రైలు నెమ్మదిగా ప్లాట్‌ఫాం దగ్గర ఆగింది.ప్రజల గోల మధ్యకావ్య మాత్రం ఒక మూల నిలబడి ఉంది.చేతిలో చిన్న బ్యాగ్…కళ్లలో మాత్రం మాటలకందని అలసట.ఈ ఊరికి రావడం ఆమెకు ఇష్టం లేదు.కానీ కొన్ని ప్రయాణాలుమన ఇష్టాలతో కాకమన పరిస్థితులతో మొదలవుతాయి.ఆమె ఎదురుగాఒక అబ్బాయి నిలబడి ఉన్నాడు.సాధారణ రూపం…కానీ అతని కళ్లలోఎదో దాచుకున్న బాధ.కావ్య చూసింది.అతను కూడా చూశాడు.అది ప్రేమ కాదు.కానీఆ క్షణంలోకాలం కదలడం మర్చిపోయింది.“Excuse me…”అతని స్వరం ఆమె ఆలోచనల్ని ఆపేసింది.“మీ బ్యాగ్ కింద పడుతోంది.”“Thank you…”కావ్య చిన్నగా నవ్వింది.అతని పేరు ఆదిత్య.ఈ పరిచయంఒక ప్రేమకు ఆరంభమోలేదాఒక పెద్ద గందరగోళానికి మొదటిదోఆ ఇద్దరికీ అప్పటికి తెలియదు.                మూడో మనిషిసాయంత్రం.కావ్య ఇంటి టెర్రస్ మీదఆకాశాన్ని చూస్తూ నిలబడింది.రైలు ప్రయాణం,ఆదిత్య కళ్లలోని ఆ భారమైన చూపు…మనసు నుంచి పోవడం లేదు.అప్పుడేఫోన్ మోగింది.“కావ్య…”ఆ స్వరం వినగానేఆమె ముఖంలో మార్పు.అతని పేరు అర్జున్.కాలేజీ రోజుల నుంచిఆమె జీవితంలో ఉన్న పేరు.ఆమె