సాక్షి సాక్షాత్తు
అధ్యాయం — ఐదేళ్ల తర్వాత
మధ్యాహ్నం.
అంజు వాళ్ల అమ్మగారి ఊరిలోని ఆ ఇరుకైన వీధిలో జనజీవనం మామూలుగానే సాగుతోంది. ఎవరి పనుల్లో వాళ్లు బిజీగా ఉన్నారు. ఇంటి ముందు ఆడుకుంటున్న పిల్లలు, వీధి చివర కూరగాయలు అమ్ముతున్న వ్యాపారి, అటూ ఇటూ నడుస్తున్న మనుషులు...
అంతా సాధారణంగానే ఉంది.
అప్పుడే—
ఒక ఆటో వీధిలోకి వచ్చి, అంజు వాళ్ల అమ్మగారి ఇంటి ముందు ఆగింది.
ఆటో ఇంజిన్ ఆగిపోయింది.
అందరి చూపులూ ఒక్కసారిగా ఆటో వైపు మళ్లాయి.
ఆటోలోంచి ఒక మనిషి నెమ్మదిగా దిగాడు.
రుద్ర.
ఐదేళ్ల తర్వాత.
అతను అక్కడ నిలబడిన తీరు చూస్తే... ఎక్కడి నుంచి వచ్చాడో, ఇన్ని సంవత్సరాలు ఎక్కడున్నాడో, ఏం అనుభవించాడో అతని ముఖం చెప్పడం లేదు.
కళ్లలో ఏదో తెలియని శూన్యం.
మాటల్లో నిశ్శబ్దం.
నడకలో అలసట.
చుట్టుపక్కల వాళ్లు తమ పనులను ఆపేశారు.
ఒకరి ముఖం మరొకరు చూసుకున్నారు.
“రుద్ర కదా?”
“అవును... వాడే.”
“మళ్లీ వచ్చేశాడా?”
గుసగుసలు మొదలయ్యాయి.
కానీ రుద్ర మాత్రం ఆ మాటలేవీ విననట్టుగా ఇంటివైపు నడిచాడు.
ఇంటి గుమ్మం దగ్గర అంజు నిలబడి ఉంది.
ఆమె చేతుల్లో ఐదేళ్ల బాబు.
ఆమె జీవితంలో ఐదేళ్లు అంటే కేవలం కాలం కాదు.
ప్రతి రోజు ఒక ఎదురుచూపు.
ప్రతి రాత్రి ఒక ప్రశ్న.
“రుద్ర వస్తాడా?”
ఆ ప్రశ్నకు ఈ రోజు సమాధానం ఆమె కళ్లముందు నిలబడి ఉంది.
రుద్రను చూడగానే అంజు గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టయింది.
ఆమె కళ్లలో ఆనందం మెరిసింది.
ఐదేళ్లుగా దాచుకున్న బాధ ఒక్కసారిగా కళ్లలోకి వచ్చింది.
చేతుల్లోని బిడ్డను గట్టిగా పట్టుకుంది.
“రుద్ర...”
అని పిలవాలనుకుంది.
కానీ గొంతు సహకరించలేదు.
అతని దగ్గరకు పరుగెత్తి వెళ్లి హత్తుకోవాలని ఆమె మనసు ఆరాటపడింది.
ఒక అడుగు ముందుకు వేసింది.
మరో అడుగు వేయబోయింది.
అంతలో చుట్టూ ఉన్న వాళ్ల చూపులు ఆమెను ఆపేశాయి.
రుద్ర ముఖంలో మాత్రం ఎలాంటి భావం లేదు.
అతను రాతి విగ్రహంలా నిలబడి ఉన్నాడు.
అంజు తన అడుగులను ఆపుకుంది.
కళ్లలోకి వచ్చిన కన్నీళ్లను బలవంతంగా వెనక్కి నెట్టింది.
రుద్ర నెమ్మదిగా ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.
కొన్ని క్షణాలు ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు.
ఆ చూపులో ప్రేమ ఉందా?
బాధ ఉందా?
అపరాధం ఉందా?
లేక ఏమీ లేదా?
అంజుకు అర్థం కాలేదు.
రుద్ర మాత్రం చాలా సాధారణంగా అడిగాడు.
“బాగున్నావా?”
అంతే.
ఐదేళ్ల విరహం తర్వాత భార్యను చూసిన భర్త అడిగిన మొదటి మాట.
అంజు పెదవులు కదిలాయి.
కానీ ఒక్క మాట బయటకు రాలేదు.
కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి.
రుద్ర ఆమె సమాధానం కోసం కూడా ఎదురుచూడలేదు.
ఆమె చేతుల్లో ఉన్న బిడ్డను తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
ఆ చిన్నారి తండ్రి ఒడిలోకి వెళ్లగానే అమాయకంగా నవ్వాడు.
రుద్ర ముఖంలో మాత్రం మొదటిసారి చిన్న మార్పు కనిపించింది.
అతని కళ్లలో మృదుత్వం మెరిసింది.
బిడ్డను ఒడిలో పెట్టుకుని ఇంట్లోకి నడిచాడు.
మంచం మీద కూర్చున్నాడు.
“ఏం చేస్తున్నావురా?”
అంటూ బిడ్డతో చిన్న చిన్న మాటలు మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
బాబు నవ్వాడు.
రుద్ర కూడా చాలా స్వల్పంగా నవ్వాడు.
అంజు మాత్రం గుమ్మం దగ్గరే నిలబడిపోయింది.
తన భర్త ఐదేళ్ల తర్వాత వచ్చాడు.
కానీ అతని ప్రపంచంలో తాను లేనట్టుగా ఉంది.
ఆమె నెమ్మదిగా లోపలికి వచ్చింది.
రుద్ర పక్కనే మంచం మీద కూర్చుంది.
అతని వైపు చూస్తూనే ఉంది.
ఒక్కసారి తనవైపు చూస్తాడేమో.
ఒక్కసారి “ఎలా ఉన్నావు?” అని అడుగుతాడేమో.
ఒక్కసారి తనను దగ్గరకు తీసుకుంటాడేమో.
కానీ రుద్ర దృష్టి అంతా బిడ్డపైనే ఉంది.
ఆ గదిలో నిశ్శబ్దం మరింత బరువెక్కింది.
అంజు గుండెలో మాత్రం ఎన్నో ప్రశ్నలు అరుస్తున్నాయి.
“ఇతనేనా నేను ఐదేళ్లు ఎదురుచూసిన రుద్ర?”
అప్పుడే—
రుద్ర బిడ్డతో ఆడటం ఆపాడు.
తన పక్కనే భారంగా కూర్చున్న అంజు వైపు చూశాడు.
నెమ్మదిగా తన చేతిని ముందుకు చాపాడు.
ఆమె చేతిపై ఉంచాడు.
ఆ స్పర్శకు అంజు ఉలిక్కిపడింది.
అతని కళ్లలోకి చూసింది.
రుద్ర ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
“కొన్ని నీళ్లు ఇస్తావా... నీ చేతులతో?”
ఆ ఒక్క మాట...
“నీ చేతులతో.”
అంజు గుండెల్లో ఎక్కడో ఆగిపోయిన ప్రాణాన్ని మళ్లీ లేపింది.
ఐదేళ్లుగా తన కోసం ఎదురుచూసిన మనిషి తన చేతులతో నీళ్లు అడిగాడు.
అంతే.
ఏడుపు వస్తున్నా ఆపుకుంది.
గబగబా లేచి వంటింట్లోకి వెళ్లింది.
ఫ్రిడ్జ్ తెరిచి చల్లని నీళ్ల బాటిల్ తీసుకుంది.
తిరిగి వచ్చి అతని చేతిలో పెట్టింది.
రుద్ర నెమ్మదిగా నీళ్లు తాగాడు.
బాటిల్ పక్కన పెట్టాడు.
మళ్లీ బిడ్డను తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
తర్వాత ఏదో సాధారణ విషయం చెబుతున్నట్టుగా అన్నాడు—
“సరే... ఇంటికి వెళ్దాం.”
అంజు అతని వైపు చూసింది.
రుద్ర కొనసాగించాడు.
“మన ఇంటికి.”
ఆ రెండు పదాలు అంజు గుండెల్లోకి నేరుగా వెళ్లాయి.
మన ఇంటికి.
ఐదేళ్లుగా తనను ఒంటరిగా నిలబెట్టిన కోపం, బాధ, అవమానం అన్నీ ఆ ఒక్క మాట ముందు క్షణం పాటు కరిగిపోయాయి.
అతను తిరిగి తనను భార్యగా అంగీకరిస్తున్నాడా?
లేక నిజంగానే ఏమీ జరగనట్టుగా జీవితం మళ్లీ మొదలుపెట్టాలనుకుంటున్నాడా?
ఆమెకు తెలియదు.
కానీ ఆమె భార్య మనసుకు మాత్రం ఆ రెండు పదాలు చాలు.
భారంగా తల ఊపింది.
లోపలికి వెళ్లి తన బట్టలు, బాబు బట్టలు ఒక బ్యాగ్లో సర్దుకుంది.
బయటికి వచ్చి తల్లి దగ్గర నిలబడింది.
“వెళ్లొస్తానమ్మా...”
అంజు గొంతులో బాధ స్పష్టంగా వినిపించింది.
ఆమె తల్లి ముఖంలో మాత్రం కోపం, చిరాకు, కూతురిపై జాలి—అన్నీ కలిసిపోయాయి.
రుద్ర వైపు ఒకసారి అసహ్యంగా చూసింది.
తర్వాత అంజును చూసి అంది—
“సరే... జాగ్రత్త. మళ్లీ ఎప్పుడు వస్తావో, అసలు వస్తావో, లేక వాడిలాగే చెప్పాపెట్టకుండా పోతావో ముందే చెప్పు.”
అంజు తల వంచుకుంది.
తల్లి ఆగలేదు.
“ఈ ఐదు సంవత్సరాలు వాడు వస్తాడని నువ్వు పిచ్చిదానిలా ఎదురుచూశావు. ఊళ్లో వాళ్లందరి ముందు నీ పరువు పోయింది. ఇప్పుడు అంతా అయిపోయాక, ఆ పరువంతా పోయిన తర్వాత వచ్చాడు!”
ప్రతి మాట అంజు గుండెల్లోకి బాణంలా దిగింది.
కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి.
కానీ ఆమె ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.
ఆ బాధ క్రమంగా కోపంగా మారింది.
పళ్లను బిగించింది.
బ్యాగ్ పట్టుకుంది.
వెనక్కి తిరిగి రుద్ర దగ్గరకు నడిచింది.
రుద్ర అప్పటికే బాబును ఎత్తుకుని బయటికి రావడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు.
---
అధ్యాయం — తిరుగు ప్రయాణం
అంజు కోపంగా తన తల్లి దగ్గర నుంచి వస్తుండటం రుద్ర గమనించాడు.
ఏమీ అడగలేదు.
తన చేతుల్లో ఉన్న బాబును ఆమెకు అందించాడు.
“ఇక్కడే ఉండు... ఆటో తీసుకుని వస్తాను.”
అంతే.
రుద్ర వీధి చివరికి నడిచి వెళ్లిపోయాడు.
అంజు అక్కడే నిలబడిపోయింది.
రెండు నిమిషాల తర్వాత అతను ఒక ఆటోతో తిరిగి వచ్చాడు.
ముందుగా బాబును తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ఆటో ఎక్కాడు.
బ్యాగ్ను కాళ్ల కింద పెట్టుకున్నాడు.
అంజు కూడా ఆటో ఎక్కింది.
రుద్రకు కొంచెం దూరంగా కూర్చుంది.
ఆటో కదిలింది.
ఆమె మాత్రం అతని వైపే చూస్తోంది.
తన ఒడిలో బిడ్డను పెట్టుకుని రుద్ర ఆప్యాయంగా చూస్తున్నాడు.
ఆ దృశ్యం చూసిన అంజు కళ్లను మెల్లగా మూసుకుంది.
ఆమె మనసు వర్తమానం నుంచి ఐదేళ్లు వెనక్కి వెళ్లిపోయింది.
---
ఫ్లాష్బ్యాక్
ఆ రోజు కూడా రుద్ర కళ్లలో ఇలాంటి ప్రేమే ఉంది.
కానీ అప్పుడు ఆ ప్రేమకు భయం తోడైంది.
అంజుతో అతని పెళ్లి.
ఇద్దరి మధ్య మొదలైన కొత్త జీవితం.
చిన్న చిన్న సరదాలు.
నవ్వులు.
ఒకరిని ఒకరు చూసుకుంటూ గడిపిన రోజులు.
ఆ తర్వాత—
అంజు గర్భవతి అయింది.
రుద్ర ఆనందానికి అవధుల్లేవు.
కానీ డెలివరీ సమయంలో పరిస్థితులు ఒక్కసారిగా విషమించాయి.
ఆసుపత్రి కారిడార్లో రుద్ర ఆందోళనగా అటూ ఇటూ తిరిగాడు.
డాక్టర్ల పరుగులు.
నర్సుల హడావిడి.
అతని గుండెల్లో మాత్రం ఒకే భయం—
“అంజుకి ఏమీ కాకూడదు.”
అంజును, బిడ్డను కాపాడుకోవడానికి రుద్ర అప్పుల మీద అప్పులు చేశాడు.
చివరికి బిడ్డ పుట్టాడు.
కానీ ఆనందం కన్నా ముందే అప్పుల భారం అతని భుజాలపై పడింది.
---
ఐదేళ్ల క్రితం
సాయంత్రం.
అంజు చేతుల్లో పసికందు.
రుద్ర ఆమెను అంజు వాళ్ల అమ్మగారి ఇంటి దగ్గరకు తీసుకొచ్చాడు.
ఆ రోజు అతని ముఖంలో కనిపించిన బాధ ఇప్పటికీ అంజు మనసులో చెరిగిపోలేదు.
అప్పుల వాళ్ల ఒత్తిడి అతన్ని ఊపిరాడకుండా చేస్తోంది.
వెళ్లే ముందు రుద్ర అంజును గట్టిగా హత్తుకున్నాడు.
అతని కళ్లలో కన్నీళ్లు.
“నన్ను క్షమించు అంజు...”
అంజు అతని ముఖం చూసింది.
“మన ఇంటి దగ్గర ఉంటే ఇప్పుడు నీకు కనీసం ఒక పూట అన్నం కూడా పెట్టలేని వాడిలా మారిపోయాను.”
అతని గొంతు వణికింది.
“ఈ అప్పులన్నీ తీర్చి చాలా త్వరగా తిరిగి వస్తాను. మీ ఇద్దరినీ బాగా చూసుకుంటాను.”
అతను కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాడు.
తిరిగి నడిచాడు.
అంజు మాత్రం చేతుల్లోని బిడ్డను పట్టుకుని అతను కనుమరుగయ్యే వరకు చూస్తూనే ఉంది.
ఆ రోజు రుద్ర వెళ్లిపోయాడు.
రోజులు గడిచాయి.
వారాలు గడిచాయి.
నెలలు గడిచాయి.
సంవత్సరాలు గడిచాయి.
కానీ రుద్ర రాలేదు.
అతని కోసం ఎదురుచూస్తున్న అంజును చుట్టుపక్కల వాళ్ల మాటలు మాత్రం ప్రతిరోజూ గుచ్చేవి.
“నీ మొగుడు నిన్ను వదిలేశాడేమో.”
“ఇంకెంతకాలం ఇక్కడే ఉంటావు?”
“ఇక వాడు రాడులే.”
ఆమె ప్రతి మాటను భరించింది.
ఎందుకంటే ఆమెకు రుద్రపై నమ్మకం ఉంది.
అతను వస్తాడని నమ్మింది.
ఆ నమ్మకంతోనే తల్లి ఇంటి నుంచి బయటకు వచ్చి, తన బిడ్డను తీసుకుని పక్కనే ఉన్న చిన్న ఇంట్లో ఒంటరిగా జీవించడం ప్రారంభించింది.
ఐదేళ్లు.
ఒక మహిళ తన భర్త కోసం చేసిన నిరీక్షణకు ఐదేళ్లు.
---
మళ్లీ ప్రస్తుతం
ఆటోలో కూర్చున్న అంజు కళ్ల నుంచి రెండు కన్నీటి చుక్కలు జారాయి.
ఆమె కళ్లను తెరవలేదు.
నెమ్మదిగా రుద్ర భుజంపై తల వాల్చింది.
రుద్ర కాసేపు ఆమె వైపు చూశాడు.
తర్వాత బిడ్డను ఒక చేత్తో పట్టుకుని, మరో చేతిని నెమ్మదిగా ఆమె తలపై ఉంచాడు.
ఆ స్పర్శలో మాటలు లేవు.
కానీ అంజుకు మాత్రం ఐదేళ్ల తర్వాత మొదటిసారి తనకు భరోసా దొరికినట్టనిపించింది.
ఆమె కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు మరింతగా జారాయి.
రుద్ర కూడా కళ్లను మూసుకున్నాడు.
ఆటో ముందుకు సాగుతూనే ఉంది.
బయట నగరం పరుగులు తీస్తోంది.
కానీ రుద్ర మనసులో మాత్రం గతం పరుగెడుతోంది.
అతని అపరాధ భావం నెమ్మదిగా గొంతు పట్టుకుంది.
అంజుకు మాత్రమే వినిపించేంత మెల్లగా అన్నాడు—
“అప్పుడు నాకు ఇరవై నాలుగు ఏళ్లు... నీకు ఇరవై రెండు.”
అంజు కళ్లను తెరవలేదు.
రుద్ర గొంతు మరింత వణికింది.
“బాబు పుట్టే సమయానికి నాకు ఇరవై ఆరు... నీకు ఇరవై నాలుగు.”
కొన్ని క్షణాలు మౌనం.
“ఆ గజిబిజి గందరగోళంలో ఏది ఎలా చేయాలో తెలియక నిన్ను వదిలేసి వెళ్లిపోయాను.”
అతని గొంతు విరిగింది.
“నేను చాలా పెద్ద తప్పు చేశాను అంజు.”
అంజు కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
“నిన్ను వదలకుండా నీతోనే ఉండి ఉంటే... ఏం జరిగినా బాగుండేది.”
రుద్ర నెమ్మదిగా తల వంచుకున్నాడు.
“నా గతం... నన్ను మళ్లీ వెంటాడుతోంది.”
అంజు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
కానీ అతని మాటలన్నీ ఆమె గుండెల్లోకి దిగుతున్నాయి.
అప్పుడే ఆటో ఒక్కసారిగా కుదుపు తీసుకుంది.
రుద్ర కళ్లను తెరిచాడు.
ఆటో వారి ఇంటి ముందు ఆగింది.
సాయంత్రం ఆరు గంటలు.
---
అధ్యాయం — ఇంటి గుమ్మం
ఆటో దిగగానే రుద్ర తల్లిదండ్రులు ఎదురుగా కనిపించారు.
ఐదేళ్ల తర్వాత కొడుకు.
అతని భార్య.
వారి మనవడు.
ముగ్గురినీ ఒకేసారి చూసిన ఆనందం వాళ్ల ముఖాల్లో స్పష్టంగా కనిపించింది.
రుద్ర తల్లి వెంటనే ఒక పళ్లెంలో నీళ్లు, కుంకుమ తీసుకొచ్చింది.
కొత్తగా పెళ్లయిన దంపతులను ఇంట్లోకి ఆహ్వానించినట్టుగా దిష్టి తీసింది.
“ఇన్నాళ్ల తర్వాత నా కొడుకు ఇంట్లోకి అడుగుపెడుతున్నాడు.”
ఆమె కళ్లలో ఆనందంతో పాటు కన్నీళ్లు కూడా ఉన్నాయి.
లోపలికి వెళ్లగానే రుద్ర తల్లిదండ్రులు బాబును తమ చేతుల్లోకి తీసుకున్నారు.
రుద్ర తండ్రి అతన్ని గాల్లోకి ఎత్తుతూ నవ్వాడు.
“ఒరేయ్! నా పిడుగు రాజా! ఎలా ఉన్నావురా కన్నా?”
బాబు నవ్వాడు.
ఆ నవ్వు విన్న రుద్ర తల్లి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“నిన్ను చూడక ఎన్ని సంవత్సరాలు అయిపోయింది రా తండ్రి!”
ఆమె బాబును దగ్గరకు తీసుకుంది.
“ఈ రోజు వీడిని కింద దించే ప్రసక్తే లేదు. వీడితోనే నా రోజంతా!”
ఆ ఇంట్లో ఎన్నాళ్లకో నవ్వులు వినిపించాయి.
కానీ ఆ నవ్వుల మధ్యలో ఒక గదిలో మాత్రం మరో కథ మొదలవుతోంది.
---
అధ్యాయం — భార్య ఎదురుచూపు
రాత్రి.
రుద్ర, అంజు తమ పడకగదిలోకి వచ్చారు.
అంజు బ్యాగ్ను పక్కన పెట్టింది.
ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
“ఇప్పటికైనా మాట్లాడతాడా?”
అని ఆశగా రుద్ర వైపు చూసింది.
ఐదేళ్ల తర్వాత తమ గదిలో ఇద్దరూ ఒంటరిగా ఉన్నారు.
ఆమె ఎన్నో మాటలు చెప్పాలని అనుకుంది.
తన బాధ.
తన నిరీక్షణ.
తన కోపం.
తన ప్రేమ.
కానీ రుద్ర మాత్రం ఎటో శూన్యంలోకి చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
అంతలో బయట నుంచి రుద్ర తల్లి గొంతు వినిపించింది.
“అమ్మా అంజూ... కొంచెం భోజనానికి అన్నీ రెడీ చేయమ్మా!”
అంజు రుద్ర వైపు చివరిసారి చూసింది.
అతను మాత్రం ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఆమె మెల్లగా వంటింట్లోకి వెళ్లిపోయింది.
---
అధ్యాయం — అద్దంలో అంజు
రాత్రి ఎనిమిది గంటలు.
అంజు వంటగదిలో పనులు చేస్తోంది.
గిన్నెలు.
ప్లేట్లు.
కూరలు.
అన్నం.
ఐదేళ్ల తర్వాత భర్త తిరిగి వచ్చిన రోజు కూడా ఆమె చేతులకు విశ్రాంతి లేదు.
అప్పుడే వంటగది గుమ్మం దగ్గర రుద్ర కనిపించాడు.
అంజు ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగింది.
ఆమె కళ్లలో ఆశ.
రుద్ర మాత్రం చాలా సాధారణంగా అన్నాడు—
“నేను కొంచెం ఊళ్లోకి వెళ్లి రామారావుగారిని కలిసి వస్తాను.”
అంజు ఏదో చెప్పబోయింది.
“తిరిగి రావడానికి ఎనిమిది, ఎనిమిదిన్నర అవుతుంది.”
అతను ఆగకుండా కొనసాగించాడు.
“మీరు తిని పడుకోండి... జాగ్రత్త.”
అంతే.
రుద్ర తిరిగి వెళ్లిపోయాడు.
అంజు కదలకుండా నిలబడిపోయింది.
ఆమె గుండెలో ఏదో విరిగిపోయింది.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత నెమ్మదిగా సింక్ దగ్గరకు వెళ్లింది.
కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
పక్కనే ఉన్న చిన్న అద్దంలో తన ప్రతిబింబం కనిపించింది.
ఆమె తననే చూసుకుంది.
ఐదేళ్ల నిరీక్షణ తర్వాత వచ్చిన భర్త తనను ఎందుకు దూరంగా పెడుతున్నాడు?
తనలో ఏం మారింది?
తనపై అతనికి ప్రేమ లేదా?
ఆమె పెదవులు వణికాయి.
“ఎందుకు నాతో మాట్లాడటం లేదు?”
కన్నీళ్లు చెంపల మీద జారాయి.
“ఐదేళ్లు... ఐదేళ్లు ఎదురుచూశాను.”
ఆమె అద్దంలో తనను తాను చూసుకుంటూ మెల్లగా అడిగింది—
“కనీసం నా వంక సరిగ్గా చూడటం లేదు...”
ఒక్క క్షణం ఆగింది.
ఆ ప్రశ్న అడగడానికి కూడా ఆమెకు బాధగా అనిపించింది.
“నేను... నేను అందంగా లేనా?”
కళ్లలో కన్నీళ్లు నిండిపోయాయి.
“నాలో ఏం తక్కువైంది?”
ఆమె వెంటనే ముఖం తిప్పుకుంది.
కళ్లను తుడిచింది.
నీళ్లు జల్లుకుని ముఖం కడుక్కుంది.
మళ్లీ అద్దంలో చూసింది.
ఈసారి ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లతో పాటు ఒక తెలియని భయం కూడా ఉంది.
రుద్ర ఎందుకు ఇలా మారిపోయాడు?
ఆమెకు సమాధానం తెలియదు.
---
అధ్యాయం — ఒకే ఇంట్లో మూడు ప్రపంచాలు
రాత్రి ఎనిమిదిన్నర.
అంజు వంట పూర్తి చేసి హాల్లోని డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర భోజనం వడ్డించింది.
రుద్ర తల్లిదండ్రులు తినడానికి కూర్చున్నారు.
అంజు తన కొడుకును తీసుకుని తినిపించాలని ముందుకు వచ్చింది.
కానీ బాబు మాత్రం తాతయ్యను వదిలి రావడానికి ఇష్టపడలేదు.
రుద్ర తండ్రి నవ్వుతూ బాబు బుగ్గపై ముద్దు పెట్టాడు.
“రా నా పిడుగు రాజా... రా.”
అంటూ చిన్న చిన్న ముద్దలు కలిపి ప్రేమగా అతని నోట్లో పెట్టాడు.
బాబు నవ్వుతూ తాతయ్య ఒడిలోనే కూర్చున్నాడు.
ఆ దృశ్యం చూసి అంజు పెదవులపై చిన్న చిరునవ్వు మెరిసింది.
కానీ ఆ నవ్వు వెనుక మాత్రం ఒక ప్రశ్న ఇంకా మిగిలే ఉంది.
ఐదేళ్ల తర్వాత తిరిగి వచ్చిన రుద్ర... నిజంగా తన దగ్గరకు తిరిగి వచ్చాడా?
లేక—
తన గతం నుంచి పారిపోతూ వచ్చాడా?
ఆమెకు తెలియదు.
రుద్రకు మాత్రం తెలుసు.
తన జీవితంలో తలుపు తట్టబోతున్నది కేవలం గతం కాదు.
ఒక నిజం.
ఆ నిజం బయటపడిన రోజు...
ఈ ఇంట్లో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరి జీవితమూ మారబోతోంది.
