ఎపిసోడ్ 6 -నీ ప్రేమే నా శాపం... నా శక్తి
ఆకస్మికంగా సంభవించిన ఆ భారీ విస్ఫోటనపు ప్రకంపనలకు, ఆ గదిలోని అణువణువూ వణికిపోయింది. ప్రళయ భీకర శబ్దానికి గది గోడలు బీటలు వారాయి. పైకప్పు నుండి పెచ్చులూ, సున్నపు పొరలూ కుప్పకూలుతూ, దుమ్ము ధారాపాతంగా కిందకు రాలింది. ఆ పేలుడు తీవ్రత మేఘన చెవుల్లోని కర్ణభేరిని స్తంభింపజేసింది. మెదడు మొద్దుబారి, ఆలోచనలన్నీ శూన్యంలోకి జారుకున్నాయి. క్షణకాలం పాటు తాను బ్రతికే ఉన్నానా, లేక ప్రాణాలు గాలిలో కలిసిపోయాయా అన్న సందేహం ఆమెను ఆవహించింది. గదిలో ఉన్న ఆ ముసుగు హంతకుడు కూడా ఆ అదురుకి తట్టుకోలేక, పట్టు తప్పి పక్కకు తూలిపోయాడు. అతని చేతిలోని ఘోరమైన మెషిన్ గన్ జారి నేలపాలైంది.
బయట హాల్ అంతా దట్టమైన నల్లటి పొగ ఆవహించి, ఊపిరి ఆడనివ్వకుండా చేస్తోంది. గాలిలో గంధకం ఘాటు, కాలిపోతున్న కలప నుండి వస్తున్న వాసన ముక్కుపుటాలను అదిరేలా చేస్తూ, ప్రమాదాన్ని హెచ్చరిస్తున్నాయి. మేఘన వణుకుతున్న చేతులతో నేలను ఆసరాగా తీసుకుని, పాకుతూ వెనక్కి జరిగింది. ఆమె కళ్ళ ముందు దృశ్యాలన్నీ మసక మసకగా, అస్పష్టంగా కదలాడుతున్నాయి. కిటికీ ఆవల కురుస్తున్న భారీ వర్షం, లోపల జరుగుతున్న ఈ బీభత్సానికి మూగ సాక్షిగా నిలిచింది. ఆకాశం నుండి మెరుపులు వచ్చినప్పుడల్లా, ఆ గదిలో ఎగురుతున్న దుమ్ము రేణువులు వెలుగులో వింతగా నాట్యం చేస్తున్నట్లు కనిపిస్తున్నాయి.
ఆ రాక్షస ప్రళయం నుంచి ఆ ముసుగు మనిషి వేగంగానే తేరుకున్నాడు. విసుగ్గా తల విదిలించి, కళ్ళలో క్రూరత్వాన్ని నింపుకుని, కింద పడ్డ తన తుపాకీని అందుకోవడానికి వంగాడు.
"ఛీ! దరిద్రం... సరిగ్గా ఇప్పుడే పేలాలా?" అని అసహనంగా గొణుక్కుంటూ, అతను మళ్ళీ మేఘన వైపు రాబందులా తిరిగాడు.
అతను గన్ని నేరుగా మేఘన నుదిటి వైపు గురిపెడుతూ, "నడువ్! లేచి నడువ్! ఈ దట్టమైన పొగలో తప్పించుకోవడం సులువు. నిన్ను అడ్డుపెట్టుకుని, కవచంలా వాడుకుని బయటపడతాను," అని కఠినంగా, ఆజ్ఞాపిస్తున్నట్లు అన్నాడు.
మేఘన గుండె వేగం అదుపు తప్పింది. భయంతో ఆమె పెదాలు తడారిపోయాయి. "వద్దు... ప్లీజ్... నన్ను వదిలేయండి..." అని దీనంగా వేడుకుంది.
కానీ ఆ రాక్షసుడు ఆమె మాటలను లెక్కచేయలేదు. ఆమె మణికట్టును ఇనుప సంకెళ్ళలా గట్టిగా పట్టుకుని, బరబరా ఈడ్చుకుంటూ హాల్ వైపు నడిచాడు. ఆమె కాళ్ళు నేలకు రాసుకుపోతున్నా అతను కనికరించలేదు.
హాల్ మొత్తం అప్పుడే ముగిసిన యుద్ధభూమిలా ఉంది. ఖరీదైన సోఫాలు తలకిందులుగా పడి ఉన్నాయి. ఒక పక్క గోడ పూర్తిగా కూలిపోయి, ఇటుకలు చెల్లాచెదురుగా ఉన్నాయి. కానీ మేఘనను ఆశ్చర్యపరిచిన విషయం వేరే ఉంది. ఆద్విక్ పడి ఉన్న ప్రదేశంలో ఇప్పుడు కేవలం రక్తపు మడుగులు మాత్రమే ఉన్నాయి. ఆద్విక్ అక్కడ లేడు! అతని శరీరం మాయమైంది!
మేఘన గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది. "ఆద్విక్..." అని అప్రయత్నంగా, ఆర్తిగా ఆమె నోటి నుండి పిలుపు వచ్చింది.
ముసుగు మనిషి కూడా ఒక్క క్షణం బిత్తరపోయి ఆగిపోయాడు. అతని కళ్ళు గది నలుమూలలా భయంతో వెదికాయి. "ఎక్కడికి పోయాడు వాడు? ఇప్పుడే కదా ఇక్కడే శవంలా పడి ఉన్నాడు!" అని ఆశ్చర్యంతో, అంతర్లీనంగా పుట్టుకొస్తున్న భయంతో అరిచాడు.
సరిగ్గా అప్పుడే... ఆ దట్టమైన పొగ మంచు తెరల వెనుక నుండి ఒక ఆకారం కదిలింది.
కిటికీ వెలుపల నుండి వచ్చిన ఒక భారీ మెరుపు వెలుగులో ఆ ఆకారం స్పష్టంగా కనిపించింది. అది ఆద్విక్. కానీ అది మేఘన చూసిన మృదువైన, శాంత స్వభావం కలిగిన ఆద్విక్ కాదు. అతని తెల్ల చొక్కా పూర్తిగా ఎర్రటి రక్తంతో తడిసి ముద్దయ్యింది. జుట్టు చెరిగిపోయి, రక్తం కారుతున్న ముఖం మీద పడుతోంది. అతని కుడి భుజం నుండి రక్తం ధారగా కారుతున్నా, అతను నిలబడిన తీరులో ఒక భయంకరమైన, అచంచలమైన స్థైర్యం ఉంది. అతని కళ్ళు... ఆ కళ్ళలో ఉన్నది సామాన్యమైన బాధ కాదు, సాక్షాత్తు మరణం. ఒక రాక్షసుడు తన వేటను చూస్తున్నట్లుగా, అత్యంత క్రూరంగా ఉన్నాయి ఆ కళ్ళు.
ముసుగు మనిషి ఉలిక్కిపడి, తుపాకీని ఆద్విక్ వైపు తిప్పాడు. "కదిలితే కాల్చేస్తా! అక్కడే ఆగు!" అని గట్టిగా అరిచాడు. కానీ అతని గొంతులో వణుకు స్పష్టంగా తెలుస్తోంది.
ఆద్విక్ పెదాల మీద ఒక చిన్న, ప్రమాదకరమైన నవ్వు మెదిలింది. అది చూసేవారి రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే నవ్వు. అతను ఏమాత్రం తొణక్కుండా, నెమ్మదిగా ఒక్కో అడుగు ముందుకు వేశాడు. అతని బూట్ల చప్పుడు ఆ నిశబ్దంలో మృత్యుఘంటికల్లా వినిపించింది.
"నా ఇంటికి వచ్చి... నా మనిషిని తాకుతావా? నా ప్రాణాన్ని తాకే సాహసం చేస్తావా?" అని ఆద్విక్ అడిగాడు. అతని గొంతులో ఆగ్రహం సముద్రంలా ఘోషిస్తోంది. అది మనిషి అరుపు కాదు, గాయపడిన సింహం గాండ్రింపులా ఉంది.
ముసుగు మనిషి భయంతో ట్రిగ్గర్ నొక్కబోయాడు. కానీ ఆద్విక్ వేగం కంటికి కూడా అందనంత తీవ్రంగా ఉంది. అతను ఒక్క గెంతులో చిరుతపులిలా ఆ వ్యక్తి దగ్గరకు చేరి, గన్ పట్టుకున్న అతని చేతిని బలంగా విరిచేశాడు.
"ఆఆఆహ్!" అని ఆ ముసుగు మనిషి నరాల తెగే బాధతో చావు కేక పెట్టాడు. ఆ అరుపు ఆ గది గోడలకు ప్రతిధ్వనించి, మేఘన వెన్నులో వణుకు పుట్టించింది.
ఆద్విక్ ఏమాత్రం జాలి చూపించలేదు. ఆ వ్యక్తి గొంతు పట్టుకుని గాలిలో లేపాడు. మేఘన భయంతో నోరు మూసుకుని గోడకు అతుక్కుపోయింది. తన కళ్ళ ముందు జరుగుతున్నది నమ్మలేకపోతోంది. ఇన్నాళ్ళూ తను ప్రేమించిన ఆద్విక్... ఇంత హింసాత్మకంగా, ఇంత క్రూరంగా మారగలడా?
ఆద్విక్ ఆ వ్యక్తిని బంతిలా నేలకేసి బలంగా కొట్టాడు. ఆ దెబ్బకి ఆ వ్యక్తి తల పగిలి, స్పృహ కోల్పోయి, నిశ్చేష్టుడిగా బొమ్మలా కింద పడిపోయాడు.
హాల్ మొత్తం శ్మశాన నిశ్శబ్దం ఆవహించింది. కేవలం ఆద్విక్ బరువుగా పీలుస్తున్న ఊపిరి శబ్దం, బయట కురుస్తున్న వర్షం చప్పుడు తప్ప ఏమీ లేదు.
ఆద్విక్ నెమ్మదిగా తల తిప్పి మేఘన వైపు చూశాడు. అతని ముఖం మీద రక్తం చారికలు కడుతున్నాయి. అతని కళ్ళలోని ఆవేశం ఇంకా తగ్గలేదు, కానీ మేఘనను చూడగానే ఆ కళ్ళలో ఒక చిన్న మెతకదనం, ఒక రకమైన ఆర్తి కనిపించింది.
అతను ఆమె వైపు ఒక అడుగు వేశాడు. మేఘన భయంతో వెనక్కి జరిగింది. "వద్దు... నా దగ్గరకు రావద్దు..." అని వణుకుతున్న గొంతుతో చెప్పింది. ఆమె కళ్ళలో నీళ్ళు సుడులు తిరుగుతున్నాయి. తను చూస్తున్నది తన ప్రేమికుడిని కాదు, ఒక అపరిచితుడిని, ఒక హంతకుడిని.
ఆద్విక్ ఆగిపోయాడు. ఆమె కళ్ళలోని భయాన్ని చూసి అతని ముఖంలో బాధ కదిలింది. అతను తన చేతిని ముందుకు చాపాడు, కానీ మళ్ళీ వెనక్కి తీసుకున్నాడు. తన చేతులు శత్రువు రక్తంతో తడిసి ఉన్నాయి. ఆ రక్తం ఆమెను భయపెడుతోందని, తన రూపం ఆమెను బెదిరిస్తోందని అతనికి అర్థమైంది.
"మేఘనా... నేను..." అని ఆద్విక్ ఏదో సంజాయిషీ ఇవ్వబోయాడు. కానీ అప్పుడే అతని శరీరం తూలింది. ఇంతసేపూ కేవలం అడ్రినలిన్ ప్రభావం వల్ల నిలబడిన శరీరం, ఇప్పుడు గాయాల తీవ్రతకు లొంగిపోతోంది. అతను నిస్సత్తువగా మోకాళ్ళ మీద కూలబడిపోయాడు.
మేఘనలో ఉన్న భయం ఒక్కసారిగా ఆందోళనగా మారింది. "ఆద్విక్!" అని అరుస్తూ ఆమె అతని దగ్గరకు పరుగెత్తింది. పడిపోతున్న అతని భుజం పట్టుకుని ఆపింది. అతని శరీరం జ్వరంతో నిప్పులా కాలిపోతోంది.
"వద్దు... నన్ను ముట్టుకోకు... నా రక్తం నీకు అంటుకుంటుంది..." అని ఆద్విక్ బలహీనంగా, మూలుగుతూ అన్నాడు.
"ష్... మాట్లాడకు," అని మేఘన కన్నీళ్లతో అతని తలని తన ఒడిలోకి తీసుకుంది. అతని చొక్కాని చింపి, రక్తం కారుతున్న గాయం మీద గట్టిగా అదిమి పట్టింది. ఆ వేడి రక్తం తన చేతులకు తగులుతుంటే ఆమె గుండె తరుక్కుపోయింది. అతను రాక్షసుడా, మనిషా అన్నది ఆమెకు ఇప్పుడు అనవసరం. అతను ప్రాణాలతో ఉండాలి, అంతే.
"మనం ఇక్కడి నుండి వెళ్ళాలి... వాళ్ళు... మళ్ళీ వస్తారు..." అని ఆద్విక్ కళ్ళు మూసుకుంటూ, అతి కష్టం మీద చెప్పాడు.
"పోలీసులు వస్తున్నారు కదా? వాళ్ళు చూసుకుంటారు," అని మేఘన అతనికి, తనకి కూడా భరోసా ఇస్తూ చెప్పింది.
ఆ మాట వినగానే ఆద్విక్ కళ్ళు ఒక్కసారిగా తెరిచాడు. అతను ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. ఆ పట్టులో ఎంత బలం ఉందంటే మేఘన మణికట్టు నొప్పి పెట్టింది.
"వాళ్ళు పోలీసులు కాదు మేఘనా... వాళ్ళు రాఘవ్ మనుషులు. పోలీస్ యూనిఫాంలో వస్తారు... నన్ను చంపడానికి కాదు... ఏ సాక్ష్యం లేకుండా చేయడానికి. నాతో పాటు, నిన్ను కూడా చంపేస్తారు..." అని అతను రొప్పుతూ చెప్పాడు. అతని కళ్ళలో తీవ్రమైన హెచ్చరిక ఉంది.
మేఘన రక్తం గడ్డకట్టినట్లైంది. బయట సైరన్ల శబ్దం దగ్గరగా వినిపిస్తోంది. కానీ ఇప్పుడు ఆ శబ్దం ఆమెకు భరోసా ఇవ్వడం లేదు, అది మృత్యువు మోగిస్తున్న సైరన్లా వినిపిస్తోంది.
"మరి మనం ఏం చేయాలి?" అని ఆమె దిక్కుతోచని స్థితిలో అడిగింది.
ఆద్విక్ తన జేబులో నుండి ఒక చిన్న, నల్లటి తాళం చెవిని తీసి ఆమె చేతిలో పెట్టాడు.
"వెనుక... వెనుక దారిలో... గ్యారేజ్ ఉంది. అక్కడ బ్లాక్ కారు ఉంటుంది... దాన్ని తీసుకుని వెళ్ళిపో. నన్ను ఇక్కడే వదిలేసి వెళ్ళిపో..." అని ఆద్విక్ చెప్పాడు, అతని గొంతు క్రమంగా సన్నగిల్లుతోంది.
"నిన్ను వదిలేసా? పిచ్చి మాటలు మాట్లాడకు!" అని మేఘన కోపంగా, ఏడుస్తూ అరిచింది. ఆమె ఆద్విక్ చేతిని తన భుజం మీద వేసుకుని, అతన్ని లేపడానికి సర్వశక్తులూ ఒడ్డి ప్రయత్నించింది. "లెగు... నాతో పాటు రావాలి. మనం కలిసే వెళ్తాం. బ్రతికినా చచ్చినా కలిసే."
ఆద్విక్ ఆమె వైపు చూశాడు. ఆ చూపులో కృతజ్ఞత, అంతులేని ప్రేమ, ఇంకా చెప్పలేనంత బాధ ఉన్నాయి. అతను తనకున్న చివరి శక్తిని కూడదీసుకుని నిలబడ్డాడు.
ఇద్దరూ ఒకరికొకరు ఆసరాగా, ఆ చీకటి ఇంటి వెనుక వైపుకు నడిచారు. ప్రతి అడుగుకి ఆద్విక్ బాధతో పళ్ళు బిగబట్టాడు. మేఘన కన్నీళ్ళు వర్షంతో కలిసిపోతున్నాయి.
వారు వెనుక తలుపు తెరిచి బయటకు రాగానే, చల్లని గాలి వారిని తాకింది. వర్షం ఇంకా జోరుగా కురుస్తూనే ఉంది. గ్యారేజ్ వైపు వెళ్తుండగా, ఇంటి ముందు వైపున టైర్ల శబ్దం, బూట్ల చప్పుడు వినిపించాయి. శత్రువులు వచ్చేసారు.
"అక్కడ! ఎవరో వెళ్తున్నారు! కాల్చండి!" అని ఒక గొంతు గట్టిగా వినిపించింది.
వెంటనే తుపాకీ కాల్పుల శబ్దం. "ఢామ్! ఢామ్!"
ఒక బుల్లెట్ వచ్చి పక్కనే ఉన్న స్తంభానికి తగిలి, నిప్పురవ్వలు రేపింది.
మేఘన భయంతో కేక పెట్టింది. ఆద్విక్ ఆమెని రక్షించడానికి గ్యారేజ్ లోపలికి తోసి, షట్టర్ కిందకి లాగాడు. కారు దగ్గరకు వెళ్ళేలోపే, ఆద్విక్ పూర్తిగా శక్తి కోల్పోయి కుప్పకూలిపోయాడు.
"ఆద్విక్!" అని మేఘన అతని ముఖాన్ని తట్టింది. అతను కదలడం లేదు. అతని శ్వాస చాలా నెమ్మదిగా, ఆగిపోతున్నట్లుగా ఉంది.
బయట షట్టర్ ని ఎవరో బలంగా బాదుతున్నారు. "లోపలే ఉన్నారు! బద్దలు కొట్టండి!" అన్న అరుపులు వినిపిస్తున్నాయి.
మేఘన చేతిలో కారు తాళం ఉంది. కాళ్ళ దగ్గర స్పృహ లేని ఆద్విక్ ఉన్నాడు. బయట మృత్యువు తలుపు తడుతోంది.
ఆమె ఆద్విక్ వైపు, ఆపై కారు వైపు చూసింది. ఇప్పుడు ఆమె డ్రైవింగ్ సీట్ లో కూర్చోవాలి. ఇన్నాళ్ళూ తనని కాపాడిన వాడిని, ఇప్పుడు తను కాపాడాలి. కానీ ఆమెకు తెలియని విషయం ఏంటంటే... ఆ కారులో కేవలం వాళ్ళు పారిపోవడానికి మార్గం మాత్రమే లేదు, ఆద్విక్ చీకటి సామ్రాజ్యానికి సంబంధించిన అతి పెద్ద రహస్యం కూడా ఆ కారులోనే ఉంది.
మేఘన ఆద్విక్ ని కష్టంగా లాక్కుంటూ కారు వెనుక సీటులో పడేసింది. డ్రైవింగ్ సీటులోకి దూకి, కారుని స్టార్ట్ చేసింది. ఇంజిన్ గర్జించింది.
కానీ ఆమె గేర్ వేసే లోపే, గ్యారేజ్ షట్టర్ బద్దలైంది.
ముగ్గురు ఆయుధధారులు లోపలికి ప్రవేశించారు. వారి మధ్యలో ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు. అతను పోలీస్ యూనిఫాంలో ఉన్నాడు, కానీ అతని ముఖంలో ఉన్న నవ్వు మాత్రం అత్యంత కిరాతకంగా, పైశాచికంగా ఉంది.
అతను మేఘన వైపు చూసి, చేతిలోని వాకీ-టాకీలో నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు.
"పక్షులు దొరికాయి సార్. ఫినిష్ చేయమంటారా? లేక తీసుకురమ్మంటారా?"
మేఘన స్టీరింగ్ వీల్ ని గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆ క్షణం, ఆమె కళ్ళలో భయం మాయమైంది. దాని స్థానంలో ఒక రకమైన తెగింపు, ఆవేశం వచ్చాయి. ఆమె ఆక్సిలరేటర్ మీద కాలు గట్టిగా తొక్కింది...
కథ కొనసాగుతుంది..
