అను 10వ తరగతి కరోనా బ్యాచ్.
స్కూల్ అంటే బ్లాక్బోర్డ్ కాదు, మొబైల్ స్క్రీన్ మాత్రమే.
పరీక్షలు అయిపోయాయి… ఫలితాలు వచ్చాయి.
తల్లిదండ్రులకు ఒకటే ఆలోచన —
“ఇంటర్ కచ్చితంగా మంచి చోట చదివించాలి” అని.
అలా అనుని హైదరాబాద్ హాస్టల్లో జాయిన్ చేశారు.
గ్రామంలో ఉన్నప్పుడే అనుకి ఒక అబ్బాయి పరిచయం అయ్యాడు.
అదే వయసు, అదే కాలేజీ.
మొదట చిన్న మాటలు…
తర్వాత చాట్స్…
ఆ తర్వాత కాల్స్…
ఎప్పుడో తెలియదు, అది ప్రేమగా మారిపోయింది.
హైదరాబాద్ వెళ్లాక అనుకి జీవితం పూర్తిగా మారిపోయింది.
హాస్టల్ రూల్స్, టైమింగ్స్, ఒంటరితనం.
అబ్బాయి వేరే కాలేజీ, బాయ్స్ హాస్టల్.
కలవడం అసాధ్యం.
రోజుకు ఒక్కసారి మాట్లాడాలంటేనే కష్టం.
అను నెమ్మదిగా అసహనంగా మారింది.
“అడ్జస్ట్ అవ్వలేకపోతున్నా”
“హెల్త్ బాగోలేదు”
అని కారణాలు చెప్పి
హాస్టల్ నుంచి ఇంటికి వచ్చేసింది.
ఇంటికి వచ్చాక అనుకి మళ్ళీ ఊపిరి పీల్చుకున్నట్టు అనిపించింది.
రోజంతా అబ్బాయితో చాట్స్.
రాత్రిళ్ళు లేటు వరకు కాల్స్.
తల్లిదండ్రులకు ఏమీ తెలియకుండా ప్రేమ నడుస్తోంది.
ఒక రోజు అబ్బాయి చెప్పాడు —
“నిన్ను కలవాలి” అని.
అను కొంచెం భయపడింది…
కానీ మనసు ఒప్పుకుంది.
ఇంట్లో ఫ్రెండ్ ఇంటికి వెళ్తున్నానని చెప్పి బయటకు వెళ్లింది.
ఎవరికీ అనుమానం రాలేదు.
కానీ ఆమె మనసులో మాత్రం భయం.
వాళ్ళిద్దరూ కలుసుకున్నారు.
నవ్వారు… మాట్లాడుకున్నారు…
కానీ ఆ నవ్వుల్లో కూడా భారం ఉంది.
భవిష్యత్తు మాటలు వచ్చేసరికి
అబ్బాయి నెమ్మదిగా అన్నాడు —
“ఇలా ఎప్పటికీ కుదరదు అనూ…
నీ చదువు, నా కాలేజీ…
అన్నీ వేరు.”
ఆ మాట అనుకి లోపలికి బాగా దెబ్బ కొట్టింది.
ఇంటికి వచ్చాక ఆ రోజు
అను తినలేదు.
చదవలేదు.
నిద్ర కూడా లేదు.
అమ్మ ముఖం గుర్తొచ్చింది.
నాన్న నమ్మకం గుర్తొచ్చింది.
“నేను ఏం చేస్తున్నాను?” అని
మనసు అడిగింది.
మరుసటి రోజు అబ్బాయి మెసేజ్ పెట్టాడు —
“గుడ్ మార్నింగ్”.
అను చూసింది…
రిప్లై ఇవ్వలేదు.
సాయంత్రం మరో మెసేజ్ —
“ఏమైంది?”
చాలా సేపు టైప్ చేసి…
డిలీట్ చేసి…
చివరికి ఒక మెసేజ్ పంపింది.
“ఇలా కొనసాగలేను.
నా చదువు, నా తల్లిదండ్రులు నాకు ముఖ్యము.
నువ్వు అర్థం చేసుకో.”
అబ్బాయి రిప్లై ఇవ్వడానికి చాలా టైం తీసుకున్నాడు.
“నిన్ను నేను ఆపను.
హ్యాపీగా ఉండు.”
ఎలాంటి గొడవ లేదు.
కానీ అదే ఎక్కువ బాధ పెట్టింది.
అను ఆ తర్వాత
చదవడం పూర్తిగా మానేసింది.
బుక్స్ తెరిస్తే కన్నీళ్లు.
మైండ్ మొత్తం జ్ఞాపకాలే.
అమ్మ గమనించింది.
నాన్నకి కూడా అనుమానం వచ్చింది.
ఒక రోజు అనుకోకుండా
అమ్మ అనూ ఫోన్ చూసింది.
చాట్స్.
కాల్స్.
అన్నీ బయటపడ్డాయి.
ఇంట్లో నిశ్శబ్దం.
తర్వాత మాటలు…
బాధ… కోపం… నిరాశ…
తల్లిదండ్రులు కాలేజీ ఆపేశారు.
“ముందు మైండ్ సెట్ అవ్వాలి” అన్నారు.
ఈ విషయం అబ్బాయికి తెలిసింది.
మొదట బాధపడ్డాడు.
తర్వాత నెమ్మదిగా మారిపోయాడు.
ముందు రోజూ మెసేజ్ చేసే అబ్బాయి,
ఇప్పుడు వారాల పాటు మౌనం.
అను ఒకసారి మెసేజ్ పెట్టింది —
“నువ్వు మారిపోయావా?”
అబ్బాయి రిప్లై ఇచ్చాడు —
“నీ వల్ల నీ లైఫ్ ఆగిపోయింది.
నేను ఇంక నిన్ను డిస్ట్రబ్ చేయకూడదు.”
ఆ మాటలు అనుకి గుండె చీల్చేశాయి.
కాలం గడిచింది.
ఒక రోజు అనుకి
ఒక తెలియని నంబర్ నుంచి కాల్ వచ్చింది.
ఫోన్ మోగుతోంది…
స్క్రీన్ మీద పేరు లేదు.
అను చేతులు వణికాయి.
ఎత్తాలా?
వదిలేయాలా?
కాల్ ఇంకా మోగుతూనే ఉంది…
ఫోన్ మోగడం ఆగిపోయింది.
కానీ వెంటనే ఒక మెసేజ్ వచ్చింది.
అను తెరిచి చదివిన క్షణమే గుండె ఆగినట్టైంది.
“నీ ఫోన్లో ఉన్నవి నాకు అన్నీ తెలుసు” అని రాసుంది.
ఆ తర్వాత ఒక ఫోటో అటాచ్ అయింది.
అది ఆమె ఎవరూ చూడకూడదనుకున్న నిజం.
కళ్లముందు తల్లిదండ్రుల ముఖాలు తిరిగాయి.
చేతులు వణుకుతూ స్క్రీన్ వైపు చూస్తూనే ఉంది.
ఇంకో మెసేజ్ వచ్చింది — “రేపు చెప్పేది వినకపోతే…”
అను ఆ వాక్యం పూర్తవ్వకముందే ఫోన్ను కింద పడేసింది.
రాత్రి తలుపు తట్టిన శబ్దంతో అనూ ఉలిక్కిపడింది.
తలుపు తెరిస్తే బయట ఎవరూ లేరు.
కింద చూసేసరికి ఒక కవర్ మాత్రమే ఉంది.
అది తెరిచి చూడగానే ఆమె ముఖం తెల్లబడిపోయింది.
లోపల ఆమె ఫోన్ చాట్స్ ప్రింట్ అవి ఉన్నాయి.
ప్రతి పేజీ మీద ఒకే మాట రాసుంది — “నువ్వు మాకు కనిపిస్తున్నావు.”
అంతలో ఫోన్ వైబ్రేట్ అయ్యింది.
తెలియని నంబర్ నుంచి మెసేజ్ — “ఇది మొదటిదే.”
అనూ చుట్టూ చూసుకుంది, ఎవరో చూస్తున్నట్టు అనిపించింది.
ఆ క్షణంలో ఆమెకు అర్థమైంది… ఇది ప్రేమ కథ కాదు, నేరం.
అనూ వెంటనే కవర్ను దాచేసింది.
ఇంటి నిశ్శబ్దం ఆమెను ఇంకా భయపెట్టింది.
ఆ చాట్స్ ఎవరి చేతికి ఎలా వచ్చాయి అనే ప్రశ్న మైండ్లో తిరుగుతూనే ఉంది.
అబ్బాయి గుర్తొచ్చాడు… కానీ వెంటనే ఆ ఆలోచనను తిప్పికొట్టింది.
అంతలో మరో మెసేజ్ వచ్చింది — “నిన్న రాత్రి నువ్వు ఎవరితో మాట్లాడావో మాకు తెలుసు.”
అనూ ఒక్కసారిగా ఫోన్ను ఆఫ్ చేసింది.
కానీ భయం ఆగలేదు.
కిటికీ దగ్గర ఎవరో కదిలినట్టు అనిపించింది.
తెరను పక్కకు జరిపి చూసింది… చీకటి మాత్రమే.
అప్పుడు ఆమెకు అర్థమైంది — ఇది ఆగదు,
నిజం బయటకు రాకపోతే…
తాను ఇంకా పెద్ద ప్రమాదంలో పడబోతోంది.
అనూ ఆ రాత్రి నిద్రపోలేదు.
ప్రతి చిన్న శబ్దం కూడా హెచ్చరికలా అనిపించింది.
ఉదయం తలుపు దగ్గర మరో కవర్ కనిపించింది.
ఈసారి లోపల ఒక్క కాగితం మాత్రమే ఉంది.
దానిపై చేతిరాతలో ఒకే వాక్యం — “నిన్ను పరీక్షిస్తున్నాం.”
అంతలో వెనక నుంచి ఒక గొంతు వినిపించింది.
భయంతో తిరిగి చూసిన అనూ గుండె వేగం పెరిగింది.
ఎవరో చీకటిలో నిలబడి ఆమెను చూస్తున్నారు.
ఆ వ్యక్తి నెమ్మదిగా నవ్వుతూ అన్నాడు — “Next enti?”
ఆ క్షణంలో అనూకి అర్థమైంది… ఆట ఇప్పుడే మొదలైంది.
అనూ గదిలో కూర్చుని ఫోన్ పై కళ్లెత్తి చూసింది.
Unknown number నుండి మరో మెసేజ్ వచ్చింది — “ఇప్పుడే చతురంగా ప్రవర్తించు, లేకపోతే…”
ఆ క్షణంలో ఒక చిన్న వాడి సదా నవ్వు శబ్దం గది లో నుండి వినిపించింది.
ఆవికల గుండె కొట్టడం ఆగలేదు, కానీ ఆమెకి clarity వచ్చింది — ఇది ఆ అబ్బాయి కాదు, ఎవరో మూడో వ్యక్తి.
అనూ ఫ్లోర్ వైపు మెల్లగా అడుగులు వేసింది.
అంతలో గదిలో ఒక కవర్ కదిలింది, అందులో ఒక డైరీ కనిపించింది.
డైరీలోని పదాలు చదివినపుడు ఆమె ఊహించలేని నిజం బయటపడింది — మనం చూస్తున్నది ప్రేమ కాదు, అది పీచర్-ప్లాన్.
అనూ చేతులు వణికుతూ డైరీని దగ్గర పెట్టింది.
ఆ క్షణంలో మరో unknown number రింగ్ అయ్యింది, ఫోన్ స్క్రీన్ లో blink అవుతుంది.
అనూ మౌనం పాటిస్తూ, మనసులో ఒక్క ప్రశ్న — “ఇది నిజంగా ఎవరు చేస్తున్నారో?”
