అధ్యాయం – 2
ఇది అర్థం కాని ప్రేమ
స్కూల్ గేటు దగ్గర పిల్లల సందడి మొదలైపోయింది.
శివ స్కూల్ లోపలికి వెళ్లబోతుండగా, ఒక్కసారిగా చుట్టూ ఉన్న అమ్మాయిల గుంపు అతని చుట్టూ చేరింది.
“ఏంట్రా శివా! ఈరోజు మీ నాన్న వచ్చినట్టున్నాడు. కానీ లోపలికి ఎందుకు రాలేదు?” అని ఒక అమ్మాయి అడిగింది.
“అవునురా… ఈరోజు టిఫిన్ ఏంటి?” అని ఇంకొకరు అడిగింది.
మూడో అమ్మాయి ముఖం చిట్లించింది.
“మా అమ్మ ఈరోజు పచ్చి కూరగాయలు చేసింది. అవి తినాలంటేనే వాంతి వచ్చేలా ఉంది. మీ అమ్మ ఏమైనా రుచికరంగా చేసిందా?”
శివ నవ్వుతూ,
“మా అమ్మ బిర్యానీ చేసినా మీకు ఇవ్వదు.”
అన్నాడు.
అంతలో ఐదుగురు అమ్మాయిలు శివ చుట్టూ నిలబడి అతనితో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు.
వాళ్ల వెనకాలే నిలబడి ఉన్న డాలి మాత్రం ఆ దృశ్యాన్ని చూసి బుసలు కొట్టింది.
ఆమె ముఖం కోపంతో ఎర్రబడింది.
ఏమీ మాట్లాడకుండా మొహం తిప్పుకుని ముందుకు నడవసాగింది.
శివ అందరికీ ఒక్కొక్కరికి షేక్హ్యాండ్ ఇస్తూ,
“సరే సరే... మనం క్లాస్లోకి వెళ్దాం. ఇంటర్లో మాట్లాడుకుందాం.”
అని వాళ్లను పక్కకు జరిపాడు.
తర్వాత డాలి వైపు చూసి,
“హే డాలి! ఆగు... నేను వస్తున్నా!”
అంటూ ఆమె వెంట పరుగెత్తాడు.
---
బాబురావు స్టోరీ పబ్లికేషన్స్
అదే సమయంలో...
ఒక బోర్డు మీద పెద్ద అక్షరాలతో—
“బాబురావు స్టోరీ పబ్లికేషన్స్”
అని రాసి ఉంది.
ఆ భవనం ముందు కేశవ స్కూటర్ ఆపాడు.
అతని చూపు ఒక్కసారిగా నేలపై పడింది.
ఒక జత నీలం రంగు చెప్పులు.
వాటిపై చిన్న పువ్వుల డిజైన్.
కేశవ కళ్లలో అనుమానం మెరిసింది.
“ఇవి...?”
అతను కొన్ని క్షణాలు వాటినే చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
“ఇక్కడ తను ఉందా?”
అతని మనసులో అనుమానం మొదలైంది.
“నన్ను చూస్తే ఫాలో అవుతున్నానని అనుకుంటుందేమో. కానీ... ఆ రోజు స్కూల్లో ఆమె కళ్లల్లో కనిపించిన భయం...”
అతను ఆలోచనలో పడ్డాడు.
“ఆ భయాన్ని ఎక్కడో చూసినట్టు ఉంది.”
అలా అనుకుంటూ మెట్లు ఎక్కసాగాడు.
లోపలికి వెళ్లిన తర్వాత ఓ ప్యూన్ కనిపించాడు.
“హే...”
ప్యూన్ తిరిగి చూశాడు.
“ఈరోజు ఎవరు కొత్తగా వచ్చారు?”
“కొత్తగా ఎవరూ రాలేదు సార్.”
“అదే... బ్లూ కలర్ చెప్పులు వేసుకునే అమ్మాయి. దానిమీద పువ్వుల గుర్తుంటుంది.”
ప్యూన్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“సార్, మీరొచ్చినప్పుడు ఆమె ఉండదు. ఆమె ఉన్నప్పుడు మీరు రారు. అలాంటప్పుడు ఆమె చెప్పులు చూసి ఎలా గుర్తుపట్టారు?”
కేశవ స్వల్పంగా నవ్వాడు.
“అది... మాకు మాత్రమే తెలిసే విషయం.”
అతను లోపలికి నడిచాడు.
అడుగులు వేస్తుండగానే అతని తలలో ఎక్కడినుంచో ఓ స్వరం వినిపించింది.
“రేయ్! ఏం ఆలోచిస్తున్నావ్?”
కేశవ ఒక్కసారిగా తల ఊపుకున్నాడు.
“ఏమీలేదు.”
అని తనను తాను సమాధానపరుచుకుని ముందుకు వెళ్లాడు.
---
స్వాతి
చైర్మన్ రూమ్లో స్వాతి ఒక పుస్తకం చదువుతోంది.
చదువుతూ చదువుతూ ఒక్కోసారి పెన్నును నోటికి ఆనించి ఆలోచిస్తోంది.
“ఇది పబ్లిష్ చేయాలా? వద్దా?”
ఆమెకు కూడా ఆ పుస్తకం మీద పూర్తి నిర్ణయం రాలేదు.
అప్పుడే—
టక్... టక్...
తలుపు తట్టిన శబ్దం.
స్వాతి తలెత్తి చూసింది.
తలుపు దగ్గర కేశవ.
స్కూల్ గేటు దగ్గర చూసిన అదే వ్యక్తి.
ఆమె ముఖం ఒక్కసారిగా తెల్లబడింది.
“అతను ఇక్కడికి కూడా వచ్చాడా?”
ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
“నన్ను ఫాలో చేస్తున్నాడా?”
వెంటనే ఫోన్ తీసుకుంది.
“బాబాయ్... ఎక్కడున్నావు?”
అటువైపు బాబురావు గళం.
“ఏమైంది?”
“వెంటనే నా రూమ్ దగ్గరికి రా.”
అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసింది.
కేశవ మళ్లీ తలుపు తట్టాడు.
స్వాతి లోపలున్న భయాన్ని దాచుకుని గంభీరంగా నిలబడింది.
“మేడమ్...”
అని కేశవ లోపలికి తొంగిచూశాడు.
“ఈరోజు బుక్ పబ్లిష్ చేయడానికి వచ్చాను. బాబుగారు లేరా?”
స్వాతి వెంటనే,
“బాబు ఎవరు? ఇక్కడ ఎవరూ లేరు.”
“బాబు కాదు మేడమ్... బాబురావుగారు.”
అంతలో వెనకాల నుంచి బాబురావు వచ్చాడు.
“అరేయ్ కేశవా!”
కేశవ వెనక్కి తిరిగాడు.
బాబురావు నవ్వుతూ,
“ఏం రాస్తున్నావు రా? ఇప్పటికే నా దగ్గర లోడ్ ఎక్కువైపోయింది. దాదాపు నాలుగు స్టోరీలు నీవే పబ్లిష్ చేయడానికి ఇచ్చేశావు.”
“ఇంకెప్పుడు చేస్తారు సార్?”
“మా దగ్గర స్టాఫ్ కొంచెం తక్కువయ్యారు. ఇంట్లో వాళ్లను కూడా పనిలోకి దింపేశాను.”
కేశవ తన చేతిలోని పుస్తకం ముందుకు ఇచ్చాడు.
“సరే సార్. దీన్ని కూడా పబ్లిష్ చేయండి. అక్షరం కూడా తప్పిపోకుండా.”
బాబురావు నవ్వాడు.
“నువ్వేంటి బుక్కుల గ్రంథం పట్టుకుని తిరుగుతున్నావు?”
“ఏమీలేదు సార్. హాబీ.”
“హాబీనా? అప్పుడప్పుడు రాస్తావు అనుకున్నా. నువ్వు ప్రతి నెలా ఒకటి తీసుకొస్తున్నావు.”
ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.
కేశవ బయటికి వెళ్లబోతూ ఒక్కసారిగా ఆగాడు.
“సార్... ఈ అమ్మాయి ఎవరు?”
బాబురావు,
“ఆమె పేరు స్వాతి.”
“ఓహ్...”
కేశవ కాస్త ఆలోచించి,
“స్కూల్కి తీసుకువచ్చిన పాప ఎవరు?”
“తన కూతురు.”
కేశవ కనుబొమ్మలు ఎత్తాడు.
“కూతురా?”
అతను స్వాతి వైపు మరోసారి చూశాడు.
“ఇంత చిన్న వయసులో కూతురు?”
అతని మనసులో ప్రశ్నలు పుడుతున్నాయి.
బాబురావు మాత్రం నవ్వుతూ,
“నువ్వు అంతగా ఆలోచించకు. బయటికి వెళ్లు.”
అన్నట్టు చేతితో సైగ చేశాడు.
కేశవ వెళ్లిపోయాడు.
---
ఒక భయం... ఒక నిజం
తలుపు మూసుకున్న వెంటనే స్వాతి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“ఎందుకు చెప్పావు బాబాయ్?”
బాబురావు ఆమె వైపు చూసి మెల్లగా అన్నాడు.
“చెప్పకపోతే వాడు నీ వెనకాల తిరుగుతూనే ఉండేవాడు. కూతురు ఉందని తెలిసిన తర్వాత పెద్దగా పట్టించుకోడు.”
స్వాతి కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
“సరే బాబాయ్.”
ఆమె బయటికి వెళ్లబోతుండగా బాబురావు పిలిచాడు.
“ఆగమ్మా... ఈ బుక్ కూడా చూసి వెళ్లు.”
స్వాతి మళ్లీ కూర్చుంది.
ఆమె పుస్తకాన్ని తీసుకుంది.
మొదటి పేజీ తెరిచింది.
అందులో పెద్ద అక్షరాలతో—
“ఇది అర్థం కాని ప్రేమ”
అని రాసి ఉంది.
స్వాతి కనుబొమ్మలు ముడిచింది.
“అర్థం కాని ప్రేమ...?”
ఆమె చదవడం మొదలుపెట్టింది.
---
పుస్తకం లోపల...
«“నేను మొట్టమొదటిసారి ఒక అబ్బాయిని ఒక చోట చూశాను.
మొదట చూసినప్పుడు అతను చాలా తెలివైన వాడని అనుకున్నాను.
కానీ అతని గతం తెలిసే కొద్దీ... అతను మరింత విచిత్రంగా అనిపించాడు.
అతని జీవితంలో అసలు మంచి రోజులు ఉన్నాయా?
అనే ప్రశ్న నాలో పుట్టింది.”»
స్వాతి ఆసక్తిగా చదువుతోంది.
తర్వాతి పేజీ.
---
కేశవ
ఒక చీకటి రాత్రి.
నలుగురు ఐదుగురు యువకులు పక్కపక్కన ఉన్న చిన్న గదుల్లో నిద్రపోతున్నారు.
వాళ్ల పని సిమెంట్తో తొట్లు, పెట్టెలు, కంబాలు తయారు చేయడం.
ఆ కూలీలందరిలో ఒకడు మాత్రం చాలా విచిత్రంగా ఉండేవాడు.
అతని పేరు—
కేశవ.
ఏ పని చేసినా ఏదో ఒక తప్పు.
ఏ విషయం చెప్పినా మర్చిపోవడం.
ఏ వస్తువు ఎక్కడ పెట్టాడో గుర్తు లేకపోవడం.
కానీ...
ఆ రాత్రి జరిగిన విషయం మాత్రం అందరికీ జీవితాంతం గుర్తుండిపోయింది.
అర్ధరాత్రి.
కర్ర్... కర్ర్...
పైకప్పు రేకులు కదిలాయి.
అందరూ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి లేచారు.
“దొంగలా?”
ఎవరో కర్ర పట్టుకున్నారు.
మరికొందరూ తమ చేతుల్లో కర్రలు పట్టుకున్నారు.
బయట అప్పుడప్పుడు వెళ్తున్న స్కూటర్లు, బస్సుల శబ్దాలు కూడా ఆగిపోయాయి.
చుట్టూ నిశ్శబ్దం.
మళ్లీ—
కర్ర్... కర్ర్...
శబ్దం.
అందరి గుండెల్లో భయం పెరిగింది.
“దయ్యమేమో...”
ఎవరో నెమ్మదిగా అన్నాడు.
లైట్లు వేసి వెతికారు.
ఏమీ కనిపించలేదు.
కానీ శబ్దం మాత్రం ఆగలేదు.
అందరూ భయంతో నిలుచున్నారు.
కేశవ కాళ్లు మాత్రం గడగడ వణుకుతున్నాయి.
రెండు నిమిషాల తర్వాత అతను నిశ్శబ్దంగా తన ఫోన్ తీసుకున్నాడు.
రూమ్లోకి వెళ్లాడు.
మళ్లీ బయటికి వచ్చాడు.
ఈసారి అతని ముఖంలో ఎలాంటి భయం లేదు.
అతను ప్రశాంతంగా నిలబడ్డాడు.
మరికొంతసేపటికి శబ్దం ఆగిపోయింది.
అందరూ మళ్లీ పడుకున్నారు.
రాత్రి గడిచింది.
---
మరుసటి ఉదయం
కేశవ అందరి ముందుకు వచ్చాడు.
“రాత్రి అందరూ విన్న శబ్దం గురించి భయపడాల్సిన అవసరం లేదు.”
అందరూ అతని వైపు చూశారు.
“దొంగలు కాదు. దయ్యం కాదు.”
అతను పైకప్పు వైపు చూపించాడు.
“పగటిపూట ఎండ ఎక్కువగా పడితే రేకులు వేడెక్కి విస్తరిస్తాయి. రాత్రి చలిలో అవి కుదుస్తాయి. ఆ సమయంలో చిన్న పురుగు తిరిగినా, ఎలుక పరిగెత్తినా ఆ శబ్దం వస్తుంది.”
అతను నవ్వాడు.
“ఇంకోసారి అలాంటి శబ్దం వస్తే మీ మైండ్ మిమ్మల్ని అలర్ట్ చేస్తుంది. చీకట్లో చిన్న శబ్దం కూడా పెద్దదిగా అనిపిస్తుంది.”
అతని మాటలు విన్న వాళ్లందరూ నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డారు.
పుస్తకంలోని రచయిత చివర్లో ఇలా రాశాడు—
«“ఆ క్షణంలో నాకు ఒక విషయం అర్థమైంది.
కేశవ ఏ మాత్రం పెద్ద తెలివైన వాడు కాదు.
కానీ ఏం జరిగిందో తెలుసుకునేంత వరకు ప్రశాంతంగా ఆలోచించగలడు.
మనందరి భయాన్ని అతని ప్రశాంతత జయించింది.
హాహాహా...”»
ఆ వాక్యాన్ని చదివిన స్వాతి పెదవులపై చిరునవ్వు మెరిసింది.
“ఇతను ఇంత విచిత్రంగా రాశాడేంటి?”
ఆమె ఆసక్తిగా తర్వాతి పేజీకి వెళ్లింది.
---
కేశవ ప్రయాణం
తర్వాతి పేజీలో మళ్లీ అదే యువ కేశవ.
పనిలో ఎన్నో తప్పులు చేస్తున్నాడు.
ఏదో మర్చిపోతున్నాడు.
కానీ మధ్య మధ్యలో మాత్రం అందరికీ ప్రొఫెసర్లా వివరిస్తున్నాడు.
ఒకరోజు తన ఓనర్ దగ్గరకు వెళ్లి,
“రేపు నేను ఊరికి వెళ్లాలి.”
అన్నాడు.
“ఎక్కడికి?”
“చర్చ్ ఓపెనింగ్ ఉంది.”
“రెండు మూడు రోజుల్లో వెళ్లు.”
“సరే.”
దూరంగా నిలబడి వాళ్ల మాటలు వింటున్న రచయిత కూడా కేశవతో పాటు ప్రయాణం చేయాలని నిర్ణయించుకుంటాడు.
“నీకు తోడు నేనే వస్తా.”
“ఎందుకు?”
“మా అమ్మ రమ్మంది.”
కేశవ నవ్వాడు.
“మీ అమ్మకి నా మీద ప్రేమా? లేక డబ్బుల మీదా?”
“ఏదైనా అనుకో. వారం రోజుల్లో తిరిగి వస్తా.”
---
బస్సు ప్రయాణం
ఇద్దరూ బస్సు ఎక్కారు.
రచయిత కేశవకు దూరంగా కూర్చున్నాడు.
కేశవ మాత్రం ఒక్కటే పని చేస్తున్నాడు.
ఫోన్లో మ్యాప్స్ ఓపెన్ చేయడం.
ప్రతి ఇరవై నిమిషాలకు లేచి తన లొకేషన్ చెక్ చేయడం.
మళ్లీ కూర్చోవడం.
మళ్లీ నిద్రపోవడం.
మళ్లీ లేచి మ్యాప్ చూడడం.
“ఇంత భయమా?”
అని రచయిత తనలో తాను నవ్వుకున్నాడు.
చివరికి బస్సు బద్వేల్ చేరుకుంది.
“బద్వేల్!”
అని కండక్టర్ అరిచాడు.
రచయిత లేచాడు.
కేశవ మాత్రం హెడ్ఫోన్స్ పెట్టుకుని నిద్రపోతున్నాడు.
“ఏరా!”
అని అతని ముఖంపై బ్యాగ్ విసిరాడు.
కేశవ ఉలిక్కిపడి లేచాడు.
కండక్టర్ దగ్గరకు వచ్చాడు.
“ఎక్కడికి?”
“బద్వేల్.”
“వచ్చింది.”
కేశవ కిటికీలోంచి బయటికి చూసాడు.
దిగిపోయాడు.
కొద్ది దూరం వెళ్లి మళ్లీ బస్టాండ్ వైపు నడిచాడు.
అక్కడ తన తమ్ముడికి ఫోన్ చేశాడు.
ఆ సమయం దాదాపు తెల్లవారుజామున మూడు గంటలు.
రచయిత కొద్దిదూరంలో టీ తాగుతూ అతన్ని గమనిస్తున్నాడు.
కేశవ కూడా అతన్ని గమనించాడు.
“రా.”
అని పిలిచాడు.
అతని తమ్ముడు బైక్పై వచ్చాడు.
కేశవ ఒక బ్యాగ్ అతనికి ఇచ్చాడు.
ఇద్దరూ బైక్పై వెళ్లిపోయారు.
రచయిత కూడా ఇంటికి వెళ్లాడు.
---
Instagram
ఇంటికి వెళ్లిన తర్వాత కూడా కేశవ గురించి అతని ఆసక్తి తగ్గలేదు.
ఫోన్ తీసుకుని Instagram ఓపెన్ చేశాడు.
“కేశవ.”
అని టైప్ చేశాడు.
ఎన్నో పేర్లు వచ్చాయి.
కానీ ఒక్క ఫోటో అతని దృష్టిని ఆపేసింది.
అందులోని వ్యక్తి...
కేశవలాగే కనిపిస్తున్నాడు.
క్లీన్గా ట్రిమ్ చేసిన గడ్డం.
కళ్లకు గాగుల్స్.
చేతిలో పుస్తకం.
బ్లాక్ కోట్.
కానీ పేరు మాత్రం వేరుగా ఉంది.
“సుబ్బరాజు...?”
అతను ఆశ్చర్యపోయాడు.
ప్రొఫైల్ మొత్తం చూశాడు.
దాదాపు ఇరవై వీడియోలు.
ఒకటిలో దుర్గమ్మ తల్లి సన్నివేశం.
మరోదాంట్లో హీరోయిన్ కృతి.
మరోదాంట్లో అల్లు అర్జున్.
మిగిలిన పోస్టుల్లో పుస్తకాలు.
వింత పేర్లు.
విచిత్రమైన కవర్లు.
కేశవ రాసినట్టుగా అనిపిస్తున్న ఎన్నో కథలు.
కానీ...
అతని అసలు జీవితం?
అతని గతం?
ఎక్కడా కనిపించలేదు.
---
తిరిగి స్వాతి
స్వాతి ఆ పేజీని ముగించింది.
ఆమె పుస్తకాన్ని కాసేపు చేతిలోనే పట్టుకుని కూర్చుంది.
“ఇదేదో ఆడపిల్ల డైరీలా ఉంది.”
అని తనలో తాను అనుకుంది.
ఆ తర్వాత అనుకోకుండా,
“వీడేంటి ఇలా రాశాడు?”
అని కేశవను “వాడు” అని అనేసింది.
ఆమె గుండెలో తెలియని దగ్గరితనం పుట్టింది.
తనకే అర్థం కాలేదు.
అదే సమయంలో గడియారం వైపు చూసింది.
“అయ్యో! ఇంత టైం అయిపోయిందా?”
మధ్యాహ్నం భోజనం తయారు చేయాలి.
ఆమె వెంటనే ఇంటికి బయలుదేరింది.
---
స్వాతి మనసులో మొదలైన ప్రశ్నలు
వంట చేస్తూనే ఆమె ఆలోచనల్లో మునిగిపోయింది.
“ఇంత మతిమరుపు ఉన్న వ్యక్తి ఇప్పుడు ఇలా కథలు రాస్తున్నాడా?”
“అతని మాటల్లో ఇంత స్పష్టత ఎలా వచ్చింది?”
“అతను ఎవరు?”
“అసలు ఏం జరిగింది?”
ఆమె ఆలోచిస్తూ ఉండడంతో పాత్రలోని వంట కాస్త కాలిపోయింది.
వాసన వచ్చాకే ఆమెకు విషయం గుర్తొచ్చింది.
“అయ్యో!”
ఆమె వెంటనే మంట తగ్గించింది.
“నేను ఇలా ఎందుకు ఆలోచిస్తున్నాను?”
తనను తాను ప్రశ్నించుకుంది.
---
స్వాతి – టాపర్
మధ్యాహ్నం స్కూల్కి భోజనం తీసుకువెళ్లింది.
వాచ్మెన్,
“మేడమ్, నేనే ఇస్తాను. మీరు వెళ్లండి.”
అన్నాడు.
ఆమె క్యారేజీ అతనికి ఇచ్చి తిరిగి ఇంటికి వచ్చింది.
ఇంటికి వచ్చి పడుకుంది.
ఆమెకు చిన్నప్పటి నుంచి చదువులో మంచి పేరు.
ప్రతి పరీక్షలో టాప్.
ప్రతి విషయంలో ముందుండే అమ్మాయి.
కానీ ఇప్పుడు...
ఏదో తెలియని భయం.
ఒక మనిషిని చూసినప్పుడల్లా గుండెల్లో అలజడి.
ఎందుకు?
ఆమెకే తెలియదు.
---
జ్ఞాపకాల్లోకి మరో తలుపు
ఆమె మళ్లీ పుస్తకాన్ని తెరిచింది.
ఈసారి కథ ఆమె గురించి.
ఒక చిన్న అమ్మాయి.
చేతిలో బ్యాగ్.
మంచి డ్రెస్.
ఆ రోజు స్కూల్లో ఏదో కార్యక్రమం.
ఆమె తన స్నేహితులతో ఉత్సాహంగా మాట్లాడుతోంది.
“ఈరోజు మనం స్టేజ్ని అదరగొట్టాలి!”
“మనం డాన్స్ చేస్తే అబ్బాయిలందరూ ఊగిపోవాలి!”
“టీచర్లు చప్పట్లు కొట్టాలి!”
“ఫస్ట్ ప్రైజ్ మనదే!”
పక్కనే ఉన్న స్నేహితురాలు నవ్వింది.
“చదువులోనే కాదు... ఇక్కడ కూడా ఫస్ట్ ప్రైజ్ కావాలా?”
“అవును!”
ఆమె నవ్వింది.
“మనమే బాగా చేస్తే రేపు మనకి గుర్తింపు వస్తుంది.”
అప్పుడే...
ఒక సైకిల్ ఆమె దగ్గరకు వచ్చి ఆగింది.
సైకిల్పై రఘు.
ఆమె కన్నా చాలా పెద్దవాడిలా కనిపిస్తున్నాడు.
“స్వాతి...”
అతను మెల్లగా అన్నాడు.
“నువ్వు ఏది సాధించినా, ఏది సాధించకపోయినా... నేను నీ వెనకాలే ఉంటా.”
అంటూ తన చేయిని ఆమె భుజంపై మెల్లగా ఉంచాడు.
స్వాతి ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది.
ఆమె గొంతు గట్టిగా మారింది.
“ఏం చేస్తున్నావ్?”
రఘు వెంటనే చేయి వెనక్కి తీసుకున్నాడు.
ఆమె కళ్లలో మాత్రం భయం.
అతని పేరు—
రఘు.
పుస్తకంలోని తర్వాతి పేజీ అక్కడితో ఆగిపోయింది.
స్వాతి చేతిలోని పుస్తకం కదలకుండా నిలిచిపోయింది.
ఆమె కళ్లలో మళ్లీ అదే భయం.
ఎందుకంటే...
ఆమె చదువుతున్నది ఒక కథ కాదు.
తన గతం.
