మారుతున్న యువతఒకప్పుడు మన ఊళ్లలో ఉదయాన్నే పక్షుల కిలకిలారావాలు, గాలిలో చెట్ల పరిమళం, పొలాల్లో రైతుల శబ్దం — ఇవన్నీ జీవానికి చైతన్యం ఇచ్చేవి.ఇప్పుడు ఆ ప్రాణవాయువులే మాయం అవుతున్నాయి. పక్కింటివాడు ఎవరన్నా తెలుసుకునే సమాజం పోయింది. మనిషి మనిషిని చూసే తలతిప్పే దశ కూడా లేదు.ఈ తరం యువత — భవిష్యత్తు అని పిలవబడిన వారు — నేడు బానిసలుగా మారుతున్నారు.అవును, బానిసలు… కానీ ఎవరికి?ఫ్యాషన్కి, టెక్నాలజీకి, చేడు అలవాట్లకు.ఎంత చదువుకున్నా, ఉద్యోగం దొరకట్లేదనే నెపంతో నిరుత్సాహం, దానికితోడు ప్రభుత్వ సహాయాలు అందుతున్నాయనే సౌలభ్యం — ఇవన్నీ కలిపి యువతను సొమ్మసిల్లేలా చేశాయి.చదవకపోయినా సరే, ప్రయత్నించకపోయినా సరే, "ఓకే బాస్! మనకి డబ్బు వస్తుంది!" అనే దోరణి పెరిగిపోయింది.ఇక పని చేయాలనే తపన, ఎదగాలనే ఆతురం – ఇవన్నీ క్రమంగా మాయమవుతున్నాయి.పనిలేకపోవడం కంటే భయంకరం – పనికి ఇష్టంలేకపోవడం.ఇప్పటి యువతలో అదే వ్యాధి పాకుతోంది.నోరు ఉన్నది తినడానికి మాత్రమే, చేతులు ఉన్నవి మొబైల్ పట్టుకోడానికి మాత్రమే.ప్రశ్నించే శక్తి పోయింది, ఆలోచించే మనసు మాయమైంది.ప్రతి వీధిలో బైకులు ఊచకోతలా దూసుకుపోతున్నాయి.అదే గర్వంగా ఫీల్ అవుతున్నారు.కానీ ఎవరో చనిపోయినా, ఎవరో గాయపడినా — "మనకి సంబంధమేంటి!" అంటున్నారు.ఇదే మన సమాజం యొక్క కొత్త వ్యాధి — "నాకు సంబంధం లేదు" అనడం.పెద్దవారు కూడా అంతే.కాలేజీ, స్కూల్ గేట్ల దగ్గరే సిగరెట్లు వెలిగిస్తారు.చిన్న పిల్లలు చూస్తారు కానీ వారిలో ఎవరూ ప్రశ్నించరు.ఎందుకంటే ప్రశ్నించడం మనసునుండి పోయింది.ప్లాస్టిక్ బాటిల్ వలన ప్రకృతికి హాని జరుగుతుందని అందరికీ తెలుసు.కానీ ఒక్కరైనా వదిలేశారా ఆ బాటిల్?చెట్లు నాటాలని అందరూ అంటారు కానీ నీడిచ్చే చెట్లనే కట్ చేస్తున్నారు.ప్రకృతికి వేదన, మనిషికి మౌనం — ఈ రెండూ కలసి మన భవిష్యత్తును తింటున్నాయి.ఒకప్పుడు ప్రతి ఊర్లో బావులు, చిన్న చెరువులు ఉండేవి.పిల్లలు ఆడుకునే మడుగులు, ఆవులు నీళ్లు తాగే కొలనులు ఉండేవి.ఇప్పుడు వాటి స్థానంలో ఫ్లాట్లు, బిల్డింగులు, ప్లాట్లు.నీరు, నీడ, నివాసం — ఈ మూడింటిని మేమే నాశనం చేసుకున్నాం.ఇంట్లో బావి లేనప్పుడు, బయట చెట్టు లేనప్పుడు, గాలి కలుషితం గా మారినప్పుడు — అప్పుడే మనిషి ప్రశ్నిస్తాడు, “ఇప్పుడు ఏమి చేద్దాం?” అని.కానీ అప్పటికి ఆలస్యం అయిపోతుంది.మన సమాజం మనల్ని బానిసలుగా చేయలేదు.మనమే బానిసలమయ్యాం.టెక్నాలజీ మన చేతిలో ఉండాలి — కానీ ఇప్పుడు మనమే దాని చేతిలో బంధించబడ్డాం.ఫ్యాషన్ మన అందాన్ని చూపించాలి — కానీ ఇప్పుడు మన వ్యక్తిత్వాన్ని దాచేస్తోంది.పొగాకు, మద్యం ఇప్పుడు మన జీవితాన్ని తినేస్తోంది.ఇది సమాజం సృష్టించిన సమస్య కాదు.ఇది మనం సృష్టించిన సౌలభ్యపు శాపం.మనలో ఒక్కరూ మారితే — పక్కవారు మారతారు.ఒక్క చెట్టు నాటితే — ఒక్క ఊరు బాగుపడుతుంది.ఒక్క చెడు అలవాటు వదిలితే — మన భవిష్యత్తు మారుతుంది.ప్రశ్నించడానికి ధైర్యం కావాలి,జవాబులు రాయడానికి బాధ్యత కావాలి.మన భవిష్యత్తు మన చేతుల్లోనే ఉంది.ప్రకృతిని రక్షించడం, మనసును మార్చుకోవడం — ఇవే అసలు స్వేచ్ఛకు దారి..
ఇది ఒక్క ఊరి కథ కాదు.
ఇది ఒక్క కుటుంబం సమస్య కూడా కాదు.
ఇది మన కాలం చెప్పుకుంటున్న నిశ్శబ్ద కథ.
ఒకప్పుడు ఉదయం అంటే—
సూర్యోదయంతో పాటు మనసు మేల్కొనేది.
ఇప్పుడు అలారం మోగినా మనిషి మేల్కొనడం లేదు.
కళ్ల ముందు మొబైల్ వెలుగు తప్ప
మనసుకు వెలుగు రావడం లేదు.
పిల్లల చేతిలో బొమ్మల స్థానంలో ఫోన్.
తల్లిదండ్రుల చేతిలో పుస్తకాల స్థానంలో టీవీ రిమోట్.
ఇంట్లో మాటలు తగ్గాయి,
స్క్రీన్లలో శబ్దం పెరిగింది.
అమ్మ నాన్న కష్టపడి చదివిస్తే—
పిల్లలు “డిగ్రీ అయిపోతే చాలు” అనుకుంటున్నారు.
డిగ్రీ తర్వాత ఏం చేయాలి అనే ప్రశ్నకు
స్పష్టమైన జవాబు ఎవరికీ లేదు.
ఉద్యోగం కావాలి అంటారు,
కానీ కష్టపడాలని ఎవ్వరూ కోరరు.
తక్కువ జీతం అంటే అవమానంగా భావిస్తారు.
ఎక్కువ జీతం కలలలోనే ఉంటుంది.
ఇదంతా చూసి పెద్దవారు అంటారు—
“ఈ తరం పాడైపోయింది.”
కానీ నిజానికి…
ఈ తరం పాడైపోలేదు.
**దారి తప్పిపోయింది.**
దారి చూపాల్సిన వారు
తామే దారి తప్పినప్పుడు
యువత ఎటు పోతుంది?
గ్రామాల్లో పనులు లేవు అంటాం.
కానీ వ్యవసాయం చేసేవాళ్లు లేరు.
నగరాల్లో ఉద్యోగాలు లేవు అంటాం.
కానీ నైపుణ్యం పెంచుకోవాలనే ఆలోచన లేదు.
ఒకప్పుడు కూలి పనికి కూడా గౌరవం ఉండేది.
ఇప్పుడు చేతితో పని చేస్తే
తక్కువగా చూస్తున్నారు.
“పని చిన్నది కాదు,
మనసు చిన్నదైపోయింది.”
యువతలో సహనం తగ్గింది.
ఒక్క ఫెయిల్యూర్ వస్తే చాలు—
జీవితమే ముగిసిపోయినట్టు అనుకుంటున్నారు.
కొంతమంది మద్యం వైపు పరుగులు.
మరికొందరు డ్రగ్స్ వైపు అడుగులు.
ఇంకొందరు సోషల్ మీడియాలో
ఫేక్ జీవితం గడుపుతున్నారు.
నవ్వులు ఉన్నాయి…
కానీ నిజమైన ఆనందం లేదు.
స్నేహితులు ఉన్నారు…
కానీ నమ్మకం లేదు.
రోడ్డుపై ప్రమాదం జరిగినా
వీడియో తీసే వాళ్లు పెరిగారు.
సహాయం చేసే చేతులు తగ్గాయి.
ఇదేనా మన అభివృద్ధి?
ప్రకృతి కూడా అలసిపోయింది.
ఎండలు మండిపోతున్నాయి.
వర్షాలు మోసం చేస్తున్నాయి.
నీరు భూమిలోకి వెళ్లడం లేదు.
మనం చెట్లు నరికిన ప్రతీసారి
మన భవిష్యత్తును కూడా నరుకుతున్నాం
అని ఎవ్వరూ గుర్తించట్లేదు.
పిల్లలు అడుగుతున్నారు—
“నీరు ఎందుకు కొనాలి?”
“గాలి ఎందుకు కలుషితం?”
అప్పుడు మనకు సమాధానం లేదు.
ఎందుకంటే తప్పు మనదే.
ఒక రోజు యువకుడు
తన తండ్రిని అడిగాడు—
“నాన్నా… మనం ఎందుకు ఇంత బానిసలమయ్యాం?”
తండ్రి కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి చెప్పాడు—
“మన సౌలభ్యాలే
మన సంకెళ్లు అయ్యాయి నాయనా.”
ఆ రోజు నుంచి ఆ యువకుడు మారాడు.
ఒక్కడే మారాడు…
కానీ మార్పు అక్కడే మొదలైంది.
ఫోన్ను అవసరానికి మాత్రమే వాడాడు.
పని చిన్నదైనా చేసాడు.
ఒక్క చెట్టు నాటాడు.
ఒక్క చెడు అలవాటు వదిలాడు.
మెల్లగా ఇంకొందరు చూశారు.
“అతను మారితే మనం ఎందుకు మారకూడదు?”
అనే ప్రశ్న పుట్టింది.
ప్రశ్న పుట్టిన చోటే
మార్పు మొదలవుతుంది.
ఇది పెద్ద విప్లవం కాదు.
ఇది నిశ్శబ్ద మార్పు.
కానీ చరిత్రలో
నిశ్శబ్ద మార్పులే
పెద్ద శబ్దం చేస్తాయి.
ఈ కథ ఇక్కడితో ముగియదు.
ఇది ప్రతి యువకుడి లోపల
ప్రారంభమవ్వాలి.
ఎందుకంటే—
మన భవిష్యత్తు ఎవరి చేతుల్లో కాదు.
**మన చేతుల్లోనే ఉంది.**
బానిసలుగా ఉండాలా…
స్వేచ్ఛగా జీవించాలా…
ఆ నిర్ణయం
ఇప్పుడే తీసుకో..
