ఎపిసోడ్ 1 - రహస్యాల నీడలో
ఆరంభం
ప్రకృతికి కూడా తెలుసు కాబోలు, ఆ రోజు జరగబోయే విధ్వంసం గురించి... అందుకే అప్పటివరకు ప్రశాంతంగా ఉన్న విజయవాడ నగరపు ఆకాశం ఒక్కసారిగా రంగు మార్చుకుంది. సాయంత్రం ఆరు గంటలే అవుతున్నా, అమావాస్య అర్ధరాత్రిని తలపించేలా చిమ్మచీకటి ఆవహించింది. కృష్ణా నది మీదుగా వీస్తున్న భీకరమైన గాలి, రాబోయే ప్రళయానికి హెచ్చరికలా ఘోషిస్తోంది. వాతావరణంలో పెరిగిన తేమ, మనుషుల గుండెల్లో భయాన్ని నింపేంత భారంగా మారింది.
నగర జనసంచారానికి దూరంగా, శిథిలమైపోయిన ఒక పాత సిమెంట్ ఫ్యాక్టరీ గోడల మధ్య ఆ నిశ్శబ్దం మరింత భయానకంగా రాజ్యమేలుతోంది. తుప్పు పట్టిన ఫ్యాక్టరీ రేకుల పైకప్పు మీద పడుతున్న వర్షపు చినుకులు, ఎవరో మృత్యు గడియారాన్ని లెక్కిస్తున్నట్లుగా 'టప్... టప్...' అని ఏకధాటిగా శబ్దం చేస్తున్నాయి. ఆ విశాలమైన, వెలవెలబోతున్న గోడల మధ్య వేలాడుతున్న ఒకే ఒక్క పాత బల్బు, తన శక్తిమేర వెలుగునిస్తూ అక్కడన్న దృశ్యాన్ని మరింత గంభీరంగా మార్చేసింది.
ఆ వెలుతురు మధ్యలో రాజసంగా వేసి ఉన్న కుర్చీలో ఆసీనుడై ఉన్నాడు ఆద్విక్. అతని ముఖ కవళికల్లో ఎటువంటి భావం లేదు. తుఫానుకు ముందు సముద్రం ఎంత నిశ్చలంగా ఉంటుందో, అంతకంటే లోతైన నిశ్శబ్దం అతని కళ్ళలో గూడుకట్టుకుని ఉంది. శరీరంపై ఖరీదైన బ్లాక్ సూట్, మణికట్టుకు ధగధగలాడే రోలెక్స్ వాచ్, దర్జాగా కాలు మీద కాలు వేసుకుని కూర్చున్న అతని తీరు చూస్తుంటే... అది పాడుబడిన ఫ్యాక్టరీలా కాక, ఒక రాజు కొలువు తీరిన దర్బారులా కనిపిస్తోంది.
ఆద్విక్ పాదాల దగ్గర, మోకాళ్ళపై కూలబడి ఉన్న వ్యక్తి భయంతో గజగజ వణికిపోతున్నాడు. అతని బట్టలు చిరిగిపోయి, శరీరం నిండా గాయాలై, ముఖం రక్తసిక్తమై ఉంది. కళ్ళలో ప్రాణభయం స్పష్టంగా తాండవిస్తోంది. బయట ఆకాశం ఎంత గట్టిగా గర్జిస్తోందో, అంతకంటే వేగంగా అతని గుండె కొట్టుకుంటున్న చప్పుడు ఆ గదిలో ప్రతిధ్వనిస్తోంది. ఆ వ్యక్తి ఆద్విక్ వైపు ప్రాధేయపడుతూ చూడటం మొదలుపెట్టాడు.
"నన్ను... నన్ను వదిలేయండి సార్... ప్లీజ్! నాది తప్పు... క్షమించరాని తప్పు జరిగిపోయింది," అని ఆ వ్యక్తి రెండు చేతులు జోడించి, ప్రాణాలు దక్కించుకోవడం కోసం దీనంగా వేడుకున్నాడు. అతని గొంతులోని వణుకు, అతను ఎంతటి భయానక స్థితిలో ఉన్నాడో చెప్పకనే చెబుతోంది. ఆద్విక్ నెమ్మదిగా కనురెప్పలు పైకెత్తి అతని వైపు చూశాడు. ఆ చూపులో కోపం లేదు, అసహ్యం లేదు... కేవలం ఒక భయంకరమైన శూన్యం ఉంది.
ఆ శూన్యం రమేష్ గుండెల్లోకి పదునైన బాకులా దిగింది. ఆద్విక్ పక్కనే రక్షణగా నిలబడిన విక్రమ్, చేతిలోని ఫైల్ని బాస్కి అందించాడు. ఆద్విక్ ఆ ఫైల్ని తెరిచి, అందులోని ఫోటోలను ఒక్కొక్కటిగా పరిశీలిస్తూ, అత్యంత నిదానంగా, గంభీరమైన స్వరంతో మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు. అతని గొంతులోని ఆ గాంభీర్యం, బయట విరుచుకుపడుతున్న ఉరుముల శబ్దాన్ని కూడా శాసించేలా ఉంది.
"రమేష్... నమ్మకం అనేది అద్దం లాంటిది. అది ఒక్కసారి పగిలిపోతే, ఎన్ని ముక్కలు అతికించినా పగుళ్లు స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి. నా సామ్రాజ్యంలో తప్పు చేయడానికి అవకాశం ఉంటుంది, కానీ ద్రోహం చేయడానికి అస్సలు ఉండదు," అని ఆద్విక్ చాలా నెమ్మదిగా, కానీ దృఢంగా చెప్పాడు. అతని మాటలు విన్న రమేష్ ముఖం మరింత తెల్లబారిపోయింది. భయం అతని శరీరాన్ని వణికించింది.
"సార్... నా కుటుంబం... వాళ్ళ కోసమే నేను..." అని రమేష్ కళ్ళలో నీళ్లతో తన సమర్థన చెప్పుకోబోయాడు. ఆద్విక్ తన చేతిని గాలిలో లేపి, అతన్ని మాట్లాడవద్దని సైగ చేశాడు. కుర్చీలోంచి నెమ్మదిగా లేచి నిలబడ్డాడు. అతని ఆరడుగుల ఆజానుబాహు విగ్రహం, ఆ చీకటి గదిలో ఒక భారీ నీడలా కదిలింది. అతను నిదానంగా నడుచుకుంటూ రమేష్ దగ్గరికి వచ్చాడు.
అతని ఖరీదైన బూట్లు నేల మీద పడుతున్నప్పుడు వచ్చే శబ్దం, మృత్యువు వేస్తున్న అడుగుల చప్పుడులా వినిపించింది. "కుటుంబం..." అని ఆద్విక్ పెదవుల అంచులపై చిన్న నవ్వు నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో వెటకారం లేదు, ఎవరికీ అర్థం కాని ఒక లోతైన విషాదం దాగి ఉంది. "కుటుంబం కోసం చావొచ్చు రమేష్. కానీ అదే కుటుంబం పేరు చెప్పి, నిన్ను నమ్మిన వాళ్ళని అమ్మేయకూడదు," అని ఆద్విక్ గంభీరంగా అన్నాడు.
"ఈరోజు నువ్వు నా రహస్యాలను బేరం పెట్టావు. రేపు ఇంకొకరు ఎక్కువ డబ్బు ఇస్తే, నా ప్రాణాన్ని కూడా అమ్మేస్తావు. నిజమే కదా?" అని ఆద్విక్ అత్యంత కూల్గా, ఏ మాత్రం ఉద్వేగం లేకుండా ప్రశ్నించాడు. రమేష్ నోటి నుండి మాట రాలేదు. సమాధానం లేక, అతను తల దించుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. ఆద్విక్ తన కోట్ జేబులోంచి ఒక ఖరీదైన లైటర్ తీశాడు.
దానిని వెలిగించి, ఆ మంట వైపు తదేకంగా చూస్తూ, "విక్రమ్, ఇతని కుటుంబానికి ఎటువంటి లోటు రాకుండా చూసుకో. వాళ్ళ పిల్లల చదువు, భవిష్యత్తు బాధ్యత మనదే. కానీ... ఇతను మాత్రం ఈ రాత్రి దాటకూడదు," అని ఆద్విక్ చాలా క్యాజువల్గా ఆజ్ఞాపించాడు. అది ఒక మనిషి ప్రాణం తీయమని ఇస్తున్న ఆర్డర్లా లేదు, ఆఫీసులో ఒక ఫైల్ క్లోజ్ చేయమని చెప్తున్నట్టుగా ఉంది.
"సార్... సార్ వద్దు సార్... దయచేసి..." అని రమేష్ ఆర్తనాదాలు చేస్తూ భయంతో అరిచాడు. కానీ ఆద్విక్ అటు వైపు కన్నెత్తి కూడా చూడలేదు. అతను వెనక్కి తిరిగి, ఫ్యాక్టరీ బయట ద్వారం వైపు నడక సాగించాడు. వెనుక రమేష్ అరుపులు వర్షం హోరులో కలిసిపోయి మాయమయ్యాయి. ఆద్విక్ బయటకు రాగానే, విక్రమ్ గొడుగు పట్టుకుని అతనికి రక్షణగా నిలబడి కారు డోర్ తీశాడు.
ఆద్విక్ కారు వెనుక సీట్లో కూర్చుంటూ, అద్దం లోంచి ఆకాశం వైపు చూశాడు. వర్షం ఇంకా ప్రళయరూపంలోనే కురుస్తోంది. ఆ చల్లని గాలి అతని ముఖాన్ని తాకినా, అతని మనసులో రగులుతున్న అగ్నిపర్వతం మాత్రం చల్లారలేదు. అప్పుడు డ్రైవర్ నెమ్మదిగా వెనుకకు తిరిగి అడిగాడు. "మనం ఇప్పుడు ఎక్కడికి వెళ్తున్నాం బాస్?" అని డ్రైవర్ భయం భయంగా ప్రశ్నించాడు.
"నగరంలోకి. ఈ ఏకాంతం, ఈ చీకటి నన్ను ఊపిరి ఆడకుండా చేస్తున్నాయి. జనాల మధ్యకి వెళ్తేనైనా, నేను మనిషినని గుర్తుంటుంది," అని ఆద్విక్ దీర్ఘంగా నిట్టూర్పు విడుస్తూ అన్నాడు. అతని కళ్ళలో ప్రపంచాన్ని జయించిన గర్వం లేదు, ఏదో తెలియని ఒంటరితనం ఉంది. ప్రపంచాన్ని శాసించే శక్తి ఉన్నా, తనని తాను ఓదార్చుకోలేని నిస్సహాయత ఆ చూపులో దాగి ఉంది.
అదే సమయంలో, నగర నడిబొడ్డున ఉన్న బెంజ్ సర్కిల్ బస్ స్టాప్ దగ్గర దృశ్యం మరోలా ఉంది. ఆకాశానికి చిల్లులు పడ్డాయా అన్నట్లు వర్షం ఏకధాటిగా కురుస్తుండటంతో రోడ్లన్నీ జలమయం అయిపోయాయి. బస్ స్టాప్ రేకుల షెడ్ నుండి నీళ్లు ధారగా కారుతున్నాయి. అక్కడ నిలబడిన జనం, వర్షం నుండి తప్పించుకోవడానికి ఒకరికొకరు దగ్గరగా ఒదిగిపోయి నిలబడి ఉన్నారు.
ఆ రద్దీలో, తడిసిన గొడుగుని పట్టుకుని, భుజానికి వేలాడుతున్న బ్యాగ్ తడవకుండా జాగ్రత్తపడుతూ మేఘన నిలబడి ఉంది. ఆమె వయసు ఇరవై నాలుగు ఉండొచ్చు. తెల్లటి చుడీదార్, దాని మీద స్కై బ్లూ కలర్ చున్నీ ధరించి ఉంది. వర్షపు చినుకులు ఆమె ముఖం మీద పడి, ఆమె సహజ సౌందర్యాన్ని మరింత పెంచుతున్నాయి. కానీ ఆమె కళ్ళలో మాత్రం తీవ్రమైన ఆందోళన కనిపిస్తోంది.
"ఛ... ఈ వర్షం ఇప్పడే రావాలా? అసలే అమ్మకి ఆరోగ్యం బాగోలేదు. మందులు తీసుకుని త్వరగా వెళ్ళాలి," అని మేఘన తనలో తానే ఆందోళనగా గొణుక్కుంది. ఆమె గొంతులో భయం, బాధ్యత రెండూ స్పష్టంగా ఉన్నాయి. అంతలో ఆమె ఫోన్ మోగింది. బ్యాగ్ లోంచి ఫోన్ తీసి చూసింది. స్క్రీన్ మీద 'అమ్మ' అని పేరు కనిపించగానే ఆమె కళ్ళలో ఒక మెరుపు, భయం తొంగిచూశాయి.
"హలో అమ్మ... ఆ బయలుదేరాను. బస్ కోసం వెయిటింగ్. లేదు లేదు... గొడుగు ఉందిలే, తడవట్లేదు. నువ్వు కంగారు పడకు. వర్షం తగ్గాక ఆటో దొరికితే వెంటనే వచ్చేస్తాను," అని మేఘన ఫోన్లో అబద్ధం చెప్పింది. వాస్తవానికి అక్కడ ఆటోలు దొరకడం కష్టంగా ఉంది, ఒకవేళ దొరికినా వాళ్ళు అడిగే రేట్లు ఇచ్చే స్తోమత ఆమె పర్సులో లేదు. ఆమె చాలా నిస్సహాయంగా రోడ్డు వైపు చూసింది.
కార్లు, బైకులు వేగంగా వెళ్తూ మురికి నీళ్లను చిమ్ముతున్నాయి. ఆ చల్లని గాలికి ఆమె శరీరం వణికిపోతోంది. జర్నలిజం స్టూడెంట్ గా ఎన్నో సమస్యల మీద ఆర్టికల్స్ రాసింది, ఎంతో మందిని ధైర్యంగా ప్రశ్నించింది. కానీ ఇప్పుడు, ఒక మధ్యతరగతి అమ్మాయిగా, వర్షంలో చిక్కుకున్న నిస్సహాయత ఆమెని చుట్టుముట్టింది. తన జీవితం తలకిందులు కాబోతోందని ఆమెకి ఇంకా తెలియదు.
ఆద్విక్ కారు ట్రాఫిక్ లో నెమ్మదిగా కదులుతోంది. ఏసీ చల్లదనం కారులో ఉన్నా, ఆద్విక్ కిటికీ అద్దం దించి బయట పడుతున్న వర్షాన్ని చూడటానికే ఇష్టపడ్డాడు. వర్షం అంటే అతనికి ఒక వింత ఇష్టం. అది ప్రపంచంలోని మురికిని కడిగేస్తుందని అతని నమ్మకం. కారు బస్ స్టాప్ దగ్గరికి వచ్చేసరికి ట్రాఫిక్ పూర్తిగా స్తంభించిపోయింది. అప్పుడు ఆద్విక్ చూపు ఆమెపై పడింది.
ఆమె గొడుగు సరిగ్గా పట్టుకోలేక ఇబ్బంది పడుతోంది. గాలి వేగానికి గొడుగు వెనక్కి తిరిగిపోతుంటే, ఆమె దాన్ని సరిచేయడానికి పడుతున్న పాట్లు చూస్తుంటే ఆద్విక్ పెదాల మీద తెలియకుండానే ఒక చిన్న చిరునవ్వు వచ్చింది. అంతటి కఠినమైన మొహంలో ఆ నవ్వు ఒక మెరుపులా మెరిసింది. ఆమె కళ్ళలో ఉన్న ఆ అమాయకత్వం అతడిని ఆశ్చర్యపరిచింది.
"విక్రమ్, కారు ఆపు," అని ఆద్విక్ అకస్మాత్తుగా ఆదేశించాడు. "సార్, ఇక్కడ ఆపితే వెనుక ట్రాఫిక్ ఆగిపోతుంది..." అని డ్రైవర్ భయం భయంగా చెప్పబోతుండగా, ఆద్విక్ కళ్ళలోని తీవ్రతని గమనించి వెంటనే బ్రేక్ వేశాడు. ఆద్విక్ కారు డోర్ తెరిచాడు. విక్రమ్ గొడుగు పట్టుకుని దిగబోతుంటే, "వద్దు, నేను చూసుకుంటాను," అని ఆద్విక్ చేయి చూపించి వారించాడు.
అతను వర్షంలోకి అడుగుపెట్టాడు. అతని ఖరీదైన షూస్ బురద నీళ్ళలో తడిసిపోయాయి, కానీ అతను పట్టించుకోలేదు. మేఘన తన గొడుగుని సరిచేసుకునే ప్రయత్నంలో ఉంది. "ఛ... ఈ టైంలోనే ఇది విరిగిపోవాలా? దేవుడా, ఏంటి ఈ పరీక్ష?" అని ఆమె విసుక్కుంటూ తడిసిపోతున్న బ్యాగ్ ని హత్తుకుంది. అప్పుడే ఆమె నెత్తి మీద వర్షం పడటం ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
ఏంటి అని తల పైకెత్తి చూసింది మేఘన. ఒక నల్లటి పెద్ద గొడుగు ఆమెకి రక్షణగా నిలబడింది. ఆ గొడుగు పట్టుకున్న చేతిని, దానికి ఉన్న ఖరీదైన వాచ్ని చూసింది. నెమ్మదిగా చూపు తిప్పి ఆ వ్యక్తి ముఖం వైపు చూసింది. ఆ క్షణం ప్రపంచం మొత్తం స్తంభించిపోయినట్టు ఆమెకు అనిపించింది. ఆమె కళ్ళు ఆద్విక్ కళ్ళతో కలిశాయి. అతడు ఆమె వైపు తీక్షణంగా చూశాడు.
"తడిసిపోతున్నారు..." అని ఆద్విక్ చాలా గంభీరంగా అన్నాడు. అతని గొంతులో ఒక ఆజ్ఞ, అదే సమయంలో ఒక తెలియని మృదుత్వం ఉన్నాయి. మేఘన ఉలిక్కిపడి వాస్తవంలోకి వచ్చింది. "ఆ... అది... నా గొడుగు..." అని మేఘన తడబడుతూ సమాధానం ఇచ్చింది. ఆమె గొంతు పెగలడం లేదు. అతని పర్సనాలిటీ ముందు తను చాలా చిన్నగా అనిపిస్తోంది.
ఆద్విక్ తన చేతిలో ఉన్న గొడుగుని ఆమె చేతికి అందించాడు. ఆ క్రమంలో వారి చేతులు ఒకదానికొకటి తాకాయి. ఆ స్పర్శ తగలగానే మేఘన శరీరంలో ఒక విద్యుత్ ప్రవాహం ప్రవహించినట్టు అనిపించింది. ఆద్విక్ చేతి వేళ్లు చల్లగా ఉన్నాయి, కానీ ఆ స్పర్శలో ఏదో తెలియని భరోసా ఉంది. "ఇది ఉంచుకోండి," అని ఆద్విక్ ఆ గొడుగును ఆమెకి ఇస్తూ చెప్పాడు.
"వద్దు... మరి మీకు?" అని మేఘన కంగారుగా అడిగింది. "నాకు వర్షం అలవాటే," అని ఆద్విక్ ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వి, వెనక్కి తిరిగాడు. అతను వర్షంలో తడుచుకుంటూనే దర్జాగా రోడ్డు దాటి వెళ్లిపోయాడు. కారులో కూర్చుని వెళ్లిపోతున్న అతన్ని చూస్తూ మేఘన విగ్రహంలా అలాగే నిలబడిపోయింది. చేతిలో అతని ఖరీదైన గొడుగు, మనసులో అతని రూపం కదలాడాయి.
"ఎవరు అతను? అంత రిచ్ గా ఉన్నాడు, ఇక్కడెందుకు ఆగాడు? కనీసం పేరు కూడా చెప్పలేదు," అని మేఘన తనలో తానే ఆలోచించుకుంది. ఆమె గొడుగుని మూస్తుండగా, గొడుగు పిడికి ఉన్న చిన్న వెండి ప్లేట్ మీద ఉన్న అక్షరాలు వీధి లైట్ల వెలుతురులో మెరిశాయి. అక్కడ 'A.K' అని చెక్కి ఉంది. అది చూసి ఆమె ఆశ్చర్యంలో మునిగిపోయింది.
మరుసటి రోజు ఉదయం. బయట వర్షం తగ్గిపోయింది కానీ, ఆద్విక్ మనసులో రేగిన అలజడి మాత్రం తగ్గలేదు. తన ఆఫీస్ క్యాబిన్ లో, అద్దాల గోడ గుండా నగరాన్ని చూస్తూ నిలబడి ఉన్నాడు. "బాస్..." అని విక్రమ్ పిలవడంతో ఆద్విక్ ఆలోచనల నుంచి బయటపడ్డాడు. ఆద్విక్ వెనక్కి తిరిగాడు. విక్రమ్ ముఖం సీరియస్ గా ఉంది. "ఏంటి విషయం?" అని ఆద్విక్ అడిగాడు.
"నిన్న రాత్రి రమేష్ ఇచ్చిన ఇన్ఫర్మేషన్ నిజమే బాస్. మన నెట్వర్క్ మీద ఎవరో గట్టిగా ఫోకస్ పెట్టారు. ఒక జర్నలిజం స్టూడెంట్ మన పాత ఫ్యాక్టరీ డీల్స్ గురించి చాలా లోతుగా ఎంక్వైరీ చేస్తోంది," అని విక్రమ్ వివరించాడు. ఆద్విక్ కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. "స్టూడెంట్ ఆ? ఎవరు?" అని ఆద్విక్ తన అసహనాన్ని వ్యక్తం చేస్తూ ప్రశ్నించాడు.
విక్రమ్ ఒక ఫైల్ టేబుల్ మీద పెట్టి, "ఇదే ఆ అమ్మాయి డీటెయిల్స్," అని చెప్పాడు. ఆద్విక్ ఆ ఫైల్ ని అశ్రద్ధగా తెరిచాడు. మొదటి పేజీలో ఉన్న ఫోటోని చూడగానే, అతని గుండె ఒక్కక్షణం ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. ఆ ఫోటోలో ఉన్నది నిన్న రాత్రి తను కలిసిన మేఘనే. ఆద్విక్ చేతి వేళ్లు ఆ ఫోటోని గట్టిగా పట్టుకున్నాయి. విధి ఎంత విచిత్రమైనది అని అతను భావించాడు.
"ఈ అమ్మాయి పేరు మేఘన. చాలా మొండిది బాస్. వదిలేస్తే మనకి ప్రమాదం. ఏం చేయమంటారు? వార్నింగ్ ఇద్దామా? లేక రమేష్ లాగా..." అని విక్రమ్ ఆద్విక్ వైపు చూస్తూ అడిగాడు. ఆద్విక్ ఆ ఫోటో వైపు తదేకంగా చూస్తూనే ఉన్నాడు. పులి గుహలోకి తల దూర్చడానికి సిద్ధపడిన లేడి పిల్ల ఆమె అని అతనికి అర్థమైంది. అతడు ఆమెను చూసి ముసిముసిగా నవ్వుకున్నాడు.
"వద్దు," అని ఆద్విక్ చాలా దృఢంగా చెప్పాడు. "ఏంటి బాస్?" అని విక్రమ్ ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు. "ఆమెని ఏం చేయొద్దు. ప్రస్తుతానికి ఆమెని నా కంట్రోల్ లో ఉంచాలి. ఆమెకి తెలియకుండానే, ఆమె నా వలయంలోకి రావాలి," అని ఆద్విక్ సమాధానం ఇచ్చాడు. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు ఒక కొత్త మెరుపు ఉంది. అది వేటగాడి మెరుపా లేక ప్రేమికుడి ఆరాటమా అన్నది స్పష్టం కాలేదు.
"కానీ బాస్, ఆమె మన సీక్రెట్స్..." అని విక్రమ్ ఏదో చెప్పబోయాడు. "ఆమెకి తెలిసింది గోరంత... తెలియాల్సింది కొండంత. ఆమె సత్యం కోసం వెతుకుతోంది కదా? ఆ సత్యాన్ని నేనే అవుతాను. ఆమెని నా దగ్గరికి రప్పించు," అని ఆద్విక్ నవ్వుతూ అన్నాడు. ఈ కథ ఇప్పుడే మొదలైందని, ఆమె తన రాక్షసత్వం వెనుక ఉన్న మనిషిని చూడాలని ఆద్విక్ అనుకున్నాడు.
అంతలో ఆద్విక్ టేబుల్ మీద ఉన్న పర్సనల్ ఫోన్ మోగింది. అన్నోన్ నంబర్. లిఫ్ట్ చేశాడు. "హలో... ఇది... ఇది ఏకే గారు మర్చిపోయిన గొడుగు మీద ఉన్న నంబర్..." అని అవతలి వైపు నుంచి ఒక వణుకుతున్న గొంతు వినిపించింది. అది మేఘన గొంతు. ఆద్విక్ పెదాల మీద ఒక మర్మమైన చిరునవ్వు మెరిసింది. "ఎవరది?" అని ఆద్విక్ ఏమీ తెలియనట్టు గంభీరంగా ప్రశ్నించాడు.
"నా పేరు మేఘన అండి. నిన్న రాత్రి మీరు నాకు హెల్ప్ చేశారు. మీ గొడుగు నా దగ్గర ఉండిపోయింది. అది మీకు తిరిగి ఇవ్వాలి," అని మేఘన వినయంగా చెప్పింది. "ఉంచుకోండి. అది మీకు అవసరం అవుతుంది," అని ఆద్విక్ జవాబిచ్చాడు. "లేదు సార్, అది చాలా కాస్ట్లీ అనిపిస్తోంది. నేను తీసుకోలేను. ప్లీజ్ మీరు ఎక్కడున్నారో చెప్తే..." అని మేఘన నిజాయితీగా అడిగింది.
ఆద్విక్ కి ఆమె నిజాయితీ నచ్చింది. "సరే... ఈ సాయంత్రం 5 గంటలకు, బందర్ రోడ్ లో ఉన్న 'బ్లూ మూన్' కేఫ్ కి రండి. అక్కడ కలుద్దాం," అని ఆద్విక్ చెప్పి, ఆమె సమాధానం కూడా వినకుండా కాల్ కట్ చేశాడు. ఫోన్ పెట్టేసాక, "విక్రమ్, ఈ సాయంత్రం నా షెడ్యూల్ మొత్తం క్యాన్సిల్ చెయ్," అని ఆద్విక్ తన అసిస్టెంట్ని కఠినంగా ఆదేశించాడు.
విక్రమ్ బయటకు వెళ్లిపోయాడు. ఆద్విక్ మళ్ళీ ఆ ఫోటో వైపు చూశాడు. "మేఘన... నువ్వు వెతుకుతున్న నిజం నిన్ను చంపేయొచ్చు. అందుకే, నిన్ను కాపాడాలంటే, నిన్ను నా బందీగా చేసుకోవాలి. నువ్వు ప్రేమించినా, ద్వేషించినా... ఇకపై నువ్వు నా దానివి," అని ఆద్విక్ తనలో తాను గొణుక్కున్నాడు. బయట ఆకాశం మళ్ళీ మేఘావృతమైంది, మరో తుఫానుకి సిద్ధమవుతున్నట్టుగా.
మేఘన తన హాస్టల్ గదిలో, ఆ గొడుగు వైపు చూస్తూ ఆలోచిస్తోంది. ఆద్విక్ గొంతు ఆమెని డిస్టర్బ్ చేస్తోంది. "ఎందుకో తెలీదు... ఆ గొంతు వింటుంటే భయంగానూ ఉంది, ఏదో తెలియని ధైర్యంగానూ ఉంది. అసలు ఎవరు అతను?" అని మేఘన తనలో తానే ఆలోచిస్తూ గొణుక్కుంది. తన ఇన్వెస్టిగేషన్ నోట్స్ లో విజయవాడ 'షాడో' గురించి రాసుకున్న లైన్ ని ఆమె గమనించింది.
ఆమెకి తెలియని విషయం ఏంటంటే... ఆమె వెతుకుతున్న ఆ భయంకరమైన 'షాడో' మరియు గొడుగు యజమాని ఒక్కరే అని. ఆమె ఆ గొడుగుని పట్టుకుని అద్దంలో చూసుకుంది. ఆ క్షణం ఆమె వెనుక ఉన్న కిటికీలోంచి ఒక మెరుపు మెరిసింది. విధి వారిద్దరినీ ఒకే చట్రంలో బంధించింది. ఇక తప్పించుకోవడం ఎవరి తరం కాదు అన్నట్టుగా ఆ సన్నివేశం ముగిసింది.
హాయ్ రీడర్స్ కథ చదివినందుకు ధన్యవాదాలు ఈ కథ మీకు నచ్చిందని అనిపిస్తే
⭐ రేటింగ్ లేదా చిన్న review ద్వారా మీ ప్రోత్సాహం తెలియచేయండి.
మీ స్పందన నాకు ఇలాంటి మరెన్నో ఎపిసోడ్స్ రాయడానికి ప్రేరణనిస్తుంది. కామెంట్ రూపంలో మీ అభిప్రాయాన్ని తెలియచేయ వచ్చు
