా అనూ దగ్గర కూర్చున్నాడు.
ఇతరులు దూరంగా.
అనూ చేతిని బిగించి పట్టుకున్నాడు.
రాజు (చప్పున):
“నీకు ఏమీ కాదు అమ్మా…
నాన్న ఉన్నాడు…”
అనూ బలహీనంగా నవ్వుతుంది.
అనూ:
“నాన్న… బయట ఆడుకోవాలి…”
రాజు కళ్లలో నీళ్లు.
రవి నెమ్మదిగా లోపలికి వస్తాడు.
అందరూ ఆశ్చర్యంగా చూస్తారు.
వ్యక్తి 2:
“దగ్గరికి వెళ్లొద్దు!”
రవి ఆగడు.
అనూ తల దగ్గర కూర్చుంటాడు.
రవి:
“పిల్లని ఒంటరిగా చేయకూడదు…”
గదిలో నిశ్శబ్దం.
ఆ మాట అందరిని కుదిపేస్తుంది.
సీత ముందుకు వస్తుంది.
తర్వాత సుబ్బారావు.
ఒక్కొక్కరుగా దగ్గర అవుతారు.
భయం ఇంకా ఉంది.
కానీ ప్రేమ గెలుస్తోంది.
SONG STARTS
🎵 SONG: “భయం మధ్యలో”
పల్లవి:
భయం మధ్యలో
చేతులు కలిశాయి
మరణం దగ్గరలో
మనసులు నిలిచాయి
చరణం 1:
దూరంగా నిలబడి
ఎంతకాలం చూస్తాం
మనిషి పడిపోతే
ఎలా వెనక్కి తగ్గుతాం
కన్నీరు పంచుకున్నా
జీవితం పెరుగుతుంది
ఒక అడుగు ముందేసితే
ప్రపంచం మారుతుంది
చరణం 2:
జ్వరం కంటే వేడి
మన ప్రేమలో ఉంది
చీకటి కంటే వెలుగు
మన కళ్లలో ఉంది
భయం చెబుతుంది
పారిపోమని
హృదయం చెబుతుంది
ఉండిపోమని
చరణం 3:
ఒక చిన్న చేతిని
వదలలేకపోయాం
ఒక చిన్న ఊపిరిని
ఒంటరిగా చేయలేకపోయాం
చావు దగ్గరైనా
మనిషి గెలుస్తాడు
ప్రేమ ఉన్న చోట
దేవుడు నిలుస్తాడు.
SONG ENDS
INT. APARTMENT – NIGHT
అనూ జ్వరం తగ్గలేదు.
అందరూ మౌనంగా కూర్చున్నారు.
బయట సైరన్లు.
రాజు ఆకాశం వైపు చూస్తాడు.
రాజు:
“ఎవరు ఉన్నా వినండి…
నా అమ్మాయిని తీసుకోకండి…”
నిశ్శబ్దం.
అనూ మెల్లగా అంటుంది:
అనూ:
“నాన్న… నేను భయపడట్లేదు…”
రాజు ఏడుస్తాడు.
FADE OUT.
END OF EPISODE 5
Episode 6 — “అనుమానం”
FADE IN:
INT. APARTMENT – EARLY MORNING
అందరూ అలసిపోయి కూర్చున్నారు.
అనూ ఇంకా జ్వరంతో పడుకుని ఉంది.
గదిలో ఎవరూ మాట్లాడటం లేదు.
ఒకే శబ్దం — గడియారం టిక్ టిక్.
INT. HALL – CONTINUOUS
వ్యక్తి 1 కోపంగా లేచి నిలబడతాడు.
వ్యక్తి 1:
“ఇలా కూర్చుంటే అందరికీ వస్తుంది!”
రాజు లేచి చూస్తాడు.
రాజు:
“ఏమంటావ్?”
వ్యక్తి 1:
“ఆ పిల్లని వేరే గదిలో పెట్టాలి!”
గదిలో షాక్.
రాజు గట్టిగా శ్వాస తీసుకుంటాడు.
రాజు:
“ఆమె నా కూతురు… వస్తువుకాదు!”
సీత ముందుకు వస్తుంది.
సీత:
“పిల్లకి జ్వరం వచ్చింది అంటే…
మనమంతా దూరంగా పారిపోతామా?”
వ్యక్తి 2 అరుస్తాడు.
వ్యక్తి 2:
“మేమూ చావాలా?”
గదిలో అరుపులు.
అనుమానం వైరస్ కంటే వేగంగా వ్యాపిస్తుంది.
INT. ANU ROOM – SAME TIME
అనూ అరుపులు వింటోంది.
నెమ్మదిగా లేచి తలుపు దగ్గరికి వస్తుంది.
అనూ (బలహీనంగా):
“నాన్న…”
అందరూ ఆగిపోతారు.
ఆమె కళ్లలో నీళ్లు.
అనూ:
“నేను బయటికి వెళ్తా…
మీకు భయం ఉండదు…”
గదిలో నిశ్శబ్దం.
ఆ మాట కత్తిలా గుచ్చుతుంది.
రాజు మోకాళ్ల మీద పడిపోతాడు.
రాజు (ఏడుస్తూ):
“అలా అనొద్దు అమ్మా…”
రవి ముందుకు వస్తాడు.
అనూని ఎత్తుకుని కౌగిలించుకుంటాడు.
రవి:
“భయం ఉంటే మనిషి పారిపోతాడు…
ప్రేమ ఉంటే నిలబడతాడు…”
అతను అందరిని చూస్తాడు.
రవి:
“మీరు ఏవాళ్లు?”
నిశ్శబ్దం.
ఒక్కొక్కరిగా వాళ్లు కళ్లను కిందకి వంచుతారు.
CUT TO:
INT. HOSPITAL – DAY
ఆది వీడియోలో నగర quarantine map చూస్తున్నాడు.
ఎర్ర బొట్లు పెరుగుతున్నాయి.
కావ్య నెమ్మదిగా చెబుతుంది:
కావ్య:
“సర్… ఇది కంట్రోల్ అవ్వడం లేదు…”
ఆది స్క్రీన్కి దగ్గరగా చూస్తాడు.
ఆది:
“వైరస్ కాదు…
మన భయం కంట్రోల్ అవ్వడం లేదు…”
INT. APARTMENT – EVENING
అందరూ అలసిపోయి కూర్చున్నారు.
సుబ్బారావు మాట్లాడతాడు.
సుబ్బారావు:
“మనిషి ఆకలితో కాదు…
అనుమానంతో చస్తాడు…”
అందరూ అతని వైపు చూస్తారు.
సుబ్బారావు:
“ఇది వైరస్ పరీక్ష కాదు…
మన మనసుల పరీక్ష…”
SONG STARTS
🎵 SONG: “మనసు గోడలు”
పల్లవి:
మనసు గోడలు కట్టుకుంటే
మనిషి ఒంటరిగా మారుతాడు
చేతులు వదిలేస్తే
ప్రపంచం ఖాళీ అవుతుంది
చరణం 1:
భయం గుసగుసలో
నమ్మకం చనిపోతుంది
ఒక మాట అనుమానంలో
కుటుంబం విరిగిపోతుంది
దూరంగా నిలబడి
ఎంతకాలం బ్రతుకుతాం
మనిషిని వదిలేస్తే
మనమే మిగలము
చరణం 2:
కళ్ళలోకి చూస్తే
సత్యం కనిపిస్తుంది
హృదయం తాకితే
దేవుడు వినిపిస్తాడు
వైరస్ కంటే ముందు
మనమే ఓడిపోకూడదు
చీకటి కంటే ముందు
మనమే ఆగకూడదు
చరణం 3:
ఒక అడుగు దగ్గరైతే
భయం తగ్గిపోతుంది
ఒక చేతి పట్టుకుంటే
జీవితం పెరుగుతుంది
మనిషి పక్కన మనిషి ఉంటే
మరణం కూడా ఓడిపోతుంది
ప్రేమ గెలిచే చోట
ప్రపంచం నిలుస్తుంది.
SONG ENDS
INT. APARTMENT – NIGHT
అందరూ అనూ గదిలో.
దూరంగా కాదు.
దగ్గరగా కూర్చున్నారు.
నిశ్శబ్దంగా.
రాజు అందరిని చూస్తాడు.
రాజు:
“ధన్యవాదాలు…”
రవి నవ్వుతాడు.
రవి:
“ఇది కుటుంబం రా…
సొసైటీ కాదు…”
అనూ మెల్లగా కళ్లను తెరుస్తుంది.
అనూ:
“నాన్న…”
అందరూ ఒక్కసారిగా దగ్గరకి వాలి చూస్తారు.
ఆమె బలహీనంగా నవ్వుతుంది.
గదిలో మొదటిసారి — ఆశ కనిపిస్తుంది.
FADE OUT.
END OF EPISODE 6
Episode 7 — “ప్రాణాల మీద”
FADE IN:
INT. APARTMENT – EARLY MORNING
అనూ ఊపిరి వేగంగా పడుతోంది.
రాజు చెమటతో తడిసి ఆమె పక్కన.
రాజు:
“అనూ… నాన్నని చూడు అమ్మా…”
అనూ స్పందన బలహీనంగా.
సీత ఏడుపు ఆపుకుంటోంది.
రవి కిటికీ దగ్గర నిలబడి బయట చూస్తున్నాడు.
ఖాళీ రోడ్డు.
భారీ నిశ్శబ్దం.
INT. HALL – MOMENTS LATER
అందరూ చేరారు.
రాజు గట్టిగా చెబుతాడు:
రాజు:
“ఆమెను హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్తా.”
గదిలో షాక్.
వ్యక్తి 1:
“లాక్డౌన్ ఉంది!”
రాజు:
“అది కాగితం మీద ఉంది…
ఇది నా కూతురు!”
నిశ్శబ్దం.
రవి ముందుకు వస్తాడు.
రవి:
“నేను తీసుకెళ్తా.”
సీత వెంటనే:
సీత:
“నీకు వైరస్ వస్తే?”
రవి నవ్వుతాడు.
రవి:
“పిల్ల చస్తే?
ఆ ప్రశ్న ఎవరు అడుగుతారు అమ్మా…”
సీత మాట రాదు.
EXT. APARTMENT GATE – DAWN
మధు పోలీస్ బ్యారికేడ్ దగ్గర.
రవి బైక్ స్టార్ట్ చేస్తున్నాడు.
రాజు అనూని పట్టుకుని.
మధు చేతిని ఎత్తి ఆపేస్తాడు.
మధు:
“ఎక్కడికి?”
రాజు చూపిస్తాడు — అనూ.
మధు కళ్లలో షాక్.
అతను వెనక్కి అడుగు వేస్తాడు.
మధు (నెమ్మదిగా):
“నిబంధనలు చెబుతున్నాయి… వెళ్లొద్దు…”
రవి దగ్గరకి వస్తాడు.
రవి:
“మనసు ఏమంటోంది సార్?”
మధు అనూ వైపు చూస్తాడు.
ఆమె బలహీనంగా దగ్గుతుంది.
మధు కళ్లలో నీళ్లు.
అతను బ్యారికేడ్ పక్కకు జరుపుతాడు.
మధు:
“వెళ్ళు…
కానీ తిరిగి బ్రతికి రా…”
EXT. EMPTY HIGHWAY – SUNRISE
బైక్ దూసుకుపోతోంది.
రాజు అనూని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
రవి వేగంగా డ్రైవ్ చేస్తున్నాడు.
నగరం ఖాళీ.
గాలి శబ్దం మాత్రమే.
SONG STARTS
🎵 SONG: “పరుగెత్తే ఊపిరి”
పల్లవి:
పరుగెత్తే ఊపిరి
చేతిలో జారిపోతోంది
కాలం ముందు
మనసు నిలబడుతోంది
చరణం 1:
ఖాళీ రోడ్ల మీద
ప్రాణం పరిగెడుతోంది
ఒక చిన్న చేతిని
సమయం పట్టుకుంటోంది
భయం వెనకాల
మరణం చూస్తోంది
ప్రేమ ముందుకు
జీవితం నడుస్తోంది
చరణం 2:
గాలి కూడా అడుగుతోంది
ఎంత దూరం వెళ్తావని
హృదయం చెబుతోంది
చివరి వరకు అని
ఒక కన్నీటి బిందువు
వంద ప్రార్థనలు
ఒక చిన్న ఊపిరి
మొత్తం ప్రపంచం
చరణం 3:
చీకటి పొడవైనా
వెలుగు పరుగెడుతోంది
చావు దగ్గరైనా
మనిషి గెలుస్తాడు
చేతిలో చేతి ఉంటే
దారి కనిపిస్తుంది
ప్రేమ ఉన్న చోట
దేవుడు నడుస్తాడు.
SONG ENDS
EXT. CHECKPOST – MORNING
మరో పోలీస్ బ్యారికేడ్.
పోలీసులు గన్స్తో.
బైక్ ఆగుతుంది.
పోలీస్:
“స్టాప్!”
రాజు కేక వేస్తాడు:
రాజు:
“పిల్ల చస్తోంది!”
పోలీస్ కంగారుపడతాడు.
వైర్లెస్లో మాట్లాడతాడు.
సమయం నెమ్మదిగా కదులుతుంది.
అనూ ఊపిరి తగ్గుతోంది.
రవి చేతులు వణుకుతున్నాయి.
చివరికి…
పోలీస్ చేతితో సిగ్నల్ ఇస్తాడు.
“GO!”
బైక్ దూసుకుపోతుంది.
INT. HOSPITAL ENTRANCE – MORNING
డాక్టర్లు పరుగెత్తుకుంటూ అనూని తీసుకెళ్తారు.
రాజు బయట నిలబడిపోతాడు.
తలుపు మూసుకుంటుంది.
అతని చేతులు ఖాళీ.
అతను కూర్చుని ఏడుస్తాడు.
రవి అతని భుజంపై చేయి వేస్తాడు.
రవి:
“మన పని అయింది…
ఇప్పుడు దేవుడి పని…”
INT. HOSPITAL CORRIDOR – SAME TIME
ఆది పరుగెత్తుకుంటూ వస్తాడు.
అనూని స్ట్రెచర్పై చూస్తాడు.
ఆది:
“ICU రెడీ!”
తలుపులు మూసుకుంటాయి.
EXT. HOSPITAL – CONTINUOUS
రాజు గోడకి ఆనుకుని కూర్చున్నాడు.
ఆకాశం వైపు చూస్తాడు.
రాజు (చప్పున):
“నువ్వు ఉంటే…
ఇప్పుడే చూపించు…”
నిశ్శబ్దం.
FADE OUT.
END OF EPISODE 7
Episode 8 — “ఐసీయూ”
FADE IN:
INT. HOSPITAL ICU – MORNING
మానిటర్ బీప్ శబ్దం.
అనూ చిన్న శరీరం బెడ్ మీద.
ఆక్సిజన్ మాస్క్.
డాక్టర్ ఆది వేగంగా ఇన్స్ట్రక్షన్స్ ఇస్తున్నాడు.
ఆది:
“ఆక్సిజన్ స్టేబుల్!
బ్లడ్ రిపోర్ట్ వెంటనే!”
నర్స్ కావ్య చేతులు వణుకుతున్నాయి.
కావ్య:
“సర్… ఇది చాలా క్రిటికల్…”
ఆది కళ్లను గట్టిగా మూసుకుని తెరుస్తాడు.
ఆది:
“ఆమె పేరు అనూ… కేస్ కాదు.”
కావ్య తల ఊపుతుంది.
EXT. HOSPITAL OUTSIDE – SAME TIME
రాజు కూర్చుని నేలని చూస్తున్నాడు.
రవి కొంచెం దూరంగా నిలబడి.
పోలీస్ మధు వస్తాడు.
మాస్క్, గ్లోవ్స్.
అతను రవి దగ్గర ఆగుతాడు.
మధు:
“నువ్వు ఆమెతో కాంటాక్ట్లో ఉన్నావ్…”
రవి అర్థం చేసుకుంటాడు.
మధు:
“నిన్ను quarantine కి తీసుకెళ్లాలి.”
నిశ్శబ్దం.
రాజు లేచి వస్తాడు.
రాజు:
“అతను మా కోసం చేసాడు…”
మధు (నెమ్మదిగా):
“అందుకే అతన్ని కాపాడాలి.”
రవి రాజు వైపు చూస్తాడు.
చిన్న నవ్వు.
రవి:
“ఆమె బ్రతికితే… చాలు.”
అతను వెళ్తాడు.
రాజు నిలబడి చూస్తూ ఉంటాడు.
అతని కళ్లలో గిల్ట్.
INT. QUARANTINE ROOM – DAY
చిన్న గది.
ఒక బెడ్.
ఒక కిటికీ.
రవి ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.
గోడలు దగ్గర పడుతున్నట్టు.
అతను ఫోన్ తీసుకుంటాడు.
సీత వీడియో కాల్.
సీత (ఏడుస్తూ):
“నువ్వు ఎందుకు వెళ్లావ్ బాబు…”
రవి:
“పిల్ల కోసం అమ్మ…”
సీత:
“నాకు నువ్వే పిల్లవు…”
రవి మాట రాదు.
కెమెరా అతని కళ్లలో నీళ్లు చూపిస్తుంది.
CUT TO:
INT. ICU – EVENING
అనూ స్థితి ఇంకా ప్రమాదంలో.
ఆది మానిటర్ చూస్తున్నాడు.
రిపోర్ట్ వస్తుంది.
అతను చదివి షాక్ అవుతాడు.
కావ్య:
“సర్?”
ఆది నెమ్మదిగా:
ఆది:
“ఈ వైరస్… మ్యూటేట్ అయింది…”
గదిలో గాలి గడ్డకట్టుతుంది.
SONG STARTS
🎵 SONG: “ఒంటరి గది”
పల్లవి:
ఒంటరి గదిలో
గడియారం అరుస్తోంది
మనసు గోడలపై
నిశ్శబ్దం రాస్తోంది
చరణం 1:
కిటికీ బయట ప్రపంచం
దూరంగా నిలిచింది
చిన్న గదిలో జీవితం
ముడుచుకుని ఉంది
ఒక ఫోన్ స్క్రీన్లో
కుటుంబం బతుకుతోంది
చేతులు తాకలేని దూరం
హృదయం కొట్టుకుంటోంది
చరణం 2:
ఒంటరిగా కూర్చున్నా
జ్ఞాపకాలు మాట్లాడుతున్నాయి
ఖాళీ గదిలో కూడా
ప్రేమ నడుస్తోంది
మరణం దగ్గరైనా
భయం దగ్గరైనా
మనిషి గుండెలో
ఆశ దాగుంది
చరణం 3:
ఒక రోజు గడిస్తే
దారి కనిపిస్తుంది
ఒక ఊపిరి మిగిలితే
ప్రపంచం నిలుస్తుంది
చీకటి గదిలో కూడా
వెలుగు పుడుతుంది
మనిషి బ్రతికేంతవరకు
కథ కొనసాగుతుంది.
SONG ENDS
INT. ICU – NIGHT
అనూ అకస్మాత్తుగా కుదుపు.
అలారాలు.
కావ్య అరుస్తుంది:
“సర్!”
ఆది వెంటనే పనిచేస్తాడు.
ఆది:
“స్టే విత్ మీ అనూ…
స్టే…”
మానిటర్ లైన్ ఊగుతోంది.
బయట — రాజు తలుపు దగ్గర.
అలారం శబ్దం వింటాడు.
అతను గోడని గట్టిగా పట్టుకుంటాడు.
రాజు (చప్పున):
“దయచేసి…”
INT. QUARANTINE ROOM – SAME TIME
రవి ఒంటరిగా కూర్చుని.
దూరంగా సైరన్ శబ్దం.
అతను కళ్లను మూసుకుంటాడు.
రవి:
“ఆమె బ్రతకాలి…”
INT. ICU – MOMENTS LATER
లైన్ స్థిరపడుతుంది.
బీప్… బీప్…
ఆది ఊపిరి వదులుతాడు.
కావ్య (ఏడుస్తూ నవ్వుతూ):
“ఆమె ఫైట్ చేస్తోంది సర్…”
ఆది చిన్న నవ్వు.
ఆది:
“ఆమె మనందరికంటే బలంగా ఉంది…”
FADE OUT.
END OF EPISODE 8
Episode 9 — “వ్యాక్సిన్ రేస్”
FADE IN:
INT. KGH LAB – MORNING
ఆది ల్యాబ్లో.
మైక్రోస్కోప్. రియాక్టర్స్. ఫ్లాస్కులు.
కావ్య దగ్గర, clipboard పట్టుకుని.
కావ్య:
“సర్… ఇప్పటికీ వ్యాక్సిన్ తేల్చడం సాధ్యం కాదు…”
ఆది కళ్లలో చీకటి.
ఆది:
“మొదట మనం బ్రతకాలి…
తర్వాత Nobel చక్కగించుకుందాం.”
INT. APARTMENT – SAME TIME
రవి తలుపు దగ్గర.
చిన్న టేబుల్ మీద thermometer.
రవి:
“జ్వరమొచ్చింది… 102°F…”
సీత కళ్ళను చప్పున బిగిస్తుంది.
సీత:
“నీవు… నీవు…”
రవి (చప్పున):
“నాకు జ్వరమే, కాని భయం పెద్దది…
అది అనూ దగ్గరే ఉంది.”
అందరూ భయం తోలుచుకుంటున్నారు.
INT. APARTMENT HALL – MOMENTS LATER
వ్యక్తులు చప్పున చెప్పుకుంటున్నారు.
వ్యక్తి 1:
“రవి జ్వరం… ఎందుకుందో చెప్పలేను…”
వ్యక్తి 2:
“మనం quarantine లో ఉన్నాం… బయటకు వెళ్లలేం…”
సుబ్బారావు కళ్లలో చీకటి.
సుబ్బారావు:
“ఇది వైరస్ కాదు…
మనలో ఉన్న నిర్లక్ష్యం.”
అందరూ ఒక్కసారిగా భయంతో చూస్తారు.
INT. LAB – AFTERNOON
ఆది కంప్యూటర్ పై.
సెల్ పిక్చర్స్.
ఆది:
“మొదటి వ్యాక్సిన్ టెస్ట్… మ్యూజ్ చేయాలి…
పరామర్శతో!”
కావ్య షాక్ లో.
కావ్య:
“సర్… మనకు సమయం లేదు…”
ఆది సీరియస్గా:
ఆది:
“సమయం లేదు అంటే… మనిషి చనిపోతున్నాడు.”
SONG STARTS
🎵 SONG: “ప్రతి ఊపిరి”
పల్లవి:
ప్రతి ఊపిరి కోసం
ప్రతి శ్వాస కోసం
మనిషి యుద్ధం చేస్తాడు
మనసు నిలబడుతుంది
చరణం 1:
చీకటి మధ్యలో
వెలుగు వెతికే ప్రయత్నం
ఒక చిన్న ప్రాణం
మనందరికి ఎదురుగా
భయం వణుకితే
ప్రేమ ముందుకు వస్తుంది
ఒంటరి గదిలో
మనసు గెలుస్తుంది
చరణం 2:
జ్వరపు వేడి
మనలో panic రాబడుతుంది
కానీ మనిషి ధైర్యంతో
వైరస్ మీద గెలుస్తాడు
చిన్న చేతి టచ్
పెద్ద బలాన్ని ఇస్తుంది
ప్రతి మనిషి కోసం
మనిషి పడ్డాడని చెబుతుంది
చరణం 3:
ఒక injection కోసం
ప్రాణం line లో ఉంది
ఒక scientist కోసం
భయం వెనక్కి ఉంది
మనిషి పక్కన మనిషి ఉంటే
వైరస్ కూడా ఓడిపోతుంది
ప్రేమ గెలిచే చోట
ప్రపంచం నిలుస్తుంది.
SONG ENDS
INT. APARTMENT – NIGHT
రవి thermometer కింద చూస్తాడు.
కళ్లలో దూరం.
రవి (చప్పున):
“నాకు భయం…
కానీ నిద్ర లేదు…”
సీత దగ్గరికి వస్తుంది.
సీత:
“నీకు భయం ఉన్నా, నువ్వు బలంగా ఉన్నావ్…”
రవి చిన్న నవ్వు.
రవి:
“ప్రతి ప్రాణం ఇంత బలంగా ఉండాలి…”
INT. LAB – NIGHT
ఆది syringe మీద రీసెర్చ్ చేస్తున్నాడు.
కావ్య దగ్గర, clipboard లో రికార్డు.
ఆది:
“వైరస్ మనకు ఎదురుగా…
మనం కూడా ధైర్యంగా ఉండాలి.”
FADE OUT.
END OF EPISODE 9
Episode 10 — “ఆశ”
FADE IN:
INT. HOSPITAL ICU – MORNING
అనూ చిన్న బেড్లో. మానిటర్ బీప్.
ఆది నడుస్తూ చూసుకుంటున్నాడు.
ఆది:
“అసలు మెల్లగా…
ఆమె ఊపిరి స్వస్తిగా ఉంది!”
కావ్య చిన్న స్మైల్.
రిపోర్ట్ బోర్డు మీద “STABLE” అని రాత.
INT. APARTMENT – SAME TIME
రవి quarantine room లో కూర్చున్నాడు.
సీత ఫోన్లో వీడియో కాల్.
సీత:
“రవి! అనూ స్టేబుల్! First recovery!”
రవి కళ్లలో ఆశ.
చెప్పినట్లు మాత్రమే, నో వార్డ్స్.
రవి (చప్పున):
“ఆశ… నిజంగా ఉంది…”
అతను కిటికీ దగ్గర కూర్చుని, ఆకాశం వైపు చూస్తాడు.
మంచి సూర్యరశ్మి చీకటిని తాకుతుంది.
INT. APARTMENT HALL – AFTERNOON
అందరూ వంట గదిలో, చిన్న కాఫీ, అన్నం పంచుకుంటూ.
సుబ్బారావు:
“మనం గెలిచాం… కానీ నిజమైన యుద్ధం ఇంకా ఉంది.”
రాజు అనూ పక్కన.
చిన్న హృదయ సంభాషణ:
రాజు:
“ఇప్పటి నుంచి మనం ఎప్పటికీ విడదీయవద్దు…”
అనూ:
“నాన్న… నా భయం తగ్గిపోయింది.”
అందరూ నవ్వుతారు.
రవి ఫోన్లో, లైవ్ కాల్: “నేడు మనం చిన్న గెలుపు సాధించాము.”
EXT. EMPTY VIZAG STREET – SUNSET
ఖాళీ రోడ్లపై సూర్యాస్తమయం.
కొన్ని పిల్లలు సైకిల్ మీద తిరుగుతున్నారు.
వైరస్ ఇంకా ఉంది, కానీ ఆశ కనిపిస్తోంది.
SONG STARTS
🎵 SONG: “ప్రతి ఊపిరి ఆశ”
పల్లవి:
ప్రతి ఊపిరి ఆశ
ప్రతి శ్వాస నమ్మకం
చీకటి వెనుక వెలుగు
మనసు నిలిచింది
చరణం 1:
చిన్న బందం గదిలో
మనసులు కలిసాయి
ఒంటరి గుండెలో
ప్రేమ పుడింది
పెద్ద భయం మధ్యలో
చిన్న esperanza
ప్రతి చుక్క Hoffnung
మనిషి గెలిచాడు
చరణం 2:
వైరస్ దగ్గర, మేము ముందుకు
చిన్న చిహ్నాలు ఆశ చూపిస్తాయి
కుటుంబం దగ్గర, ప్రేమ వెలుగు
చీకటి నిండా వెలుగిస్తుంది
మరణం దగ్గర, జీవితం మెరుస్తుంది
భయం మధ్య, ధైర్యం పెరుగుతుంది
ప్రతి మనిషి కోసం
ప్రేమ గెలుస్తుంది
చరణం 3:
ప్రతి పాదం ముందుకు
ప్రతి మెల్లి కదలిక ఆశ
చిన్న జీవితం, పెద్ద ప్రేమ
నిశ్శబ్దం లోగో hope
మనిషి పక్కన మనిషి ఉంటే
చీకటిలో వెలుగు
ప్రతి ఊపిరి మనసు
ప్రతి ప్రాణం ఆశ.
SONG ENDS
INT. APARTMENT – NIGHT
రాజు, సీత, అనూ దగ్గర, సుబ్బారావు, రవి quarantine నుంచి ఫోన్ ద్వారా “family bonding” మోడ్ లో.
రాజు:
“మనందరం survived…
అలాగే ప్రేమతో నిలిచాం.”
చిన్న నవ్వులు, చెమటతో కూడిన ఆనందం.
రవి (చప్పున):
“ఇప్పటి నుండి భయం… మనకు రాకూడదు.
ప్రేమ మాత్రమే…”
అందరూ ఒకరికొకరు చెమట తడిసి, హత్తుకుంటారు.
FADE OUT.
END OF EPISODE 10
Episode 11 — “సంకె”
FADE IN:
INT. APARTMENT – MORNING
అందరూ అలసిపోయి కూర్చున్నారు.
రవి thermometer చూస్తాడు: జ్వరం 103°F.
రవి:
“మరింత ఎక్కువ… కానీ నా భయం అనూ కోసం…”
సీత దగ్గరికి వస్తుంది.
సీత:
“రవి… నీకు జ్వరమే, కానీ ప్రేమ నీకు బలంగా ఉంది…”
అందరూ భయంతో, కానీ solidarity చూపిస్తూ కూర్చున్నారు.
INT. APARTMENT HALL – CONTINUOUS
సుబ్బారావు గదిలో, చీకటిలో.
సుబ్బారావు:
“మనిషి ఆకలితో కాదు…
అనుమానంతో చస్తాడు…
ఇప్పుడు భయం spread అవుతుంది…”
అందరూ ఒక్కసారిగా కళ్లను కలుస్తారు.
INT. KGH LAB – DAY
ఆది, కావ్య దగ్గర.
ఆది:
“వైరస్ మ్యూటేట్ అయింది… మాకు వేగంగా వాక్సిన్ కావాలి…”
కావ్య:
“సర్… సమయం లేదు!”
ఆది:
“మనం human race కోసం fight చేస్తున్నాం…”
SONG STARTS
🎵 SONG: “చిరునవ్వు కోసం”
పల్లవి:
చిరునవ్వు కోసం
ప్రతి కన్నీటి రుచి
ప్రతి ఊపిరి కోసం
మనసు నిలిచింది
చరణం 1:
చీకటిలో చిన్న hope
మనం కనుగొన్నాము
ప్రతి గుండె beat
ప్రేమను పంచింది
ఒంటరి గదిలో
సరిపడిన ప్రేమ
కన్నీటి రుచిలో
విజయం మొదలైంది
చరణం 2:
భయం మధ్య, solidarity
చిన్న చిహ్నాలు పెద్ద బలం
ప్రతి వ్యక్తి కాపాడినా
పెద్ద ప్రపంచం గెలిచింది
మనిషి పక్కన మనిషి
ఎంతకైనా withstand చేస్తాడు
చరణం 3:
చివరి breath కోసం
ప్రతి ప్రయత్నం
ప్రేమ & ధైర్యం
ప్రతి దిశలో విస్తరిస్తుంది
ఒక్క రోజు గడిస్తే
వైరస్ ఓడిపోతుంది
ప్రతి ప్రాణం కథ
ప్రతి ఊపిరి hope
SONG ENDS
INT. APARTMENT – NIGHT
అందరూ చిన్నా కాఫీ తో కూర్చున్నారు.
రవి quarantine room లో, సీత ఫోన్ ద్వారా.
రవి:
“ఆశ… నిజంగా ఉంది…”
Episode 12 — “ప్రారంభం”
FADE IN:
INT. KGH LAB – MORNING
ల్యాబ్లో ఉత్సాహం, కానీ చీకటి గుండెలో.
ఆది microscopes ముందు, రియాక్టర్స్, flasks.
కావ్య clipboard చేతిలో.
కావ్య:
“సర్… vaccine trial మొదలు పెట్టడం కోసం ఒక chance మాత్రమే ఉంది…”
ఆది:
“అది మన జీవితమే కాదు…
మొత్తం నగర జీవితం…”
ఆది syringe పక్కన ఉంచి vial తీసుకుంటాడు.
కామ్రా close-up: వాక్సిన్ లో బబుల్స్ కదులుతాయి.
INT. APARTMENT – SAME TIME
రవి quarantine room లో.
సీత ఫోన్ ద్వారా video call.
సీత:
“రవి… hospital లో vaccine trial మొదలైంది!”
రవి (చప్పున):
“అనూ కోసం… ఇది మొదటి hope…”
అందరూ apartment లో గోడలను చూస్తూ, ఒకరికి ఒకరు distance maintain చేస్తూ, భయం & ఆశ కలిసిన expression.
INT. HOSPITAL – CONTINUOUS
An ICU room.
Anoo stable, but weak.
ఆది monitor check చేస్తూ, staff instructions ఇస్తున్నాడు.
ఆది:
“ముందు check vitals…
oxygen level maintain చేయాలి…
trial dose మొదలుపెట్టాలి…”
కావ్య:
“సర్… ఇది చాలా risky…”
ఆది:
“మనం ధైర్యంగా ఉండకుంటే, ఎవరు ధైర్యంగా ఉంటారు?”
CUT TO:
EXT. VIZAG STREET – EMPTY – SUNSET
Empty streets.
Kids cycling.
Few people in masks.
Lockdown visual.
Background: hopeful music.
SONG STARTS
🎵 SONG: “ప్రతి రోజు యుద్ధం”
పల్లవి:
ప్రతి రోజు యుద్ధం
ప్రతి breath కోసం
నిశ్శబ్ద నగరం
మనసు నిలిచింది
చరణం 1:
చీకటి మధ్య hope
చిన్న prepration
ప్రతి lab vial
ప్రాణం కాపాడుతుంది
ఒంటరి గదిలో
సెల్ బలంగా ఉంది
మనిషి కోసం
ప్రేమ పునరుత్తేజం
చరణం 2:
భయం అడుగులో
మన గుండెలో ఎదురుగా
చిన్న step అయినా
పెద్ద difference చేస్తుంది
మనిషి పక్కన మనిషి
ప్రతి ఊపిరి గెలుస్తుంది
చరణం 3:
ఒక injection కోసం
ప్రాణం line లో ఉంది
ప్రతి scientist కోసం
ధైర్యం, ప్రయత్నం
మనిషి survives
మనసు గెలుస్తుంది
ప్రతి రోజు యుద్ధం
ప్రతి జీవితం hope
SONG ENDS
INT. KGH LAB – NIGHT
Trial dose administered.
Anoo monitor steady.
ఆది staff వైపు చూస్తాడు.
ఆది (నెమ్మదిగా):
“అనూ… దీని వల్ల మనం మొదటి small victory పొందాము.”
కావ్య తల ఊపుతుంది.
Camera close-up: hope in her eyes.
INT. APARTMENT – NIGHT
Apartment residents distance maintain చేస్తూ, ఒక్కసారిగా smiles.
సుబ్బారావు:
సుబ్బారావు:
“మన కష్టాలు small victories కి మారాయి…
మనిషి ఇంత బలంగా ఉంటుంది.”
రవి quarantine room లో చిన్న smile.
రవి (చప్పున):
“Hope… finally…”
FADE OUT
END OF EPISODE 12
Episode 13 — “విపత్తు”
FADE IN:
INT. APARTMENT – MORNING
అందరూ అలసిపోయి కూర్చున్నారు.
పెద్ద గొడవ: One resident, మధు, अचानक weakness తో కూర్చున్నాడు.
మధు (చప్పున):
“నాకు… నాకు ఊపిరి తీసుకోవడం కష్టం…”
అందరూ షాక్.
రవి thermometer check చేస్తాడు: 101°F.
రవి:
“మధు… నువ్వు sick అవుతున్నావా?”
వ్యక్తి 1:
“అది virus కాదు… మీరు quarantine strict గా పాటించలేదు!”
రాజు (తగినదిగా):
“ఎవరు తప్పు అనడం మానుకోండి… భయమే మనని ఎక్కడో divide చేస్తోంది.”
INT. KGH LAB – DAY
ఆది monitor check చేస్తున్నాడు.
ఆది:
“మధు positive… virus spread started…
ఇప్పటికి containment అవసరం.”
కావ్య:
“మనం ఎంత distance maintain చేస్తాం… కానీ human errors ఉంటాయి…”
ఆది:
“ఇది life & death lesson…”
INT. APARTMENT HALL – AFTERNOON
అందరూ panic.
Food ration, sanitizer, masks share చేస్తూ.
రవి, సీత, రాజు, సుబ్బారావు — group discussion.
రవి:
“మనం fight చేయాలి, blame కాదు…”
సుబ్బారావు:
“భయానికి space ఇస్తే, virus ఎక్కువగా spread అవుతుంది…
మనకు faith & unity కావాలి.”
SONG STARTS
🎵 SONG: “ఎందుకు మనం?”
పల్లవి:
ఎందుకు మనం ఇలా…
ఎందుకు fear మనల్ని divide చేస్తుంది?
ప్రతి ఊపిరి కోసం…
మనసు fight చేస్తుంది
చరణం 1:
ఒంటరి గదిలో, ఒక్కరి జ్వరం
ప్రతి glance, panic spread అవుతుంది
కానీ మనిషి stand చేస్తే
ఆశ మళ్ళీ పుట్టుతుంది
భయం మధ్య solidarity
మనసు గెలుస్తుంది
ప్రతి చిన్న gesture
ప్రేమను చూపిస్తుంది
చరణం 2:
ప్రతి step, precautions
ప్రతి mask, sanitizer
ఇవన్నీ chain ని maintain చేస్తాయి
ప్రేమ & faith
మనందరికి life guard
చిన్న sacrifices
మొత్తం community shield
చరణం 3:
ఎందుకు మనం panic అవుతున్నాం?
ఎందుకు blame చేస్తున్నాం?
మనిషి survive కోసం
మనసు fight చేస్తుంది
ప్రతి రోజు… ప్రతి ఊపిరి
మనకు కొత్త hope ఇస్తుంది
SONG ENDS
INT. APARTMENT – NIGHT
మధు bed-side, monitor check.
అందరూ silent.
రవి quarantine room లో పక్కన ఫోన్ ద్వారా.
రవి (చప్పున):
“మనం ఒక్కసారిగా family…
ప్రతి setback overcome చేస్తాం…”
అందరూ ఒక్కసారిగా nod.
Hope visible, fear control అవుతుంది.
FADE OUT
END OF EPISODE 13
Episode 14 — “కుటుంబ బంధం”
FADE IN:
INT. APARTMENT – MORNING
అందరూ మెల్లగా food prep చేస్తూ, ration share చేస్తున్నారు.
మధు weak అయినా, group support తో smile.
సీత:
“మనం ఒక్కటే… lockdown లో కూడా family.”
రాజు:
“ప్రతి help, ప్రతి gesture… మనకు hope ఇస్తుంది.”
INT. HALL – CONTINUOUS
అందరూ distance maintain చేస్తూ,
Masks, sanitizer share చేస్తూ,
మధు పక్కన కూర్చున్నారు.
సుబ్బారావు:
“మనలో unity ఉంటే, virus ఒక్కరిని గెలవలేడు…”
రవి:
“మనం survive… కానీ ప్రేమతో.”
SONG STARTS
🎵 SONG: “మనమంతా ఒకటే”
పల్లవి:
మనమంతా ఒకటే
ప్రతి గుండె beat…
ప్రతి ఊపిరి కోసం
మనసు fight చేస్తుంది
చరణం 1:
చిన్న gestures…
పెద్ద impact
సరిపడని resources…
కానీ మనం share చేస్తాం
ఒంటరి గది…
ఇప్పుడు full of hope
ప్రతి person…
మనకు support
చరణం 2:
భయం వెనక్కి, faith ముందుకు
ప్రతి step unity
ప్రతి gesture love
మనిషి survive…
మంచి మనసు & community
ప్రతి action…
ప్రాణం protect చేస్తుంది
చరణం 3:
మనమంతా family
ప్రతి member ఒక hero
ప్రతి smile hope
ప్రతి gesture shield
చివరి word…
మనిషి survives
ప్రతి ఊపిరి…
మనసు fight చేస్తుంది
SONG ENDS
INT. APARTMENT – NIGHT
మధు weak అయినా smile.
Apartment residents hopeful.
Lockdown challenges ఉన్నా, solidarity & hope visible.
రవి (చప్పున):
“ఇప్పుడు మనం family…
ప్రతి setback overcome అవుతుంది.”
FADE OUT
END OF EPISODE 14
Episode 15 — “వైరస్ రేస్”
FADE IN:
INT. KGH LAB – MORNING
ఆది syringe దగ్గర, vial examine చేస్తున్నారు.
కావ్య notes check చేస్తూ.
కావ్య:
“సర్… మొదటి results promising, కానీ risk ఉంది.”
ఆది:
“ప్రతి minute matter… ప్రతి life stakes లో ఉంది…”
Camera close-up: vial లో bubbles slowly move.
INT. APARTMENT – SAME TIME
రవి quarantine room లో.
Thermometer 104°F.
రవి (చప్పున):
“నాకు ఎక్కువ జ్వరమే…
కానీ ఆశ కోసం నిలబడాలి…”
సీత పక్కన, సౌకర్యంగా water bottle ఇస్తుంది.
సీత:
“ప్రతి step నీతో… నిన్ను విడిచే లేను…”
INT. HOSPITAL – ICU – AFTERNOON
An ICU room: Anoo monitor check.
ఆది:
“Vitals steady, thanks to trial dose…
కానీ మన vigilance ఇంకా అవసరం.”
కావ్య:
“మనం city-wide spread रोकలేదు… కానీ small victory…”
SONG STARTS
🎵 SONG: “ప్రతి ఊపిరి ప్రాణం”
పల్లవి:
ప్రతి ఊపిరి ప్రాణం
ప్రతి heartbeat కోసం
నిశ్శబ్ద నగరం
మనసు నిలిచింది
చరణం 1:
చిన్న vial లో hope
ప్రతి syringe పడ్డది
ఒంటరి bedside లో
పెద్ద change
భయం వెనక్కి, faith ముందుకు
ప్రతి gesture protection
మనిషి survives
ప్రతి ప్రాణం story
చరణం 2:
జ్వరపు వేడి, panic
ప్రతి nurse & doctor battle
చిన్న attempts, big hope
ప్రతి minute matters
ప్రేమ & solidarity
ప్రతి citizen shield
ప్రతి heart beat
ప్రాణాన్ని protect చేస్తుంది
చరణం 3:
ప్రతి small victory
ప్రతి life saved
ప్రతి gesture hope
ప్రతి family smiles
మనిషి survives
ప్రతి ఊపిరి ఆనందం
ప్రతి preperation…
ప్రతి ప్రయత్నం గెలుస్తుంది
SONG ENDS
INT. APARTMENT – NIGHT
Residents hope తో, distance maintain చేస్తూ.
రవి thermometer కింద చూస్తాడు, slight relief.
రవి (చప్పున):
“ప్రతి gesture, ప్రాణం కాపాడుతుంది…”
FADE OUT
END OF EPISODE 15
🎬 Episode 16 — “నిశ్శబ్దం”
FADE IN:
INT. APARTMENT – MORNING
Lockdown deeper.
Empty streets, masks.
Residents adapt: cleaning, ration, sanitizer, social distancing.
సీత:
“ప్రతి action మన safety…”
రాజు:
“అది చిన్న victory… కానీ survival foundation.”
INT. APARTMENT HALL – DAY
Everyone helps each other.
Madhura, Ravi, Subbarao, Raju – sharing duties.
సుబ్బారావు:
“మన decisions మాత్రమే family కాపాడుతాయి…”
రవి:
“Hope, unity, discipline… ఇదే మన shield.”
SONG STARTS
🎵 SONG: “నిశ్శబ్ద నగరం” (Reprise)
పల్లవి:
నిశ్శబ్ద నగరం
ప్రతి గది మెల్లగా వేయిస్తుంది
ప్రతి heart beat fight
ప్రతి gesture hope ఇస్తుంది
చరణం 1:
ప్రతి empty road
ప్రతి masked face
ప్రతి gesture solidarity
మనుషుల unity
ఒంటరి quarantine room
చిన్న light
ప్రతి hope
ప్రతి survival
చరణం 2:
చీకటి మధ్య hope
ప్రతి effort saved lives
మరణం దగ్గర faith
ప్రతి action shield
మంచి gesture
ప్రతి citizen hero
ప్రతి heartbeat
ప్రతి oxygen bubble
చరణం 3:
నిశ్శబ్దంలో కూడా
మనిషి fight చేస్తాడు
ప్రతి gesture, ప్రతి step
ప్రాణాలు కాపాడుతాయి
Lockdown city
ప్రతి life story
ప్రతి family
ప్రతి love gesture survives
SONG ENDS
FADE OUT
END OF EPISODE 16
🎬 Episode 17 — “త్యాగం”
FADE IN:
INT. APARTMENT – NIGHT
Major twist: One resident (Subbarao) notices Ravi’s jvram increasing.
He decides to sacrifice himself for others’ safety.
సుబ్బారావు (చప్పున):
“నాకు small chance ఉంది… కానీ మన family survive కావాలి…”
రవి:
“నువ్వు… కాదు…”
సుబ్బారావు:
“ఇది family కోసం… నా duty.”
INT. QUARANTINE ROOM – NIGHT
Ravi isolated.
Feeling guilt.
రవి:
“మనలో వేరే hero…
ప్రాణ sacrifice చేసాడు…”
SONG STARTS
🎵 SONG: “చివరి ప్రేమ”
పల్లవి:
చివరి ప్రేమ
ప్రతి gesture కోసం
ప్రాణం ఇచ్చిన hero
మనసు fight చేస్తుంది
చరణం 1:
ఒంటరి room లో tears
ప్రతి glance hero
భయం వెనక్కి, faith ముందుకు
ప్రతి action family
ప్రతి gesture, ప్రతీ word
మనిషి survive shield
చరణం 2:
చిన్న sacrifice
పెద్ద impact
ప్రతి love gesture
ప్రాణాలను కాపాడింది
మరణం దగ్గర
ప్రతి hope
ప్రతి hero
ప్రతి heart beat saves
చరణం 3:
చివరి gesture
ప్రతి family remembers
ప్రతి life story
ప్రతి hero sacrifice
ప్రతి memory
ప్రతి hope
ప్రతి ఊపిరి
ప్రతి ప్రాణం survives
SONG ENDS
INT. APARTMENT – NIGHT
Residents quiet.
Respect, mourning, hope.
Ravi silent, emotional.
రవి (చప్పున):
“మన hero… family కోసం…
ప్రతి gesture immortal.”
FADE OUT
END OF EPISODE 17
Episode 18 — “వెలుగు”
FADE IN:
INT. HOSPITAL ICU – MORNING
Anoo monitor stable.
ఆది:
“Vitals steady… first complete recovery!”
కావ్య:
“Finally, hope… city లో small victory.”
INT. APARTMENT – SAME TIME
Ravi quarantine నుండి బయట.
Residents distance maintain చేస్తూ, small celebration.
రాజు:
“మన hero sacrifices వలన… ఈ victory సాధ్యమైంది.”
సీత:
“ప్రతి gesture, ప్రతి action… family strength పెంచింది.”
SONG STARTS
🎵 SONG: “ఆశ కిరణాలు”
పల్లవి:
ఆశ కిరణాలు
ప్రతి గుండె beat
ప్రతి ఊపిరి కోసం
మనసు వెలుగుతుంది
చరణం 1:
చీకటి తర్వాత వెలుగు
చిన్న victories
ప్రతి syringe, ప్రతి care
ప్రాణం కాపాడుతుంది
భయం వెనక్కి
ప్రతి gesture hope
మనిషి survives
ప్రతి family smiles
చరణం 2:
ప్రతి effort, ప్రతి sacrifice
ప్రతి hero, ప్రతి love
చిన్న hope, పెద్ద impact
ప్రతి life saved
ప్రతి community, ప్రతి unity
నగరం వెలుగుతుంది
ప్రతి heart beat
ప్రాణం shield
చరణం 3:
ప్రతి family hug
ప్రతి word of love
ప్రతి gesture remembrance
ప్రతి life story
ప్రతి ఊపిరి hope
ప్రతి hero immortal
ప్రతి soul…
ప్రతి love survives
SONG ENDS
INT. APARTMENT – NIGHT
Residents outside balcony, city skyline చూస్తూ.
Hopeful music background.
Ravi, Anoo, Sita, Raju, Subbarao’s memory candles.
రవి:
“ఇప్పుడు మనం survived…
అభినందనలు, family…”
FADE OUT
END OF EPISODE 18
🎬 Episode 19 — “ప్రతిఘటనం”
FADE IN:
INT. HOSPITAL – DAY
Second wave threat: virus spikes.
ఆది:
“New mutation… containment required…
But previous vaccine helps partially.”
కావ్య:
“మనం vigilance maintain చెయ్యాలి…”
INT. APARTMENT – DAY
Residents tense, but disciplined.
Ravi guides everyone in lockdown measures.
రవి:
“Every action matters… previous sacrifices remind us.”
సుబ్బారావు (memory):
“Family unity… only shield.”
SONG STARTS
🎵 SONG: “మళ్లీ నిలబడతాం”
పల్లవి:
మళ్లీ నిలబడతాం
ప్రతి setback తర్వాత
ప్రతి gesture hope
మనసు fight చేస్తుంది
చరణం 1:
Second wave… fear
ప్రతి masked face
ప్రతి ration shared
ప్రతి gesture support
Lockdown city
ప్రతి family hero
ప్రతి action…
ప్రాణం shield
చరణం 2:
Faith, discipline, unity
ప్రతి step survival
చిన్న sacrifice
పెద్ద impact
Hero memory
ప్రతి gesture inspiration
ప్రతి heartbeat saves
చరణం 3:
Lockdown challenges
ప్రతి resident courage
మన hero spirits
ప్రతి family bonded
ప్రతి step…
ప్రతి effort…
ప్రతి oxygen bubble
ప్రతి hope survives
SONG ENDS
FADE OUT
END OF EPISODE 19
🎬 Episode 20 — “ముగింపు / ప్రత్యామ్నాయ ముగింపు”
FADE IN:
INT. APARTMENT – MORNING
City slowly opens.
Residents together, small smiles.
రాజు:
“Lockdown overcome… family survived… city survived.”
సీత:
“ప్రతి setback… ప్రతి sacrifice… మనకి hope ఇచ్చింది.”
INT. HOSPITAL – DAY
Anoo fully recovered.
ఆది:
“Vaccine success… city safe…”
కావ్య:
“Faith, discipline, love… everything.”
SONG STARTS
🎵 SONG: “ప్రతి ప్రాణం కథ”
పల్లవి:
ప్రతి ప్రాణం కథ
ప్రతి gesture hope
ప్రతి heartbeat fight
ప్రతి family survives
చరణం 1:
చీకటి నుండి వెలుగు
ప్రతి hero sacrifice
ప్రతి life saved
ప్రతి gesture remembrance
ప్రతి family hug
ప్రతి smile hope
మనిషి survives
ప్రతి gesture immortal
చరణం 2:
Lockdown city
ప్రతి street empty…
ప్రతి citizen hero
ప్రతి masked face
Faith & love
ప్రతి life shield
ప్రతి heartbeat
ప్రాణం saves
చరణం 3:
Alternate ending 1 — Full hope: Everyone safe, city recovered
Alternate ending 2 — Bittersweet: Some heroes lost, but hope survives
ప్రతి gesture…
ప్రతి sacrifice…
ప్రతి family…
ప్రతి love…
ప్రతి ఊపిరి…
ప్రతి ప్రాణం story
SONG ENDS
EXT. VIZAG + HYDERABAD SKYLINE – SUNSET
City lights ON.
Candle tribute for lost heroes.
Hope & closure.
FADE OUT
END OF EPISODE 20 — SERIES COMPLETE ✅
❤️ ప్రాణానికి స్పర్శ చేసే పదాలు / పదబంధాలు
ప్రేమ & బంధం
ప్రతి హృదయం కలిసినప్పుడు…
మనమే ఒకటే…
ఒకరి కోసం ఒక ప్రాణం…
ప్రేమ మాత్రమే మిగిలింది…
చివరి ఒంటరి హాస్సు… మన కుటుంబం కోసం
ప్రతి కౌగిలి, ప్రతి ఆనందం మనమే పంచుకుంటాము…
ఆశ & హోప్
ప్రతి ఊపిరి కోసం ప్రయత్నం…
చీకటిలో వెలుగు…
నష్టాల మధ్య Hoffnung / ఆశ…
ప్రతి చిన్న gesture, పెద్ద hope…
మనసు నిలబడుతుంది… ఆశ మళ్ళీ పుట్టుతుంది
మనిషి survives… ప్రతి ప్రాణం కథ…
ధైర్యం & త్యాగం
ప్రతి ప్రాణం కోసం fight…
మన hero sacrifices… family survives…
జ్వరం, భయం, కానీ ధైర్యం ముందుకు
చిన్న sacrifices… పెద్ద results
ప్రతి action shield, ప్రతి gesture protection
ప్రాణాలు ఇచ్చి కూడా, ప్రేమ నిలుస్తుంది
బాధ & గిల్ట్
ఒంటరి గది… పెద్ద భయం… కానీ ఆశ ఉంది
మన hero లేకపోతే… city ఎలా survive అవుతుంది
ప్రతి glance, ప్రతి పూజ, ప్రతి lágrima remembrance
మరణం దగ్గర hope కనిపిస్తుంది…
ప్రతి నిశ్వాసం కోసం prayers…
