అను 10వ తరగతి కరోనా బ్యాచ్.స్కూల్ అంటే బ్లాక్‌బోర్డ్ కాదు, మొబైల్ స్క్రీన్ మాత్రమే.పరీక్షలు అయిపోయాయి… ఫలితాలు వచ్చాయి.తల్లిదండ్రులకు ఒకటే ఆలోచన —“ఇంటర్ కచ్చితంగా మంచి చోట చదివించాలి” అని.అలా అనుని హైదరాబాద్ హాస్టల్‌లో జాయిన్ చేశారు.గ్రామంలో ఉన్నప్పుడే అనుకి ఒక అబ్బాయి పరిచయం అయ్యాడు.అదే వయసు, అదే కాలేజీ.మొదట చిన్న మాటలు…తర్వాత చాట్స్…ఆ తర్వాత కాల్స్…ఎప్పుడో తెలియదు, అది ప్రేమగా మారిపోయింది.హైదరాబాద్ వెళ్లాక అనుకి జీవితం పూర్తిగా మారిపోయింది.హాస్టల్ రూల్స్, టైమింగ్స్, ఒంటరితనం.అబ్బాయి వేరే కాలేజీ, బాయ్స్ హాస్టల్.కలవడం అసాధ్యం.రోజుకు ఒక్కసారి మాట్లాడాలంటేనే కష్టం.అను నెమ్మదిగా అసహనంగా మారింది.“అడ్జస్ట్ అవ్వలేకపోతున్నా”“హెల్త్ బాగోలేదు”అని కారణాలు చెప్పిహాస్టల్ నుంచి ఇంటికి వచ్చేసింది.ఇంటికి వచ్చాక అనుకి మళ్ళీ ఊపిరి పీల్చుకున్నట్టు అనిపించింది.రోజంతా అబ్బాయితో చాట్స్.రాత్రిళ్ళు లేటు వరకు కాల్స్.తల్లిదండ్రులకు ఏమీ తెలియకుండా ప్రేమ నడుస్తోంది.ఒక రోజు అబ్బాయి చెప్పాడు —“నిన్ను కలవాలి” అని.అను కొంచెం భయపడింది…కానీ మనసు ఒప్పుకుంది.ఇంట్లో ఫ్రెండ్ ఇంటికి వెళ్తున్నానని చెప్పి