రైలు నెమ్మదిగా ప్లాట్ఫాం దగ్గర ఆగింది.
ప్రజల గోల మధ్య
కావ్య మాత్రం ఒక మూల నిలబడి ఉంది.
చేతిలో చిన్న బ్యాగ్…
కళ్లలో మాత్రం మాటలకందని అలసట.
ఈ ఊరికి రావడం ఆమెకు ఇష్టం లేదు.
కానీ కొన్ని ప్రయాణాలు
మన ఇష్టాలతో కాక
మన పరిస్థితులతో మొదలవుతాయి.
ఆమె ఎదురుగా
ఒక అబ్బాయి నిలబడి ఉన్నాడు.
సాధారణ రూపం…
కానీ అతని కళ్లలో
ఎదో దాచుకున్న బాధ.
కావ్య చూసింది.
అతను కూడా చూశాడు.
అది ప్రేమ కాదు.
కానీ
ఆ క్షణంలో
కాలం కదలడం మర్చిపోయింది.
“Excuse me…”
అతని స్వరం ఆమె ఆలోచనల్ని ఆపేసింది.
“మీ బ్యాగ్ కింద పడుతోంది.”
“Thank you…”
కావ్య చిన్నగా నవ్వింది.
అతని పేరు ఆదిత్య.
ఈ పరిచయం
ఒక ప్రేమకు ఆరంభమో
లేదా
ఒక పెద్ద గందరగోళానికి మొదటిదో
ఆ ఇద్దరికీ అప్పటికి తెలియదు.
మూడో మనిషి
సాయంత్రం.
కావ్య ఇంటి టెర్రస్ మీద
ఆకాశాన్ని చూస్తూ నిలబడింది.
రైలు ప్రయాణం,
ఆదిత్య కళ్లలోని ఆ భారమైన చూపు…
మనసు నుంచి పోవడం లేదు.
అప్పుడే
ఫోన్ మోగింది.
“కావ్య…”
ఆ స్వరం వినగానే
ఆమె ముఖంలో మార్పు.
అతని పేరు అర్జున్.
కాలేజీ రోజుల నుంచి
ఆమె జీవితంలో ఉన్న పేరు.
ఆమె నవ్వులకి అలవాటుపడ్డ మనిషి.
ఆమె కన్నీళ్లను
మొదటిసారి చూసిన వ్యక్తి.
“ఎప్పుడు వచ్చావ్ ఊరికి?”
అర్జున్ అడిగాడు.
“ఈరోజే…”
కావ్య సమాధానం.
“నన్ను కలవకుండా ఎలా ఉంటావ్?”
ఆ మాటలో
హక్కు ఉంది…
ప్రేమ ఉందా లేదా అనేది
కావ్యకే తెలియదు.
ఫోన్ కట్ చేసిన తర్వాత
ఆమె గుండె బరువెక్కింది.
ఒకవైపు —
ఇప్పుడే పరిచయమైన ఆదిత్య
తెలియని ఆకర్షణతో.
మరోవైపు —
ఏళ్లుగా తనతో ఉన్న అర్జున్
తెలిసిన అనుబంధంతో.
కావ్యకి అర్థమైంది…
ఇది కేవలం ప్రేమ కథ కాదు.
ఇది
ఎంచుకోవాల్సిన బాధ కథ.
కావ్య మొదటి కన్నీరు
రాత్రి చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
కానీ కావ్య మనసులో మాత్రం
శబ్దాలు ఎక్కువయ్యాయి.
టెర్రస్ మీద కూర్చుని
చేతిలో ఫోన్ తిప్పుతూ
ఆమె ఆలోచనలతో పోరాడుతోంది.
ఆదిత్య…
అతని చూపులో ఉన్న బాధ.
మాటలు తక్కువైనా
కళ్లలో చెప్పాలనుకున్న కథ ఎక్కువ.
అర్జున్…
తన ప్రతి అలవాటుకు అలవాటు పడిన మనిషి.
తన నవ్వు వెనకున్న నొప్పిని
పేరుతో పిలిచే వ్యక్తి.
“నేను ఎవరిని మోసం చేస్తున్నాను?”
కావ్య తననే తాను అడిగుకుంది.
అప్పుడే
ఆమె ఫోన్లో ఒక మెసేజ్ మెరిపింది.
ఆదిత్య:
“ఈరోజు నిన్ను కలవడం…
ఎందుకో తెలియదు
నాకు చాలా భారంగా ఉన్న మనసుకు
కొంచెం తేలిక ఇచ్చింది.”
ఆ మాటలు చదివిన క్షణంలో
కావ్య గుండె ఒక్కసారిగా బరువెక్కింది.
అతని బాధ తనది కానప్పుడు
తన మనసు ఎందుకు ఇంతగా కదిలింది?
అదే సమయంలో
మరో మెసేజ్.
అర్జున్:
“నువ్వు దగ్గర లేనప్పుడు
ఈ ఊరు కూడా నాకు ఊరిలా అనిపించదు కావ్య.”
ఇద్దరి మాటలు.
ఇద్దరి భావాలు.
మధ్యలో…
ఒకే ఒక మనసు.
కావ్య కళ్లు తడిచాయి.
ఇది ప్రేమ వల్ల వచ్చిన కన్నీరు కాదు.
ఇది గందరగోళం వల్ల పుట్టిన బాధ.
ఆమె మొదటి కన్నీరు
చెంప మీద నెమ్మదిగా జారింది.
అద్దంలో తననే చూసుకుంది.
“ప్రేమ అంటే ఆనందం అనుకున్నాను…
ఇంత బాధ కూడా ఉంటుందా?”
అని మౌనంగా అడిగుకుంది.
ఆ రాత్రి
కావ్య ఏడ్చింది.
ఎవరిని కోల్పోతానో తెలియని భయంతో కాదు…
ఎవరిని ఎంచుకోవాలో తెలియని అసహాయంతో.
అదే కావ్య జీవితంలో
మొదటి నిజమైన కన్నీరు.
అర్జున్ గతం
అర్జున్ బాల్కనీలో ఒంటరిగా నిలబడ్డాడు.
చేతిలో కాఫీ చల్లబడిపోయింది…
మనసులో మాత్రం
ఏళ్లుగా దాచుకున్న జ్ఞాపకాలు మరిగుతున్నాయి.
కావ్య ఊరికి వచ్చిందన్న మాట
అతన్ని వెనక్కి లాక్కెళ్లింది.
కాలేజీ రోజులు.
అప్పట్లో అర్జున్
ఎప్పుడూ నవ్వుతూ ఉండే వాడు.
కానీ ఆ నవ్వు వెనక
ఒక పెద్ద భయం దాగి ఉండేది.
తన తండ్రి—
కఠినమైన మనిషి.
భావాలకి చోటు లేని ఇల్లు.
“బలహీనత చూపించకు”
అదే ఆయన మాట.
అమ్మ మాత్రం
నిశ్శబ్దంగా భరించే మహిళ.
అర్జున్ మొదటిసారి
తన మనసు తెరిచింది కావ్య ముందే.
పరీక్షలో ఫెయిల్ అయిన రోజు,
అందరూ నవ్విన రోజు,
తన కన్నీరు దాచుకోలేకపోయిన క్షణం—
కావ్య ఒక్క మాట చెప్పింది.
“నువ్వు బలహీనుడివి కాదు…
నిజాయితీగా ఉన్నావ్ అంతే.”
ఆ మాట
అర్జున్ జీవితంలో
మొదటి అండ.
అప్పటినుంచి
అతను కావ్యని
ప్రేమించాడు.
చెప్పకుండా.
అడగకుండా.
అవసరం లేకుండా.
కానీ ఒక రోజు
అతని జీవితం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
తండ్రికి హార్ట్ అటాక్.
ఇంటి బాధ్యతలు.
కలలన్నీ మధ్యలో ఆగిపోయాయి.
అర్జున్ కావ్యకి దూరమయ్యాడు.
ప్రేమ వల్ల కాదు…
బాధ్యత వల్ల.
“నేను నిన్ను హ్యాపీగా ఉంచలేను”
అని చెప్పి
ఆమె జీవితంనుంచి నెమ్మదిగా నడిచిపోయాడు.
కావ్యకు తెలియని నిజం ఏంటంటే—
ఆమె కోసం
తన ప్రేమని తానే త్యాగం చేశాడు.
ఇప్పుడు…
ఏళ్ల తర్వాత
ఆమె మళ్లీ తన ముందుంది.
ఈసారి
తాను మళ్లీ దూరమవ్వాలా?
లేదా
తన గతాన్ని దాటి
ప్రేమ కోసం పోరాడాలా?
అర్జున్ కళ్లలో
అప్పట్లో కన్నీరు రాలేదు.
కానీ ఇప్పుడు…
కావ్య పేరు వినగానే
గుండె మౌనంగా ఏడుస్తోంది.
వర్షం నెమ్మదిగా పడుతోంది.
కావ్య కిటికీ దగ్గర నిలబడి
చేతులు మడిచి బయట చూస్తోంది.
వాన చుక్కలలా
తన మనసులోనూ ప్రశ్నలు పడుతున్నాయి.
ఆదిత్య
తన బాధను చూపించకుండా
తనలోనే మోస్తున్న మనిషి.
కావ్య దగ్గర ఏమీ అడగలేదు…
కేవలం అర్థం కావాలని చూశాడు.
అర్జున్
తన కోసం తానే తన్నుకున్న మనిషి.
ప్రేమ ఉందని తెలిసినా
తన వల్ల కావ్య బాధపడకూడదని
దూరమయ్యాడు.
కావ్యకి ఒక్కసారిగా అర్థమైంది—
ప్రేమ అంటే
పట్టేసుకోవడం కాదు.
ప్రేమ అంటే
వదిలేయడానికైనా సిద్ధపడడం.
ఆమె మొదట ఆదిత్యని కలిసింది.
“నువ్వు నన్ను ప్రేమిస్తున్నావా?”
కావ్య నేరుగా అడిగింది.
ఆదిత్య కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి చెప్పాడు—
“నువ్వు నా బాధను
నాకు తెలియకుండా తాకావు.
అది ప్రేమ అయితే…
అవునేమో.
కానీ నువ్వు హ్యాపీగా లేకపోతే
నేను వెనక్కి తగ్గగలను.”
ఆ మాటల్లో
ఆసక్తి లేదు.
హక్కు లేదు.
కేవలం నిజాయితీ.
తర్వాత అర్జున్.
“నువ్వు ఎందుకు నన్ను వదిలేసావ్?”
కావ్య అడిగింది.
అర్జున్ కళ్లు తడిచాయి.
“నీ జీవితంలో
నేను భారం అవ్వకూడదని.
అది నా తప్పు కావచ్చు…
కానీ నా ప్రేమ అబద్ధం కాదు.”
అక్కడే
కావ్యకి స్పష్టమైంది.
ఆదిత్య ప్రేమ —
ఆమె వర్తమానం.
శాంతిగా ఉండే తోడు.
అర్జున్ ప్రేమ —
ఆమె గతం.
త్యాగంతో నిండిన బంధం.
కానీ
నిజమైన ప్రేమ ఎవరిది?
కావ్య మౌనంగా నవ్వింది.
👉 నిజమైన ప్రేమ ఎవరిదో కాదు…
ఎవరితో కావ్య తనను తాను కోల్పోకుండా ఉండగలదో
అదే నిజమైన ప్రేమ.
ఆమె తన నిర్ణయం తీసుకుంది.
కానీ
ఆ నిర్ణయం
ఒకరి జీవితాన్ని మార్చబోతుంది.
మరోకరి గుండెని
మౌనంగా పగలగొట్టబోతుంది…
మౌనాల మధ్య మొదలైన దూరాలు
కావ్య నిర్ణయం తీసుకోలేదన్న నిజం
ఇద్దరికీ తెలిసింది.
కానీ ఆ నిజం
ఇద్దరి మధ్య
వేర్వేరు దూరాలు సృష్టించింది.
ఆదిత్య…
ఇప్పటివరకు ఉన్న మౌనం
ఇంకా ఎక్కువైంది.
కావ్యకి కాల్ చేయలేదు.
మెసేజ్ కూడా పెట్టలేదు.
అతనికి తెలుసు—
అడిగితే
ఆమె గందరగోళం పెరుగుతుందని.
అర్జున్ మాత్రం
అదే కావ్యని
మళ్లీ మళ్లీ గుర్తు చేస్తూ ఉన్నాడు.
“నీకు నేనింకా అవసరం లేనా?”
అని అడగలేదు.
కానీ
తన చూపుల్లో
అదే ప్రశ్న పెట్టి
ఆమె ముందు నిలబడుతున్నాడు.
కావ్య మధ్యలో
ఒక్కసారిగా ఒంటరిగా మారిపోయింది.
ఇద్దరూ ఉన్నారు.
కానీ
ఎవ్వరూ దగ్గర లేరు.
ఆదిత్య గుండెలోని నిజం
ఆదిత్య రాత్రి ఒంటరిగా నడుస్తున్నాడు.
ఫోన్ స్క్రీన్లో
కావ్య పేరు కనిపించినా
తీయలేదు.
ఎందుకంటే
అతనికి ఒక భయం ఉంది—
“నేను ప్రేమిస్తున్నాను అని చెప్పితే
ఆమె మీద ఒత్తిడి పెరుగుతుంది.”
అది అతని గతం వల్ల వచ్చిన భయం.
ఒకప్పుడు
అతను ప్రేమించిన అమ్మాయి
తన బాధలు భరించలేక
తనను వదిలి వెళ్లిపోయింది.
“నీ మౌనం నన్ను చంపేస్తోంది”
అని చెప్పి.
అప్పటినుంచి
ఆదిత్య ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు—
ప్రేమిస్తాను.
కానీ బంధించను.
కావ్య విషయంలో
అదే చేస్తున్నాడు.
కానీ
గుండె మాత్రం
వినడం లేదు.
అర్జున్ చేసిన తప్పు
ఒక సాయంత్రం
అర్జున్ కావ్య కోసం
తానే ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
ఆమె ఆఫీస్ దగ్గరికి వచ్చాడు.
ఎవరూ లేని చోట
తన మనసులో ఉన్నది
మొత్తం బయట పెట్టేశాడు.
“నేను నిన్ను ఇంకా ప్రేమిస్తున్నాను కావ్య.
ఈసారి నిన్ను వదిలిపెట్టను.”
ఆ మాటలు
ప్రేమగా కాదు…
ఒత్తిడిగా వినిపించాయి.
కావ్య వెనక్కి అడుగు వేసింది.
“అర్జున్…
నువ్వు నన్ను అడగడం లేదు.
నువ్వు నిర్ణయిస్తున్నావ్.”
ఆ మాట
అర్జున్ని గట్టిగా తాకింది.
ప్రేమలో
అతను చేసిన
మొదటి పెద్ద తప్పు అదే.
కావ్యకి వచ్చిన కొత్త నిజం
ఆ రాత్రి
కావ్య డైరీ తెరిచింది.
మొదటిసారి
ఇద్దరి పేర్లు
ఒకే పేజీలో రాసింది.
ఆదిత్య — నిశ్శబ్దం
అర్జున్ — బాధ్యత
అప్పుడు ఆమెకి ఒక భయం వచ్చింది—
నేను ఎవ్వరిని ప్రేమించడం లేదు.
నేను వాళ్ల వల్ల
నన్ను నిర్వచించుకుంటున్నాను.
ఆ భయం
కథని మరో దారి తీసుకెళ్లబోతుంది.
