“ఏమైంది రమ్యా?”
ఆమె పరిస్థితి చూసి అతని గుండె ఆగినంత పని అయింది.
ఇల్లు రక్తంతో తడిసిపోయింది.
“బావా!”
రమ్య కేక వేసింది.
కేశవ వెంటనే బయటికి పరుగెత్తి ఆటో ఆపాడు.
ఆమెను ఎత్తుకుని ఆటోలోకి తీసుకెళ్లాడు.
హాస్పిటల్
రమ్యను అత్యవసరంగా ఆపరేషన్ థియేటర్లోకి తీసుకెళ్లారు.
కేశవ బయట ఆందోళనగా తిరుగుతున్నాడు.
కొంతసేపటి తర్వాత...
లోపల నుంచి శిశువు ఏడుపు వినిపించింది.
కేశవ ముఖంలో ఆనందం.
“పిల్లాడు పుట్టాడు!”
డాక్టర్లు మాత్రం ఒకరినొకరు అనుమానంగా చూసుకున్నారు.
ఏదో అర్థంకాని విషయం జరిగింది.
కానీ ఎవరికీ సమాధానం లేదు.
కొద్దిసేపటికి రమ్యకు బిడ్డను చూపించారు.
ఆమె ఆనందంతో కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
కేశవ తన కొడుకు చిన్న చేతిని పట్టుకున్నాడు.
“రా నాన్న... నీ అమ్మని కొడదామా?”
అతను తన వేలిని బిడ్డ చేతిలో పెట్టాడు.
బిడ్డ అతని వేలిని పట్టుకోలేదు.
అమ్మ వైపు చూసాడు.
కేశవ నవ్వాడు.
“వామ్మో! అప్పుడే అమ్మ వైపు వెళ్లిపోయావా?”
పక్కనే ఉన్న డాక్టర్ సౌమ్య చిరునవ్వుతో చెప్పింది.
“పిల్లాడు చాలా యాక్టివ్గా ఉన్నాడు. బాగా స్పందిస్తున్నాడు. ఏదైనా జ్వరం లేదా ఆరోగ్య సమస్య కనిపిస్తే వెంటనే నా దగ్గరికి తీసుకురండి.”
ఆమె ఒక కార్డు ఇచ్చింది.
“ఇది VIP పాస్ లాంటిదే. ఎప్పుడైనా రావచ్చు.”
కేశవ, రమ్యకు ఏమీ అర్థం కాలేదు.
కానీ కొడుకుని చూసిన ఆనందంలో ఆ విషయం పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.
రెండేళ్ల తర్వాత
చిన్న శివ నేలపై కూర్చుని తల్లిదండ్రుల ఫోటోలను చూస్తున్నాడు.
తన చిన్నచిన్న చేతులతో ఆ ఫోటోలను ప్రేమగా తడుముతున్నాడు.
“అమ్మా...”
అతని చిన్న పలుకులు రమ్యకు ప్రపంచంలోనే గొప్ప మాటల్లా అనిపించాయి.
రమ్య అతన్ని ఒడిలోకి తీసుకుంది.
“త్వరలో నీకు తమ్ముడు వస్తాడు. వాడిని బాగా చూసుకుంటావా?”
శివ తల అడ్డంగా ఊపాడు.
అది అవునో కాదో ఆమెకు అర్థం కాలేదు.
కానీ అతని ముఖంలోని సీరియస్ ఎక్స్ప్రెషన్ చూసి నవ్వేసింది.
అప్పుడే కేశవ బయట నుంచి వచ్చాడు.
పంచె కట్టుకుని, నెత్తిపై టవల్ వేసుకుని, చేతిలో టీ కప్పుతో ఉన్నాడు.
“ఏంటి? వారం రోజులుగా ఆఫీసుకి పెద్దగా వెళ్లడం లేదు.”
“నేను ఆఫీసుకి వెళ్తే నా కొడుకుని నీ దగ్గర పెట్టుకుని నన్ను కొట్టించడానికి చూస్తావా?”
“నా కొడుకు ఎప్పుడూ నాతోనే ఉంటాడు.”
“ఏరా నాన్నా... నీకు ఏం కావాలో చెప్పు.”
శివ తన చేతిని తండ్రి జుట్టుపై పెట్టాడు.
తల మాత్రం అడ్డంగా ఊపుతున్నాడు.
కేశవ నవ్వాడు.
“ఏంట్రా నీ భాష? మీ అమ్మ మాటలే వచ్చాయి. అవి కూడా ఏం చెబుతుందో అర్థం కాదు... కడుపు మంట మాత్రం అర్థమవుతుంది.”
రమ్య లోపల నుంచి అరిచింది.
“ఈరోజు హోటల్కి వెళ్దాం. బిర్యానీ తిందాం.”
కేశవ నోరు చిట్లించాడు.
“బిర్యానీ! దీంతోనే కదా నాకు చావు వచ్చింది.”
రమ్య నవ్వింది.
“నువ్వే చెప్పావు కదా నాకు బిర్యానీ ఇష్టమని.”
“అప్పుడు నిన్ను పెళ్లి చేసుకుంటే సులభంగా చూసుకోవచ్చనుకున్నా. ఇప్పుడు నీ కోసం ఇంకో పని చేయాల్సి వచ్చింది.”
“ఇప్పుడేం సమస్య లేదు. మన బ్యాంక్ బ్యాలెన్స్ ఫుల్.”
“నీకు కావాల్సింది తిను.”
అతను శివ వైపు చూసాడు.
“ఏరా కొడకా, నువ్వు కూడా తింటావా?”
శివ కేరింత కొట్టాడు.హోటల్
కేశవ, రమ్య, శివ హోటల్కి వెళ్లారు.
శివకు తెల్లటి ప్యాంట్, నల్లటి బనియన్, దాని మీద తెల్లటి కోటు, చిన్న తెల్ల గ్లాసెస్. తలపై చిన్న పిలక.
రాజులా కనిపిస్తున్నాడు.
కేశవ అతన్ని టేబుల్ మీద కూర్చోబెట్టాడు.
“ఏం కావాలి నాన్నా?”
శివ మాత్రం చుట్టూ తిరుగుతున్న అమ్మాయిలను ఆసక్తిగా చూస్తున్నాడు.
కేశవ వెంటనే అతని కళ్లను మూసేశాడు.
“ఒరేయ్! అలా చూడకూడదు. నీ నాన్నకి దెబ్బలు పడినట్టే నీకు కూడా పడతాయి.”
శివ మౌనంగా కూర్చున్నాడు.
వాళ్లు బిర్యానీ ఆర్డర్ చేశారు.
కేశవ మెనూ బుక్ తీసుకున్నాడు.
అక్షరాలను చూస్తున్న శివ ఒక్కసారిగా ఆ బుక్ వైపు తీవ్రంగా చూశాడు.
అతని ముఖం మారిపోయింది.
కాళ్లు, చేతులు విదిలించాడు.
తర్వాత ఆ మెనూ బుక్ను కాలితో బలంగా తన్నాడు.
బుక్ దూరంగా వెళ్లి కేశవ చేతిలో పడింది.
శివ భయంతో తల్లి ఒడిలోకి చేరుకున్నాడు.
“ఏమైంది వీడికి?”
కేశవ మెనూను పక్కన పెట్టాడు.
“ఏడవకు నాన్నా.”
రమ్య ఏం జరిగిందో అర్థం కాక అతన్ని గట్టిగా హత్తుకుంది.
అప్పుడే కేశవ మెనూ బుక్ వైపు మళ్లీ చూశాడు.
అతని ముఖంలో భయం.
“మళ్లీ మొదలవుతుందా?”
అతని చేతులు వణికాయి.
“లేదు... నాకు జరిగినట్టు నా కొడుక్కి జరగకూడదు.”
అతను ఆ మెనూ బుక్ను చూస్తూనే ఉన్నాడు.
ఆ రోజు నుంచి శివకు అక్షరాలు కనిపించకుండా కేశవ జాగ్రత్త పడ్డాడు.
బొమ్మలతోనే నేర్పించాడు.డాక్టర్ సౌమ్య
కొద్దిరోజుల తర్వాత శివను చెకప్ కోసం హాస్పిటల్కి తీసుకెళ్లారు.
కానీ అక్కడికి వెళ్లగానే...
డాక్టర్ సౌమ్య యాక్సిడెంట్లో చనిపోయిందని తెలిసింది.
రమ్య, కేశవ షాక్ అయ్యారు.
అసలు ఏం జరిగిందో వారికి అర్థం కాలేదు.
మరో డాక్టర్ శివను పరీక్షించాడు.
“పిల్లాడు నార్మల్గానే ఉన్నాడు.”
కానీ...
ప్రతి మూడు నెలలకు ఒకసారి శివకు ఒక ఇంజక్షన్.
రమ్యకు మరో ఇంజక్షన్.
అలా కొంతకాలం కొనసాగింది.
ఎందుకో ఎవరికీ తెలియదు.
మూడు సంవత్సరాల తర్వాత
ఒక చిన్న ఇల్లు.
రాత్రి.
స్వాతి ప్రశాంతంగా నిద్రపోతోంది.
అचानक ఎవరో ఆమె చేయి పట్టుకున్నట్టు అనిపించింది.
ఆమె కళ్లు తెరవకుండానే భయంతో అరుస్తోంది.
“వద్దు... మళ్లీ ఎందుకు వచ్చావు?”
“వద్దు బావా... ఇలా చేయకు!”
“అమ్మా!”
ఆమె ఒక్కసారిగా కళ్లు తెరిచింది.
అంతా నిశ్శబ్దం.
పక్కనే ఆమె చిన్న కూతురు డాలి కూర్చుని ఉంది.
“ఏమైంది అమ్మా?”
స్వాతి కూతురిని గట్టిగా హత్తుకుంది.
“ఏమీ లేదు బంగారం... పీడకల వచ్చింది.”
“నేను నీ చేయి పట్టుకున్నానంతే. నువ్వే నన్ను చూసి భయపడ్డావు.”
“సారీ.”
డాలి స్కూల్కి ఆలస్యమవుతుందని చెప్పింది.
స్వాతి ఆమెను సిద్ధం చేసింది.
అప్పుడే బాబురావు జాగింగ్ చేసి ఇంటికి వచ్చాడు.
డాలి అతన్ని చూసి అరిచింది.
“గుండు తాత! నువ్వు అమ్మని ఒక్కదాన్నే వదిలి ఎక్కడికెళ్లావు? ఇంకోసారి అలా వెళ్తే తోలు తీస్తా!”
బాబురావు నవ్వాడు.
“అయ్యో! నా డాలి పాపకి కూడా కోపం వచ్చేసిందా?”
అతను స్వాతి వైపు చూసాడు.
“ఇంకా ఆ పాత విషయాలనే తలుచుకుంటున్నావా?”
స్వాతి మౌనంగా ఉంది.
“నీకు ఇప్పుడు ఒక కూతురు ఉంది. ఆమెతో సంతోషంగా ఉండు. జరిగినదాన్ని ప్రతిక్షణం గుర్తు చేసుకుంటే నీకు మనశ్శాంతి ఉండదు. ఆరేడేళ్లు అయిపోయాయి. మెల్లగా మర్చిపో.”
“సరే. నువ్వు టిఫిన్ చేసుకుని నేరుగా ఆఫీసుకి రా. ఈరోజు ఒక పుస్తకం పబ్లిష్ చేయాలి. దాన్ని పూర్తిగా చదివి ఎడిట్ చేయాలి.”
బాబురావు లోపలికి వెళ్లిపోయాడు.
స్వాతి, డాలి ఆటో ఎక్కి స్కూల్కి బయలుదేరారు.
