కడలూరు గ్రామం…
ఉదయం సముద్రం నుంచి వస్తున్న గాలి చెట్ల మధ్య నెమ్మదిగా జారుతోంది. ఆ గ్రామంలో ప్రతి వీధికీ ఒక కథ ఉంది. సంతోష్ జీవితం కూడా అక్కడే మొదలైంది.
సంతోష్…
అమ్మ నాన్నల కలల బరువు మోసుకుంటూ చదవడానికి వైజాగ్ వస్తున్న అబ్బాయి. అతని బ్యాగ్ లో పుస్తకాలు ఉన్నాయి, మనసులో ఉద్యోగం కాదు… తల్లిదండ్రుల ముఖంలో చిరునవ్వు చూడాలనే చిన్న కోరిక మాత్రమె.
వైజాగ్ కాలేజ్ గేట్ దగ్గర, కొత్త విద్యార్థులు, హడావిడి…
అక్కడే నిలబడి ఉంది కీర్తన.
సాదాసీదా చీర, కళ్లలో అన్నీ తెలిసినట్లున్న నిశ్శబ్దం. ఆమె నవ్వు loud కాదు… కాని గుండెని తాకుతుంది. మాధురి పక్కన నిలబడి మాట్లాడుతూ ఉంది.
“ఈ కాలేజ్ లో లవ్ జరగకుండా ఎవరు ఉండలేరు రా,” అంది మాధురి నవ్వుతూ.
కీర్తన చిన్నగా నవ్వింది.
“నాకు ఇవన్నీ unnecessary. చదువు అయిపోయాక ఇంటికి వెళ్లాలి.”
ఆ మాటలు సంతోష్ చెవిన పడ్డాయి.
ఏమో… అవే అతనికి నచ్చేశాయి.
Class మొదలైంది.
సంతోష్ – కృష్ణ హరి చివరి బెంచ్.
కీర్తన – మాధురి మధ్య బెంచ్.
Lecturer ప్రశ్న అడిగితే…
సంతోష్ నిదానంగా సమాధానం ఇచ్చాడు. స్పష్టంగా… కానీ arrogant కాదు.
కీర్తన తొలిసారి వెనక్కి తిరిగి చూసింది.
అదే మొదటి చూపు.
బ్రేక్ టైమ్ లో…
వంశీ ఎంట్రీ. కాలేజ్ లో influence ఉన్న స్టూడెంట్.
“ఫ్రెషర్స్ లిస్ట్ చూసావా?” అన్నాడు స్నేహితులతో.
అతని చూపు కీర్తన మీద ఆగింది.
“ఆ అమ్మాయి నా క్లాస్ లోనే ఉండాలి.”
ఇది ఎవరికీ తెలియని ప్రమాదం.
కాంటీన్ దగ్గర…
కృష్ణ హరి, సంతోష్ మాట్లాడుకుంటూ.
“ఏం రా… ఫస్ట్ డే కంటే serious ముఖం పెట్టావు?”
సంతోష్ చిరునవ్వుతో,
“ఏమీలేదు. కొందరు మన life లో silently enter అవుతారు. వాళ్లే most dangerous.”
కృష్ణ హరి అర్థం కాక నవ్వాడు.
అదే సాయంత్రం…
కడలూరు గ్రామంలో కీర్తన ఫోన్ మాట్లాడుతోంది.
“అత్తయ్య… పెళ్ళి విషయం మళ్లీ మాట్లాడతారా?”
అవతల ఉday voice.
“చదువు అయిపోయాకే పెళ్ళి. కాని మర్చిపోకు… నువ్వు మా ఇంటి కోడలు.”
కీర్తన కళ్ళలో చిన్న భయం.
ప్రేమ అంటే తనకు తెలియదు… కానీ తన జీవితం అప్పటికే ఫిక్స్ అయిపోయింది.
సంతోష్ అదే రాత్రి అమ్మకి ఫోన్ చేశాడు.
“అమ్మ… నేను బాగా చదువుతాను. మీకు గర్వం వచ్చేలా.”
ఆ మాటల్లో ఎవరికీ తెలియని ప్రేమ మొలకెత్తుతోంది.
కాలేజ్ మొదలైంది…
ప్రేమ ఇంకా మొదలుకాలేదు.
చూద్దాం కధ ఎలా..
వైజాగ్ కాలేజ్…
రెండో రోజు ఉదయం. గేటు తెరుచుకుంటూనే స్టూడెంట్స్ గుంపులు.
సంతోష్ నడుస్తూ వస్తుంటే అతని చూపు తెలియకుండానే ముందుకే వెతుకుతోంది.
కీర్తన.
ఆమె ఇంకా రాలేదు.
అదెందుకో అతనికి చిన్న నిరాశ.
“ఏం రా హీరో… attendance కన్నా ముందు attendance తీసుకుంటున్నావా?”
కృష్ణ హరి నవ్వుతూ అడిగాడు.
సంతోష్ ముఖంలో చిన్న సిగ్గు.
“అలా ఏం లేదు.”
అదే సమయంలో కీర్తన, మాధురి ఎంటర్ అయ్యారు.
మాధురి usualగా energetic.
కీర్తన మాత్రం today కొంచెం మౌనంగా ఉంది.
Class మొదలైంది.
Project announcement.
“ఈ సెమిస్టర్ లో గ్రూప్ ప్రాజెక్ట్ compulsory,” అన్నాడు Lecturer.
“నాలుగు మందితో గ్రూప్.”
కృష్ణ హరి వెంటనే,
“మనమే ఒక గ్రూప్ రా.”
కానీ గ్రూప్ పూర్తి కాదు.
అంతలో మాధురి వచ్చి,
“మా గ్రూప్ లో ఇద్దరే ఉన్నాం. కలుస్తామా?”
సంతోష్ ఒక క్షణం ఆలోచించాడు… ఆ తర్వాత కీర్తన వైపు చూసాడు.
ఆమె తళుక్కున చూసి కళ్లను తగ్గించింది.
“Okay,” అన్నాడు సంతోష్.
ఇది చిన్న మాట…
కానీ అదే వాళ్ల మధ్య మొదటి official దగ్గరాపకం.
బుక్స్ మధ్య నిశ్శబ్దం.
కీర్తన నోట్స్ రాస్తూ ఉంది.
సంతోష్ పక్కనే కూర్చున్నాడు.
“నీ నోట్స్ చాలా neat గా ఉన్నాయి,” అన్నాడు సంతోష్.
“నాకు చిన్నప్పటి నుంచి అలవాటు,” అంది కీర్తన.
“అమ్మ చెప్పేది… handwriting మన మనసు అద్దం అని.”
సంతోష్ కొంచెం ఆగి,
“అయితే నీ మనసు చాలా clear గా ఉంటుంది.”
ఆ మాట ఆమెని తాకింది.
ఎవరూ ఇలా మాట్లాడలేదు ఇప్పటివరకు.
మాధురి దూరంగా వీళ్లను గమనిస్తూ ఉంది.
ఏదో అర్థం అయినట్టు చిరునవ్వు.
క్యాంపస్ బయట…
వంశీ తన బండి ఆపి చూస్తున్నాడు.
కీర్తన నవ్వుతూ సంతోష్ తో మాట్లాడుతోంది.
ఆ నవ్వు అతనికి అసహనం తెచ్చింది.
“ఆ ఫ్రెషర్ ఎవడు?” అని అడిగాడు.
“సంతోష్… కడలూరు నుంచి,” అన్నాడు ఒకడు.
వంశీ ముఖంలో చల్లని నవ్వు.
“కొన్ని కలలు నగరంలో బతకవు.”
Project కోసం నాల్గురు కలిసి కూర్చున్నారు.
సూర్యాస్తమయం… సముద్రం.
కీర్తన గాలి వైపు చూస్తూ,
“ఇక్కడ peaceful గా ఉంటుంది.”
సంతోష్ నెమ్మదిగా,
“మన గ్రామంలో కూడా ఇలానే ఉంటుంది. కడలూరు.”
“ఎప్పుడైనా తీసుకెళ్తావా?” అని అడిగింది కీర్తన.
తనకే ఆశ్చర్యంగా.
ఆ మాటలో ప్రేమ లేదు…
కానీ future లోని ఒక చిన్న కల ఉంది.
సంతోష్ నవ్వి,
“తప్పకుండా.”
అదే క్షణంలో కీర్తన ఫోన్ ringtone.
ఉదయ్.
అతని పేరు స్క్రీన్ మీద కనిపించగానే ఆమె ముఖం మారిపోయింది.
“చెప్పు బావ,” అంది.
“కాలేజ్ సంగతులు వద్దు. నీ దృష్టి చదువుపైనే ఉండాలి,” అన్నాడు ఉదయ్.
అది ఆదేశం.
ఫోన్ కట్ చేసిన తర్వాత…
ఆమె మళ్లీ నవ్వే ప్రయత్నం చేసింది.
కానీ కళ్ళలో భారముంది.
సంతోష్ అది గమనించాడు.
అడగలేదు.
అడగని చోటే ప్రేమ మొదలవుతుంది.
సంతోష్ హాస్టల్ లో.
కీర్తన అమ్మ దగ్గర.
రెండుగురి మనసుల్లో ఒకే ఆలోచన.
“ఈ మనిషి నా జీవితంలో ఎందుకు ఇలా వచ్చాడు?”
ప్రేమ ఇంకా మాటల్లో లేదు.
కానీ విధి అప్పటికే ఒక వంకర మలుపు సిద్ధం చేసింది.
ఎందుకంటే ఈ కథలో…
కలిసినవాళ్లే కలిసి ఉండరు.
దయచేసి అందరు నన్ను సపోర్ట్ చేయండి series రాయాలి అని
మొదలుపెట్టాను.. మీ కామెంట్స్ నాకు ఊపిరి..
వైజాగ్ సూర్యోదయం పసుపు రంగు చల్లినట్టుగా నగరాన్ని మెల్లగా నిద్రలేపుతోంది. కాలేజీ గ్రౌండ్ పక్కనున్న చిన్న క్యాంటీన్లో కీర్తన కాఫీ కప్పు పట్టుకుని కూర్చుంది. ఆమెతో పాటు దీపిక, మాధురి. కానీ కీర్తన ముఖంలో ఆలోచనల మబ్బులు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
“ఎందుకు ఇలా చూస్తున్నావ్? మళ్లీ ఆ బావా matter గురించేనా?” అని దీపిక అడిగింది.
కీర్తన నిదానంగా తల ఊపింది. “అమ్మ నాన్న మాట్లాడేసారు… ఉడయ్తో నిశ్చితార్థం ఫిక్స్ అయిపోయింది. ఇంకా అధికారికంగా చెప్పలేదు, కానీ… నిర్ణయం almost final.”
మాధురి అప్పుడు అటువైపు చూసి, “నువ్వు హ్యాపీ కాదు కదా? కళ్ళ్లో చెప్పేస్తున్నాయి.”
కీర్తన ఓ లోతైన నిశ్వాసం విడిచింది. “హ్యాపీ అయితే బాగుండేది. మనం ఎంత మాట్లాడినా… ఇంటి వాళ్ల మాటే చివరి.”
ఆ సమయానికే క్యాంటీన్లోకి సంతోష్, హరి, కృష్ణ వచ్చారు. హరి వెంటనే నవ్వుతూ, “కీర్తన, today’s presentation ki ready aa?” అన్నాడు.
కీర్తన అప్రమత్తమై, ముఖంలో చిరునవ్వు పెట్టి, “అవును ready,” అంటూ మాట మార్చింది.
సంతోష్ మాత్రం ఆమె ముఖాన్ని చూసి ఏదో వేరే జాలుడు పడ్డట్టు అనిపించింది. “ఏమైనా… ఓకేనా?” అని అడగబోయాడు.
కీర్తన వెంటనే తల అటు తరలిస్తూ, “ఏమీ కాదు, just tired,” అనుకుంది.
**సంతోష్ గమనించాడు—అది tired కాదు, burden.**
---
ఆ రోజు ప్రెజెంటేషన్ కోసం గ్రూప్లు వేరయ్యాయి. కీర్తన–దీపిక–మాధురి ఒక గ్రూప్, సంతోష్–హరి–కృష్ణ మరో గ్రూప్. కానీ ప్రెజెంటేషన్ల మధ్యలో projector పనిచేయకపోవడంతో క్లాస్లో చిన్న గందరగోళం మొదలైంది.
ప్రొఫెసర్ అసహనంగా, “ఎవరైనా tech room నుంచి కొత్త HDMI తీసుకుని వస్తారా?” అన్నాడు.
సంతోష్ వెంటనే లేచాడు. అదే సమయానికి కీర్తన కూడా లేచింది. “సార్, నేను తీసుకువస్తా,” అనింది.
“ఓకే… ఇద్దరూ వెళ్లండి,” అని ప్రొఫెసర్ అనగానే, వాళ్లు ఇద్దరూ ఒకే దారిలో, నిశ్శబ్దంగా నడిచారు.
---
కిరణాల మధ్యన నడుస్తూ, కీర్తన చేతుల్లోని ఫైల్ను గట్టిగా పట్టుకుంది.
సంతోష్ గమనించాడు. చివరికి మృదువుగా అడిగాడు—
“కీర్తన… నీకు ఏదో ఇబ్బంది ఉంది. నాతో చెప్పకపోయినా పర్లేదు… కానీ నువ్వు సంతోషంగా లేనట్టుంది.”
అతని స్వరం సాక్షాత్తూ నిజాయితీతో నిండినట్టుంది.
కీర్తన అడుగులు ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాయి.
“సంతోష్… కొందరికి decisions మనం తీసుకోలేం. ఇంటి వాళ్లు చెబితే… follow అవ్వాల్సిందే. నా life గురించి decisions కూడా…”
అమ్మాయికి మాటలు ఆగిపోయాయి.
సంతోష్ నెమ్మదిగా, చాలా జాగ్రత్తగా అడిగాడు—
“నువ్వు కోరుకోని ఏదైనా…?”
ఆమె కళ్లల్లో చిక్కుకున్న నీళ్లు మెరిశాయి.
“నాకు బావా ఉడయ్తో పెళ్లి గురించి మాట్లాడేసారు. We can’t change. That’s my fate అనుకుంటా.”
సంతోష్ గుండెలో ఏదో నులివెయ్యి సూళ్ళు మోపినట్టు అనిపించింది. కానీ బయటకి ఒక్క భావన కూడా చూపలేదు.
“అలానా…” అంతే అన్నాడు.
అతని మనసులోని మాట—*“ఎందుకు నన్ను ఈ విషయం ఇలా బాధపెడుతోంది?”* —అతనే అర్థం చేసుకోలేకపోయాడు.
---
వాళ్లు HDMI తీసుకుని తిరిగి రావడానికి సిద్ధమవుతుంటే, hallway లో అకస్మాత్తుగా వంశీ కనిపించాడు.
వంశీ—ఆత్మాభిమానం, రఫ్ బిహేవియర్తో పేరొందిన సీనియర్.
ఇటీవలి రోజుల్లో అతనికి కీర్తన అంటే ఒకరకమైన లైంగిక ఆకర్షణ, కానీ అతని చూపు ఏదో δisturbing.
“హే కీర్తన… alone aa? help కావాలంటే చెప్పు,” అని అతను అసహజంగా చిరునవ్వు పెట్టాడు.
సంతోష్ ముందుకొచ్చి, “We’re going back to class,” అన్నాడు.
వంశీ కళ్ళు పదునయ్యాయి.
“Needlessly hero అవ్వొద్దురా… నువ్వెవ్రా నా matter లో మాట్లాడే?” అన్నట్టు దగ్గరికి అడుగు వేసాడు.
కీర్తన అసహనంగా, “వంశీ… దారి ఇవ్వు. క్లాస్ మిస్ అవుతున్నాం,” అంది.
సంతోష్ ఆమెను కాస్త రక్షణగా సైడ్కి లాగాడు.
వంశీ గట్టిగా నవ్వుతూ, “సరే. వెళ్ళండి. Later మాట్లాడుకుందాం కీర్తన,” అని చీకటి ధ్వనితో అన్నాడు.
ఆ మాటలు కీర్తన వెన్నులో వణుకు పుట్టించాయి.
---
ప్రెజెంటేషన్ జరిగిపోయింది. కానీ సంతోష్, కీర్తన ఇద్దరి మనసులూ లోపలే అల్లకల్లోలంగా ఉన్నాయి.
దీపిక గమనించింది.
“ఏం జరిగినా చెప్పు later,” అని కీర్తన చెవిలో చెప్పింది.
హరి సంతోష్ దగ్గరికి వచ్చి, “ఎమైందిరా? Face dull ga undi,” అన్నాడు.
సంతోష్ మనసులోని మాట బయటకు రాలేదు—
*“ఎవరైనా ఆమెను hurt చేస్తే… నాకు ఎందుకు ఇంత బాధ?”*
---
..........
కీర్తన కాలేజీ గేటు బయట నిలబడి ఉంది. ఉడయ్ పంపిన చిన్న మెసేజ్ ఫోన్లో దర్శనమిచ్చింది—
**“Evening mom said to talk. Future gurinchi.”**
ఆమె కళ్ళు నిస్సహాయంగా మూసుకుంది.
అదే సమయానికి మరో వైపు, ఆ రోడ్డు వద్ద సంతోష్ bike మీదుగా వెళ్లుతాడు…
కీర్తనను ఒక క్షణం చూసి… ఆ bike వేగం నెమ్మదిస్తుంది.
**వాళ్లిద్దరి జీవితం ఒకే దారిలో కలవకూడదనుకున్నా… ఆ దారులు దగ్గరపడుతూనే ఉన్నాయి.**
వైజాగ్ సముద్ర గాలి కాలేజీ ప్రాంగణాన్ని తాకుతూ ఉదయం కొంచెం మత్తుగా మొదలైంది. సంతోష్ లైబ్రరీలో కూర్చుని బుక్ చదవాలని ప్రయత్నిస్తున్నాడు. పేజీలు తిరుగుతున్నాయి కానీ అతని మనసు మాత్రం కీర్తన దగ్గరే ఆగిపోయింది. “ఎందుకో ఆమె నవ్వు చూస్తే రోజు బాగా మొదలవుతుంది…” అని లోలోపల అనుకున్నాడు.
ఆ టైంలో లైబ్రరీ తలుపు తేలికగా తెరుచుకుంది. కీర్తనే లోపలికి వచ్చింది. ఫ్రెండ్ దీపిక కూడా వెంట. కీర్తన సంతోష్ని చూసి చిన్న నవ్వు నవ్వింది.
“Good morning…” అని తేలికగా చెప్పింది.
సంతోష్ తడబడుతూ, “గుడ్… గుడ్ మార్నింగ్…” అన్నాడు.
దీపిక పక్కనుండి అదిరే గా:
“అయ్యో… library లో కూడా కన్నులు కలవాలా? మీరు ఇద్దరూ ఏమైనా secretly plan చేస్తున్నారా?”
కీర్తన నవ్విపోతూ, “అది జోక్… serious గా అనుకోవద్దు” అనింది.
ఆమె నవ్వు చూసి సంతోష్కు అర్థమైంది—తనకి నచ్చే అమ్మాయి తనతో సున్నితంగా, స్నేహంగా ఉంటే… మనసు అదుపులో ఉండదు.
---
ఆ మధ్యాహ్నం **హరి** వచ్చాడు.
“రా, beach road కి వెల్దామా? కృష్ణ కూడా వస్తున్నాడు” అన్నాడు.
కృష్ణ grey character. బయటకు cool, friends తో friendly, కానీ తనకు కావాల్సింది ఎలా అయినా సాధించాలన్నదే అతని లక్షణం. సంతోష్ కీర్తన దగ్గరకు ఎక్కువగా వెళ్తుండటం అతనికి ఇష్టం లేదు. ఎందుకంటే కృష్ణకు కూడా కీర్తన మీద ఓ చెమ్మ ఉన్నది… ఎవరికీ చెప్పలేదంతే.
Beach దగ్గర వాళ్లంతా కలిసినప్పుడు సన్నివేశం livelyగా ఉంది. Waves కొట్టుకునే శబ్దం, గాలి, చిలిపి మాటలు—చాలా మంచి కలయిక.
కీర్తన జుట్టు గాలి తో ముందుకు వచ్చి ముఖం కప్పేసింది.
సంతోష్ చూడలేక, అలా గజిబిజిగా ఉన్న జుట్టు ఒక్కసారి పైకి తీసి వెనక్కి పెట్టాడు.
ఆ స్పర్శతో కీర్తన ఒక్కసారిగా నిశ్చలంగా అయింది.
ఎవరూ చూడలేదు కానీ… ఒక్క క్షణంలో ఇద్దరి మధ్య ఏదో మొదలైపోయింది.
కానీ ఆ క్షణాన్ని **కృష్ణ** గమనించాడు.
అతని కళ్లలో చిన్న ఇర్ష్య, చిన్న కోపం.
“సంతోష్… నువ్వు చాలా bold అయ్యావుగా lately” అని సూటిగా అన్నాడు.
సంతోష్ తెలుసు—ఇది joke కాదని.
---
ఆ రాత్రి హాస్టల్కి వెళ్లాక సంతోష్ ఆలోచిస్తున్నాడు.
“కీర్తనతో దగ్గరవుతా అంటే కృష్ణ problem అవుతాడు. కానీ… ఆమెతో మాట్లాడకుండా ఉండటం కష్టం. ఏమౌతుందో…”
అతని మనసు అయోమయంలో.
---
**తరువాతి రోజు కాలేజీ**
మాధురి, కీర్తనను sideకి పిలిచింది.
“అమ్మా… ఇంట్లో వాళ్లు నీ బావా ఉదయ్తో engagement date almost fix చేసేశారు.”
అలా చెప్పగానే కీర్తన ముఖానికి వేసవి గాలి చల్లబడినట్టయింది.
ఆమె కళ్లలో చిరునవ్వు మసకబారింది.
“మాధురి… నాకు ఇలా ఒక్కసారిగా చెప్పేస్తారా? ఇంకా చదువు ఉంది, dreams ఉన్నాయి…”
మాధురి చేతిపై చేయి వేసి,
“నీ అమ్మకి ఒకే మాట… ‘మా కూతురు సుద్దమైన మనిషిని చూస్తే సరిపోతుంది.’ వాళ్ల దృష్టిలో Uday perfect. ఎప్పటి నుంచో fix.”
కీర్తన నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
ఆమె హృదయం మాత్రం ఇలా అంటోంది—
“కానీ నా మనసు ఒక్కసారిగా… సంతోష్ వైపు ఎందుకీ లాగుతోంది…?”
---
సాయంత్రం సంతోష్, కీర్తనను ground లో ఒంటరిగా కూర్చుని ఉన్నట్లు చూశాడు.
“ఏమైంది? నేడు చాలా silent గా ఉన్నావ్…” అని అడిగాడు.
కీర్తన బలవంతంగా చిరునవ్వు పెట్టింది.
“ఏమీ కాదు… ఇంటి విషయాలు కొంచెం…”
సంతోష్ గమనించాడు—ఆ నవ్వు నిజం కాదు.
“నాపై trust ఉంటే… చెప్పొచ్చు కదా.”
అతని మాటల్లో ఉన్న మృదుత్వం కీర్తన గుండెను కరిగించింది. కానీ చెప్పలేకపోయింది.
“సంతోష్… కొన్ని విషయాలు మన చేతుల్లో ఉండవు. ఏదో నిర్దేశించిన మార్గం… మనం follow అవ్వాల్సిందే…” అని చెప్పి లేచి నడిచిపోయింది.
సంతోష్ దిగులుగా చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
“ఎందుకు ఇలా ఉందో… నేను అర్థం చేసుకునేంతవరకు… ఆమె అన్నీ దాచేస్తుంది.”
---
కీర్తన నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోతుంది.
ఆమె వెనుక చూస్తున్న ఇద్దరు—
**ఒకడు నిజంగా ప్రేమిస్తున్నాడు (సంతోష్)**
**మరోడు స్వార్థంతో చూడుతున్నాడు (కృష్ణ)**
అయితే…
ఇంకో వ్యక్తి చాలా దూరం నుండి ఈ కథలోకి అడుగు పెట్టబోతున్నాడు—
**ఉదయ్**, ఆమె బావ, ఆమెకు fix అయిన భవిష్యత్తు.
ఈ love story… ఇక్కడినుంచి కొత్త మలుపు తీయడానికి సిద్ధమవుతోంది.
కడలూరు గ్రామం ఉదయం.
పచ్చని పొలాలు, దూరంగా సముద్రం గాలి. కీర్తన అమ్మమ్మ ఇంటి ముందర తులసి మొక్కకు నీళ్లు పోస్తోంది. మనసు మాత్రం వైజాక్లోనే ఉంది. కాలేజీ, సంతోష్, అతని నవ్వు… అన్నీ కళ్ల ముందు తిరుగుతున్నాయి.
అప్పుడే వెనుక నుంచి మాధురి స్వరం.
“ఏమే… ఇక్కడ కూడా అదే ధ్యాసా?”
కీర్తన తడబడింది. “ఏం లేదే… ఊరే కొత్తగా ఉంది.”
మాధురి నవ్వింది.
“నీ కళ్లే చెబుతున్నాయి. సంతోష్ గుర్తొస్తున్నాడని.”
కీర్తన మౌనం. అదే ఆమె ఒప్పుకోలు.
---
వైజాక్లో సంతోష్ పరిస్థితి వేరేలా ఉంది.
కాలేజీకి వెళ్లినా చదువుపై మనసు లేదు. దీపిక గమనిస్తుంది.
“ఏరా… రోజంతా ఫోన్ చూస్తున్నావ్?”
“కీర్తన ఊరు వెళ్లిపోయింది,” అన్నాడు సంతోష్.
దీపిక కాసేపు ఆలోచించి,
“నీ ప్రేమ సీరియస్ అయితే చెప్పాల్సిందే రా. ఇలా లోపలే దాచుకుంటే నువ్వే కరిగిపోతావ్.”
సంతోష్కు భయం.
కీర్తన కుటుంబం, ఆమె బావ ఉday… అన్నీ గుర్తొస్తున్నాయి.
---
కడలూరులో మరో కథ నడుస్తోంది.
ఉday వచ్చాడు.
గ్రామంలో అందరికీ తెలిసిన అబ్బాయి. సింపుల్, బాధ్యతగలవాడు. కీర్తనను చూసి చిరునవ్వు.
“బావా, ఎప్పుడొచ్చావ్?”
“నిన్నే. నువ్వు ఊరికి వచ్చావని అమ్మ చెప్పింది.”
కీర్తనకు తెలియని అసహజత.
ఉday కళ్లలో ఆశ. ఆమె కళ్లలో గందరగోళం.
అమ్మ మాటలు గుర్తొచ్చాయి.
“ఉday మంచోడే కదా… నిన్ను బాగా చూసుకుంటాడు.”
ఆ మాటల బరువు కీర్తన గుండెల్లో పడింది.
---
అదే రోజు సాయంత్రం.
గ్రామం చివర సముద్రం దగ్గర.
కీర్తన ఒంటరిగా నిల్చుంది. అలల శబ్దం, గాలిలో ఉప్పు వాసన.
ఫోన్ వైబ్రేట్ అయింది.
**సంతోష్ కాల్.**
కాసేపు చూసింది. తీసుకోలేదు.
మళ్లీ కాల్.
చివరికి తీసుకుంది.
“కీర్తన…”
అంతే.
ఆ స్వరం వింటే చాలు. కళ్లలో నీళ్లు.
“ఎలా ఉన్నావ్?”
“బానే ఉన్నాను,” అబద్ధం.
సంతోష్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
“నువ్వు వెళ్లాక… ఏదో ఖాళీగా ఉంది.”
కీర్తన గుండె బిగుసుకుంది.
“సంతోష్… మనం ఇలా మాట్లాడుకోవడం కరెక్ట్ కాదేమో.”
ఆ మాట అతని గుండెల్లో గుచ్చుకుంది.
“నాకు అర్థమైంది,” అన్నాడు నెమ్మదిగా.
కాల్ కట్ అయింది.
---
ఆ దూరం మధ్యలో వంశీ ప్రవేశం.
వైజాక్లో వంశీ సంతోష్ని గమనిస్తూనే ఉన్నాడు.
“ఇదే ఛాన్స్,” అనుకున్నాడు.
దీపిక దగ్గరకు వెళ్లి,
“కీర్తన సంగతి నీకెంత తెలుసు?” అని అడిగాడు.
దీపిక అనుమానంగా చూసింది.
“ఎందుకు?”
వంశీ చిరునవ్వు.
“అంతే… ఫ్రెండ్గా అడిగాను.”
కాని అతని లోపల వేరే ప్లాన్.
సంతోష్ ప్రేమను ఉపయోగించి తన పని చేసుకోవాలి.
---
కడలూరులో రాత్రి.
కీర్తన మంచం మీద కూర్చుని ఉంది. ఉday మాటలు, అమ్మ ఆశలు, సంతోష్ స్వరం… అన్నీ కలిసిపోయాయి.
“నేను ఏం చేయాలి?” అనుకుంది.
అమ్మ వచ్చి తల మీద చెయ్యి వేసింది.
“నీ మనసు ఎక్కడుందో నాకు తెలియదు. కానీ కుటుంబం మాట కూడా ఆలోచించు.”
ఆ మాటలతో కీర్తన కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
---
వైజాక్లో అదే సమయంలో సంతోష్ టెర్రస్ మీద నిలబడి ఉన్నాడు.
సిటీ లైట్స్ చూస్తూ,
“ప్రేమ అంటే ఇంత కష్టం అని ఎవరు చెప్పారు?” అనుకున్నాడు.
దీపిక వచ్చి పక్కన నిలబడింది.
“ఏదైనా కోల్పోతేనే మనకు దాని విలువ తెలుస్తుంది.”
సంతోష్ కళ్లలో దృఢత్వం మెరిసింది.
“నేను కోల్పోను.”
విశాఖపట్నం…
కాలేజీ గేట్ దగ్గర సంతోష్ నిలబడి ఉన్నాడు.
మామూలుగా నవ్వుతూ ఉండే ముఖంలో ఈరోజు ఏదో భారముంది.
దూరంగా కీర్తన వస్తోంది.
వెంటనే మాధురి…
కీర్తన ముఖంలో నవ్వు ఉన్నా, కళ్ళల్లో అలసట కనిపిస్తోంది.
సంతోష్ (మనసులో):
*“ఏమైంది కీర్తనకి? గత రెండు రోజులుగా మాటలు తగ్గిపోయాయి…”*
కీర్తన దగ్గరకు రాగానే—
**సంతోష్:**
“కీర్తన… ఓకేనా? ఈ మధ్య సైలెంట్గా ఉన్నావ్.”
కీర్తన ఒక్క సెకండ్ ఆగి—
“అంతా ఓకేనే సంతోష్.”
అది నిజం కాదని సంతోష్కు తెలుసు.
కానీ అడిగే ధైర్యం ఇంకా రాలేదు.
అక్కడే దీపిక, వంశీ మాట్లాడుకుంటూ వస్తున్నారు.
**వంశీ (స్మైల్తో):**
“ఏంట్రా హీరో… హీరోయిన్తో సీరియస్ డిస్కషన్ ఆ?”
సంతోష్ నవ్వినా, లోపల చిరాకు.
వంశీ మాటల్లో ఎప్పుడూ ఏదో దాగి ఉంటుంది.
---
### **కడలూరు గ్రామం**
కీర్తన ఇంట్లో వాతావరణం బరువుగా ఉంది.
అమ్మ వంటింట్లో పని చేస్తోంది.
నాన్న ఫోన్లో మాట్లాడుతున్నాడు.
**నాన్న:**
“ఉదయ్ వాళ్ళు వచ్చే వారం వస్తున్నారు.
ఇంకా ఆలస్యం చేయడం మంచిది కాదు.”
ఈ మాట విన్న కీర్తన గుండె ఆగిపోయినట్టైంది.
తన బావ **ఉదయ్**…
చిన్నప్పటి నుంచే తెలిసినవాడు.
మంచివాడు. ఫ్యామిలీకి నచ్చిన వాడు.
కానీ తన మనసు మాత్రం… సంతోష్ దగ్గరే ఆగిపోయింది.
కీర్తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకుంది.
కిటికీ దగ్గర కూర్చుని సముద్రం వైపు చూసింది.
*“అమ్మ నాన్నకి ఎలా చెప్పాలి?
సంతోష్ నా జీవితం అని…”*
---
### **కాలేజీ క్యాంపస్**
కృష్ణ హరి సంతోష్ దగ్గరకు వచ్చాడు.
**కృష్ణ హరి:**
“రా… టీ తాగుదాం.”
టీ షాప్ దగ్గర—
**కృష్ణ హరి:**
“నువ్వు కీర్తనని చాలా ప్రేమిస్తున్నావ్.
కానీ కొన్ని లవ్ స్టోరీలు ప్రేమతోనే ఆగిపోతాయి.”
సంతోష్ షాక్.
**సంతోష్:**
“అంటే ఏంటి?”
కృష్ణ హరి కళ్లలో గ్రే షేడ్.
**కృష్ణ హరి:**
“అది నీకు నువ్వే తెలుసుకోవాలి.”
అంతలో వంశీ దూరం నుంచి వీళ్లను చూస్తున్నాడు.
వంశీ మొబైల్లో ఒక ఫోటో…
ఉదయ్ కీర్తనతో కలిసి ఉన్న పాత ఫోటో.
వంశీ (మనసులో):
*“ఇప్పుడు గేమ్ మొదలైంది సంతోష్…”*
---
### **రాత్రి – విశాఖపట్నం బీచ్**
కీర్తన సంతోష్కు కాల్ చేసింది.
**కీర్తన:**
“నువ్వు నన్ను నమ్ముతావా సంతోష్?”
**సంతోష్:**
“ప్రపంచం నమ్మకపోయినా…
నేను నిన్ను నమ్ముతా.”
కీర్తన కళ్లల్లో నీళ్లు.
**కీర్తన:**
“ఏం జరిగినా… నన్ను తప్పుగా అర్థం చేసుకోకు.”
ఈ మాటలు సంతోష్ గుండెల్లో అనుమానం నాటాయి.
---
### **ఎపిసోడ్ ముగింపు సీన్**
వంశీ సంతోష్కు మెసేజ్ పంపాడు.
ఒక ఫోటో…
కీర్తన – ఉదయ్ కలిసి ఉన్న ఫోటో.
మెసేజ్ కింద ఒక్క లైన్:
**“కొన్ని నిజాలు ఆలస్యంగా తెలుస్తాయి బ్రో.”**
సంతోష్ చేతిలో ఫోన్ జారిపోతుంది.
కళ్లలో ప్రేమ…
హృదయంలో అనుమానం…
**కీర్తన మాత్రం కడలూరు ఇంట్లో—
ఉదయ్ రాక కోసం కుటుంబం ఏర్పాట్లు చేస్తుండగా
నిశ్శబ్దంగా కిటికీ దగ్గర నిలబడి ఉంటుంది…**
వైజాగ్ కాలేజీ క్యాంపస్కి ఈరోజు వింత నిశ్శబ్దం వచ్చింది.
సంతోష్ మనసులో మాత్రం తుఫాను.
కీర్తనతో మాట్లాడిన ఆ మాటలు ఇంకా చెవుల్లోనే మోగుతున్నాయి.
*"మా ఇంట్లో నా మ్యారేజ్ విషయం ఇప్పటికే ఫిక్స్ అయ్యింది సంతోష్…"*
ఆ మాటలో బాధ ఉంది… కానీ తటస్థత కూడా ఉంది.
అది సంతోష్ని ఇంకా ఎక్కువగా గాయపరిచింది.
---
కాలేజీ – లైబ్రరీ
కీర్తన, దీపిక, మాధురి లైబ్రరీలో కూర్చున్నారు.
మాధురి నేరుగా అడిగింది.
“కీర్తన… నువ్వు సంతోష్ని నిజంగా ప్రేమిస్తున్నావా?”
కీర్తన పుస్తకం మూసి కళ్ళు మూసుకుంది.
“ప్రేమ… ఉందా అంటే ఉంది.
కానీ ప్రేమ ఒక్కటే చాలదుగా మాధురి.”
దీపిక వెంటనే మాట్లాడింది.
“నీ బావ ఉదయ్ సంగతి కదా?”
కీర్తన తల ఊపింది.
“చిన్నప్పటి నుంచి మా ఇంట్లో అదే మాట.
నేను అడగలేదు… తిరస్కరించలేదు.
అదే నా తప్పు.”
మాధురి సీరియస్గా చెప్పింది.
“ఇప్పుడు తప్పించుకునే టైమ్ లేదు కీర్తన.
ఎవరినో ఒకరిని నువ్వు నొప్పించాల్సిందే.”
కీర్తన కళ్ళలో నీరు తిరిగింది.
“నాకు తెలుసు…”
కాలేజీ వెనక చెట్టు దగ్గర సంతోష్ కూర్చుని ఉన్నాడు.
కృష్ణ హరి వచ్చి పక్కన కూర్చున్నాడు.
“లవ్లో ఇది కూడా ఒక దశే రా.
ఎంతమందికి ఫస్ట్ లవ్ దక్కుతుంది చెప్పు?”
సంతోష్ చిరాకు పడ్డాడు.
“నువ్వు ఇలా ఈజీగా మాట్లాడగలవు…
ఎందుకంటే నీకు ఇంకా నిజంగా ఎవరూ లేరు.”
కృష్ణ హరి నవ్వాడు.
“అదే నా అదృష్టం.
కానీ నీకు ఒకటి చెప్తా…”
అతని ముఖంలో చిన్న మార్పు.
“కీర్తన విషయం అంత ఈజీ కాదు.
వంశీ ఈ మధ్య ఎక్కువగా తిరుగుతున్నాడు.”
సంతోష్ ఒక్కసారిగా చూశాడు.
“వంశీ? ఎందుకు?”
“ఆ అమ్మాయి బ్యాక్గ్రౌండ్, పెళ్లి ఫిక్స్…
అన్ని వాడికి తెలుసు.
ఏదో ప్లాన్ చేస్తున్నట్టు ఉంది.”
సంతోష్ మౌనంగా మారాడు.
వంశీ కాలేజీ కారిడార్లో కీర్తనను ఆపాడు.
“కీర్తన… నువ్వు సంతోష్ని మిస్ అవుతున్నావా?”
ఆ ప్రశ్నలో దయ లేదు…
అధికారం ఉంది.
కీర్తన కంట్రోల్గా చెప్పింది.
“అది నీకు అవసరం లేని విషయం వంశీ.”
వంశీ దగ్గరికి వచ్చాడు.
“నీకేమో పెళ్లి ఇంకెవరోతో.
సంతోష్కేమో కలలు.
ఈ రెండింటి మధ్య నువ్వు నలిగిపోతావు.”
“నీ ఉద్దేశం ఏంటి?” కీర్తన అడిగింది.
వంశీ చిన్న నవ్వు నవ్వాడు.
“నేను నీకు హెల్ప్ చేయగలను.
లేదంటే… నీ సీక్రెట్స్ బయటపడతాయి.”
కీర్తన షాక్ అయింది.
“సీక్రెట్స్?”
“నీ లవ్…
నీ డైరీ…
నీ ఫోటోలు…”
కీర్తన చేతులు కంపించాయి.
అటు కడలూరు గ్రామంలో కీర్తన ఇంట్లో పెళ్లి మాటలు వేగం పెరిగాయి.
ఉదయ్ వచ్చి కూర్చున్నాడు.
సాదా మాటలు… సౌమ్యమైన ప్రవర్తన.
“కీర్తన… నువ్వు ఇష్టం లేకపోతే ఇప్పుడే చెప్పు.
నేను నీపై ఒత్తిడి పెట్టను.”
ఆ మాటలు కీర్తన మనసును మరింత గందరగోళంలోకి నెట్టాయి.
*ఇంత మంచివాడిని నేను ఎలా బాధ పెట్టగలను?*
*సంతోష్ని ఎలా మర్చిపోగలను?*
సాయంత్రం వైజాగ్ బీచ్.
సంతోష్ ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్నాడు.
అలలు వచ్చి కాళ్లను తాకుతున్నాయి.
అతని ఫోన్కు మెసేజ్ వచ్చింది.
**Unknown Number:**
*"కీర్తన జీవితం ఒక ఒప్పందం.
నీ ప్రేమ ఒక తప్పు.
తప్పుకోకపోతే… నష్టపోతావు."*
సంతోష్ కళ్ళు మండాయి.
“ఇది ఎవరు?” అని మర్మరించాడు.
దూరంగా…
వంశీ నిలబడి, ఫోన్ చూస్తూ నవ్వుతున్నాడు.
కడలూరు గ్రామం ఉదయం…
సముద్రం అలల శబ్దం కూడా ఆ రోజు కీర్తన మనసులోని కలవరాన్ని దాచలేకపోయింది. విజాగ్ నుంచి వచ్చిన తర్వాత మూడు రోజులు గడిచినా, సంతోష్ ముఖం ఆమె కళ్ల ముందు నుంచీ కదలలేదు.
“ఇది ప్రేమా? లేక అలవాటా?”
అని తనకే తనే ప్రశ్న వేసుకుంది.
అవతల ఇంట్లో ఉదయమే పూజ జరుగుతోంది.
ఉదయ్—ఆమె బావ—పెళ్లి ఫిక్స్ అయిందని గ్రామమంతా మాట.
అమ్మ, నాన్న సంతోషంగా ఉన్నారు.
కీర్తన మాత్రం… మౌనంగా.
---
విజాగ్లో
కాలేజీ క్యాంపస్లో సంతోష్ మళ్లీ మామూలు అవ్వాలని ప్రయత్నిస్తున్నాడు.
కానీ ప్రతీ చోటా కీర్తన జ్ఞాపకాలే.
దీపిక గమనించింది.
“ఏంటి సంతోష్… క్లాస్లో కూడా మాట్లాడట్లేదు?”
సంతోష్ కాస్త చిరునవ్వుతో
“ఏమీ లేదు… ఇంట్లో కొంచెం టెన్షన్.”
అన్నాడు.
అదే సమయంలో వంశీ దూరం నుంచి వీళ్లను చూస్తున్నాడు.
వంశీకి సంతోష్ అంటే అసూయ.
కీర్తన అతని దగ్గరుండగా, సంతోష్ వైపు చూడటం…
అది అతని అహంకారానికి దెబ్బ.
“వీళ్ల కథ ఇక్కడితో ఆగాలి”
అని మనసులోనే నిర్ణయించుకున్నాడు.
---
కడలూరులో
ఉదయ్ కీర్తన దగ్గరకు వచ్చాడు.
“కీర్తన… చిన్నప్పటి నుంచీ మనం కలిసి పెరిగాం.
ఇప్పుడు పెళ్లి అంటే భయపడుతున్నావా?”
అని మృదువుగా అడిగాడు.
కీర్తన ఏమీ చెప్పలేకపోయింది.
ఉదయ్ మంచివాడు…
కానీ గుండె మాట అతనికే కాదని ఆమెకి తెలుసు.
“నీ ఇష్టం ఏదైనా చెప్పు.
నిన్ను బలవంతం చేయను.”
అని ఉదయ్ అన్న మాట ఆమె గుండెల్లో ముళ్లలా గుచ్చుకుంది.
---
విజాగ్లో అదే రోజు
వంశీ ప్లాన్ మొదలైంది.
మాధురిని దగ్గరికి పిలిచాడు.
“సంతోష్ – కీర్తన మధ్య ఏదో ఉంది.
నువ్వు గమనించలేదా?”
అని విషం చిమ్మాడు.
మాధురి షాక్.
“అలా ఎలా… కీర్తన మంచి అమ్మాయి.”
అని చెప్పినా, వంశీ మాటలు ఆమె మనసులో సందేహం నాటాయి.
---
సాయంత్రం
సంతోష్ కీర్తనకు కాల్ చేశాడు.
ఫోన్ రింగ్… రింగ్…
కానీ ఎత్తలేదు.
అమ్మ పిలుపు.
“కీర్తన… బావతో బయటకి రా.”
ఆ క్షణం ఆమెకి నిర్ణయం తీసుకోవడం అసాధ్యం అయింది.
ఒకవైపు కుటుంబం…
ఇంకొకవైపు ప్రేమ.
---
అవతల సంతోష్ నిరాశగా ఫోన్ చూసుకుంటూ
“నాకు నిజం చెప్పాలి కీర్తన…”
అని అనుకున్నాడు.
అదే సమయంలో కృష్ణ హరి—సంతోష్ ఫ్రెండ్—వచ్చాడు.
“రా… కాఫీ తాగుదాం.”
అన్నాడు.
కాఫీ షాప్లో
సంతోష్ మొదటిసారి తన మనసు విప్పాడు.
“కృష్ణ… నేను ప్రేమలో ఉన్నాను.
కానీ ఆమె పెళ్లి వేరే వాళ్లతో ఫిక్స్ అయ్యింది.”
కృష్ణ హరి నిశ్శబ్దంగా విన్నాడు.
అతనిలో ఒక గ్రే షేడ్.
“ప్రేమంటే పోరాటం.
నువ్వు వెనక్కి తగ్గితే, నువ్వే ఓడిపోయినట్టు.”
అని అన్నాడు.
---
రాత్రి
కడలూరు సముద్రతీరంలో కీర్తన ఒంటరిగా నిల్చుంది.
అలలు వచ్చి కాళ్లను తాకుతుంటే, కన్నీళ్లు కళ్లనిండా.
“సంతోష్…
నువ్వు అడిగితే నేనేం చెప్పాలి?”
అని నిశ్శబ్దంగా పలికింది.
అదే క్షణం ఫోన్ మోగింది.
ఈసారి… సంతోష్ కాల్.
ఆమె ఫోన్ చూసి నిలిచిపోయింది.
ఎత్తాలా?
లేదా… ఈ ప్రేమకి గీత వేయాలా?
కడలూరు గ్రామం…
సాయంత్రం సముద్రం అలలు మెల్లగా ఒడ్డున తాకుతున్నాయి.
కీర్తన గుడి ముందు దీపం వెలిగించి ప్రార్థన చేస్తోంది.
మనసులో ప్రశాంతత లేదు…
ఎందుకంటే విజాగ్ నుంచి వచ్చిన ఆ కాల్ ఇంకా ఆమె చెవుల్లో గుమ్మరిస్తోంది.
**వంశీ.**
“కీర్తన… నువ్వు ఊరికి వచ్చావని తెలుసు.
నిన్ను తప్పకుండా కలవాలి.”
ఆ మాటల్లో బెదిరింపు కూడా ఉంది…
అధికారం కూడా ఉంది.
సంతోష్ పరిస్థితి
విజాగ్లో…
సంతోష్ ఇంట్లో అశాంతి.
అమ్మ లక్ష్మీదేవి
“కడలూరు అమ్మాయి సంగతి వదిలేయ్ నాన్న.
నీ పెళ్లి విషయంలో మేం ఇప్పటికే మాట్లాడుకున్నాం.”
సంతోష్ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేకపోయాడు.
కీర్తనకు పెళ్లి ఫిక్స్ అయిందని తెలిసినా…
అది **ఉదయ్** అని తెలిసినా…
మనసు ఒప్పుకోవడం లేదు.
**కృష్ణ హరి** వచ్చి భుజం తట్టాడు.
“రా బాబూ… ఈ లవ్ స్టోరీ అంత ఈజీ కాదు.
నిజం బయటపడే రోజు దగ్గరే ఉంది.”
ఉదయ్ కడలూరు వచ్చాడు.
చిన్ననాటి నుంచి ఆమెకు తెలిసిన వ్యక్తి.
“కీర్తన…
నేను నీ మీద ప్రేమ పెట్టుకోలేదు.
కానీ బాధ్యతగా తీసుకుంటా.”
ఆ మాటలు ఆమెను ఇంకా గాయపరిచాయి.
“నాకు ప్రేమ కావాలి ఉదయ్…
బాధ్యత కాదు.”
ఉదయ్ కళ్ళు తడిచాయి.
“అది నాకు తెలుసు…
కానీ నీ అమ్మ నాన్నల కోరిక…”
కీర్తన మౌనంగా తల వంచింది.
విజాగ్లో కాలేజీ దగ్గర…
దీపిక మాధురితో
“నాకు వంశీ మీద డౌట్ ఉంది.
అతను కీర్తన జీవితంలో ఇంకా ఏదో ఆడుతున్నాడు.”
మాధురి భయంగా
“అతను చాలా డేంజర్ దీపిక…
సంతోష్ కి ఏమైనా జరిగితే?”
అప్పుడు దీపిక గట్టిగా
“అందుకే కీర్తనని ఒంటరిగా వదలకూడదు.”
రాత్రి…
కడలూరు బస్టాండ్ దగ్గర కార్ ఆగుతుంది.
వంశీ దిగుతాడు.
గ్రే షేడ్ నవ్వు.
“ఈ ఊర్లో కూడా నన్ను ఎవ్వరూ ఆపలేరు.”
అతని ఫోన్ కాల్
“సంతోష్ కి చెప్పు…
ఇది ప్రేమ కాదు…
ఇది యుద్ధం.”
అదే సమయంలో…
సంతోష్ కడలూరు వైపు బయల్దేరుతాడు.
బస్సు కిటికీ దగ్గర కూర్చుని
సముద్రం వైపు చూస్తూ…
“ఈసారి వెనక్కి తగ్గను కీర్తన…
నిన్ను కోల్పోవడం కంటే
సత్యం చెప్పడం మంచిది.”
కడలూరు రోడ్డులో
సంతోష్ బస్సు…
వంశీ కార్…
ఒకే దారి…
ఒకే సమయం…
ఇద్దరి మధ్య
ఒకే పేరు — **కీర్తన**
**నిజం బయటపడుతుందా?
వంశీ ఏ ఆట ఆడబోతున్నాడు?
ఉదయ్ త్యాగం చేస్తాడా?**
విశాఖపట్నం బీచ్…
సాయంత్రం సముద్రం అలల శబ్దం, ఆకాశంలో ఎర్రటి సూర్యాస్తమయం.
సంతోష్ ఒంటరిగా ఇసుక మీద కూర్చుని ఉంది.
చేతిలో ఫోన్… కీర్తన పేరు కనిపిస్తోంది…
కానీ కాల్ చేయలేదు.
**“నాకు ఆమెకి మధ్య ఉన్నది ప్రేమేనా… లేక అలవాటా?”**
అని తనలో తానే అడుగుతున్నాడు.
ఈ మధ్య కీర్తన మారిపోయింది.
మాటలు తక్కువ… చూపుల్లో భారం…
ప్రతి సారి ఉదయ్ పేరు వస్తే ఆమె కళ్లలో ఒక తెలియని భయం.
అదే సమయంలో కీర్తన…
హాస్టల్ రూంలో దీపికతో కూర్చుంది.
దీపిక నేరుగా అడిగింది.
“కీర్తన… నువ్వు సంతోష్ని ప్రేమిస్తున్నావా… లేక బాధ్యత భయంతో వెనక్కి తగ్గుతున్నావా?”
కీర్తన కళ్ళు తడిచాయి.
“నాకు సంతోష్ అంటే ఇష్టం దీపిక… చాలా ఇష్టం…
కానీ మా ఇంట్లో మాట ఇచ్చారు…
ఉదయ్ కి…”
దీపిక కాస్త గట్టిగా చెప్పింది.
“అయితే సంతోష్ జీవితంతో ఆడుకుంటున్నావా?”
ఆ మాట కీర్తన గుండెల్లో గుచ్చుకుంది.
క్లాస్ రూమ్లో వంశీ…
ఎప్పటిలాగే చిరునవ్వుతో… కానీ లోపల కుట్ర.
అతడు మాధురి దగ్గరకు వచ్చి నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“సంతోష్ – కీర్తన విషయం నీకు తెలుసు కదా…
ఈ లవ్ ఎక్కడికి పోతుందో నాకు తెలుసు…”
మాధురి అనుమానంగా చూసింది.
“నీకు ఎందుకు అంత ఆసక్తి?”
వంశీ నవ్వాడు.
“నాకు ఆటలు ఇష్టం.”
అదే సమయంలో కృష్ణ, హరి సంతోష్ దగ్గరకు వచ్చారు.
“రా బీచ్ కి పోదాం… నువ్వు చాలా డల్ గా ఉన్నావు” అన్నాడు కృష్ణ.
సంతోష్ తల ఊపాడు.
“నాకు మాట్లాడాలి… కీర్తనతో.”
ఈసారి ఇద్దరూ ఎదురెదురుగా నిలబడ్డారు.
సంతోష్ నేరుగా అడిగాడు.
“కీర్తన… నువ్వు నన్ను ప్రేమిస్తున్నావా?”
కొన్ని సెకన్ల మౌనం.
ఆ మౌనం లోనే సముద్రం గట్టిగా అలలతో కొట్టింది.
కీర్తన తల వంచి చెప్పింది.
“అవును… కానీ…”
అదే “కానీ”
సంతోష్ గుండెల్లో పిడుగు.
“కానీ అంటే ఏంటి?”
అని కాస్త గట్టిగా అడిగాడు.
కీర్తన కన్నీళ్లతో చెప్పింది.
“నా లైఫ్ ముందే డిసైడ్ అయిపోయింది సంతోష్…
ఉదయ్… నా బావ…
మా ఫ్యామిలీ వాళ్లు ఫిక్స్ చేశారు…”
సంతోష్ వెనక్కి అడుగు వేసాడు.
“అయితే ఈన్ని రోజులు?”
“నా చేతులు పట్టుకున్నప్పుడు?”
“నా కలలన్నీ?”
కీర్తన ఏమీ చెప్పలేకపోయింది.
కడలూరు గ్రామం.
ఉదయ్ ఇంటి మేడపై నిలబడి ఉంది.
అమ్మ మాటలు చెవుల్లో మార్మోగుతున్నాయి.
“కీర్తన నీదే… నీ పెళ్లి ఆమెతోనే.”
ఉదయ్ ముఖంలో గ్రే షేడ్.
ఆత్మవిశ్వాసం ఉంది… కానీ దుర్మార్గం కాదు.
అతడు మెల్లగా అన్నాడు.
“నాకు ఆమె ప్రేమ కావాలి… బలవంతం కాదు.”
అదే సమయంలో ఫోన్ వస్తుంది – వంశీ.
“ఉదయ్ గారు…
విశాఖలో ఒక చిన్న లవ్ స్టోరీ ఉంది…
మీకు ఉపయోగపడుతుంది…”
ఉదయ్ కళ్లలో సందేహం.
---
............................
విశాఖ బీచ్ లో సంతోష్ ఒంటరిగా నడుస్తున్నాడు.
వెనక నుంచి కృష్ణ మాటలు.
“ప్రేమ ఓడిపోలేదు రా… ఇంకా యుద్ధం మొదలవ్వలేదు.”
కెమెరా కీర్తన కళ్లపై నిలుస్తుంది.
కన్నీళ్లు… ప్రేమ… బాధ్యత… అన్నీ కలిసిన చూపు.
“ప్రేమలో విలన్ ఒక్కరే కాదు…
కొన్నిసార్లు పరిస్థితులే పెద్ద శత్రువు.”
విశాఖపట్నం బీచ్…
సాయంత్రం సూర్యుడు సముద్రంలో కరిగిపోతున్న వేళ, సంతోష్ ఒంటరిగా ఇసుక మీద కూర్చున్నాడు. గాలి అలలతో కలిసి అతని మనసుని కూడా అల్లకల్లోలం చేస్తోంది.
కీర్తన మాటలు ఇంకా చెవుల్లో మారుమోగుతున్నాయి.
“సంతోష్… మన ప్రేమకి ఒక హద్దు ఉంది. అది మనం దాటకూడదు.”
ఆ మాటల్లో ప్రేమ ఉంది… కానీ భయం కూడా ఉంది.
---
కడలూరు గ్రామం.
కీర్తన ఇంట్లో వాతావరణం మారిపోయింది.
ఉదయ్ వచ్చి వెళ్లినప్పటి నుంచి, అత్తయ్య మాటలు మరింత గట్టిగా మారాయి.
“కీర్తన… పెళ్లి విషయం ఆలస్యం చేయకూడదు. ఉదయ్ మంచి కుర్రాడు. మన పరువు మన చేతుల్లోనే ఉంది.”
కీర్తన ఏమీ మాట్లాడలేదు.
మాటలు రావడం లేదు… కన్నీళ్లు మాత్రమే వస్తున్నాయి.
దీపిక గమనించింది.
రాత్రి టెర్రస్ మీద ఇద్దరూ నిలబడ్డారు.
“నీ మనసులో సంతోష్ ఉన్నాడు కదా?”
దీపిక నేరుగా అడిగింది.
కీర్తన కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“ఉన్నాడు… కానీ నా జీవితంలో ఉండే అవకాశం లేదేమో.”
దీపిక కీర్తన చేతిని పట్టుకుంది.
“కొన్నిసార్లు ప్రేమ గెలవదు… కానీ అది ఓడిపోదు కూడా.”
---
విశాఖలో కాలేజీ.
వంశీ మళ్లీ రంగంలోకి దిగాడు.
సంతోష్ మీద అతనికి కోపం కాదు… అసూయ.
కీర్తన మీద అతనికి ప్రేమ కాదు… ఆకాంక్ష.
కృష్ణహరి వంశీకి దగ్గరగా వచ్చాడు.
“ఏంట్రా… ఇంకా ఆ అమ్మాయి మైండ్ నీ చుట్టూ తిరుగుతుందా?”
వంశీ చిరునవ్వుతో చెప్పాడు.
“ఆమె నా దగ్గరకు రావాల్సిందే. ప్రేమగా అయినా… బలవంతంగా అయినా.”
కృష్ణహరి ముఖంలో ప్రమాదకరమైన చిరునవ్వు.
“ప్లాన్ ఉంది. పెళ్లి మాట బయటికి వస్తే… ఆ కుర్రాడు తానే వెనక్కి తగ్గిపోతాడు.”
---
సంతోష్ – కీర్తన మధ్య కాల్.
చాలా రోజుల తర్వాత.
“సంతోష్…”
ఆమె గొంతులో వణుకు.
“ఏమైంది కీర్తన?”
అతని గుండె వేగం పెరిగింది.
“నా పెళ్లి గురించి మాట్లాడుతున్నారు… ఉదయ్ తో.”
ఆ మాట విన్న వెంటనే, సంతోష్ ప్రపంచం ఒక్కసారిగా ఖాళీ అయిపోయినట్టు అనిపించింది.
“నీకు ఇష్టం లేదా?”
అడిగాడు… భయంతో.
కొంతసేపు నిశ్శబ్దం.
“నాకు ఇష్టం నా మనసుకి ఉంది… కానీ నా జీవితానికి కాదు.”
ఆ మాట సంతోష్ గుండెల్లో గాయంలా పడింది.
“నువ్వు హ్యాపీ అయితే చాలు కీర్తన. నేను అడ్డు రాను.”
అని చెప్పి కాల్ కట్ చేశాడు.
అతని కళ్ళలో నీళ్లు…
కానీ ముఖంలో ఒక నిర్ణయం.
---
మాధురి గమనించింది.
“నువ్వు మారిపోతున్నావ్ సంతోష్.”
సంతోష్ నెమ్మదిగా నవ్వాడు.
“కొన్ని ప్రేమలు మనల్ని మార్చడానికే వస్తాయి… మనతో ఉండడానికి కాదు.”
---
కడలూరు.
ఉదయ్ మళ్లీ ఇంటికి వచ్చాడు.
ఈసారి స్పష్టంగా.
“పెళ్లి తేదీ ఫిక్స్ చేద్దాం.”
కీర్తన తల వంచింది.
అమ్మ ఆనందంగా ఉంది.
అత్తయ్య సంతృప్తిగా ఉంది.
కీర్తన మాత్రం లోపల లోపల కూలిపోతుంది.
విశాఖ బీచ్.
సంతోష్ సముద్రం వైపు చూస్తూ చెప్పిన మాటలు—
“నేను నిన్ను ప్రేమించాను కీర్తన…
కానీ నీ భవిష్యత్తుని కాదు, నా ప్రేమని మాత్రమే ఎంచుకున్నాను.”
దూరంగా అలలు ఉప్పొంగుతున్నాయి.
అదే సమయానికి కడలూరు లో పెళ్లి మాటలు బలపడుతున్నాయి.
**తుఫాన్ మొదలైంది.** **ప్రేమ మౌనంగా మారింది.**
