ఎపిసోడ్ -17: నిశ్శబ్దంలో దాగిన గాయం
భవనం పైకప్పు అంచు నుండి జారిపడిన ఆ క్షణం, రమ్య ప్రాణాలు గాలిలో కలిసిపోయాయని అనుకుంది. కానీ, మృత్యువు ఆమెను తాకకముందే ఒక బలమైన కవచంలా రామ్ చేతులు ఆమెను ఒడిసిపట్టుకున్నాయి. ఆ స్పర్శ జరిగిన మరుక్షణం ఇద్దరి శరీరాల మధ్య ఒక విద్యుత్ తరంగం ప్రవహించినట్లు అనిపించింది. రమ్య గుండె వేగం సాధారణ స్థాయికి రావడానికి చాలా సమయం పట్టింది. ఆమె కళ్లు ఇంకా భయంతో విప్పార్చుకునే ఉన్నాయి.
చీకటి పడిన ఆ రాత్రి, ఆకాశం నుండి సన్నని చినుకులు రాలడం ఆగిపోయినా, వాతావరణంలో ఒక రకమైన బరువైన తేమ అలాగే నిలిచిపోయింది. రామ్ ఆమెను నెమ్మదిగా నేలమీద నిలబెట్టాడు. అతని కుడి చేతి మీద చొక్కా లోపల దాగి ఉన్న ఆ వింతైన రక్తపు గుర్తు ఇంకా వేడిగా రగులుతూనే ఉంది. ఆ వేడిని భరిస్తూ, తన ముఖంలో ఎలాంటి భావం బయటపడకుండా జాగ్రత్త పడ్డాడు రామ్. అతని కళ్ళు మాత్రం ఆమె ముఖం మీదే స్థిరంగా ఉన్నాయి.
"నువ్వు... నువ్వు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?" అని తన వణుకుతున్న పెదవులతో అడిగింది రమ్య. ఆమె గొంతులో భయం, ఆశ్చర్యం, మరియు ఎవరికీ చెప్పుకోలేని ఒక తెలియని ఆరాటం కలగలిసి ఉన్నాయి.
"నేను అటువైపుగా వెళ్తున్నాను. నువ్వు జారిపడటం చూశాను," అని చాలా సాధారణంగా, ఏ భావమూ లేని గొంతుతో సమాధానం ఇచ్చాడు రామ్. కానీ ఆ మాటల్లోని అబద్ధం రమ్యకు స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. ఆ భవనం నిర్మానుష్యమైనది, ఆ సమయంలో ఎవరూ అటుగా వచ్చే అవకాశం లేదు.
"అబద్ధం చెప్పకు రామ్. ప్రతిసారీ, నాకు ఏ చిన్న ఆపద వచ్చినా నువ్వు అక్కడే ఉంటున్నావు. మార్కెట్లో రౌడీలు వచ్చినప్పుడు, వర్షంలో చిక్కుకున్నప్పుడు, ఆఫీస్ ఇంటర్వ్యూకి వెళ్ళినప్పుడు... ఇప్పుడు ఇక్కడ. ఇదంతా యాదృచ్ఛికం ఎలా అవుతుంది?" అని సూటిగా అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ అడిగింది రమ్య.
రామ్ ఒక క్షణం మౌనంగా ఉండిపోయాడు. అతని లోపల ఒక తుఫాను చెలరేగుతోంది. 'నీ రక్తం, నా రక్తం వేల సంవత్సరాలుగా ముడిపడి ఉన్నాయి. నా నీడల సామ్రాజ్యానికి నువ్వే తాళం చెవివి' అని అతను ఆమెకు చెప్పలేడు. ఆమె ఒక సామాన్యమైన, స్వచ్ఛమైన ప్రపంచానికి చెందినది. తన చీకటి ప్రపంచంలోకి ఆమెను లాగడం ఇష్టం లేదు. కానీ విధి ఆమెను తన వైపుకు లాగుతోంది. ఆ స్పర్శ జరిగినప్పుడు తనలోని అపారమైన శక్తి మేల్కొనడం అతను స్పష్టంగా గమనించాడు.
"నడువు, ఇక్కడ ఉండటం సురక్షితం కాదు," అని టాపిక్ మారుస్తూ, అక్కడి నుండి అడుగులు ముందుకు వేశాడు రామ్.
రమ్యకు అతనిపై కోపం రాలేదు. బదులుగా, అతని మౌనం వెనుక ఉన్న రహస్యాన్ని ఛేదించాలనే తపన పెరిగింది. ఇద్దరూ కలిసి ఆ నిర్మానుష్యమైన వీధిలో నడవసాగారు. వీధి దీపాల పసుపుపచ్చని వెలుతురు వారిద్దరి నీడలను పొడవుగా సాగదీస్తోంది. కొద్దిదూరం నడిచాక, ఒక పాత బస్టాండ్ పక్కన ఉన్న చిన్న టీ దుకాణం దగ్గర ఆగారు. ఆ సమయంలో అక్కడ ఎవరూ లేరు. దుకాణదారుడు సగం నిద్రలో ఉన్నాడు.
"రెండు టీలు ఇవ్వు," అని రామ్ ఆ దుకాణదారుడితో చెప్పి, పక్కనే ఉన్న చెక్క బల్ల మీద కూర్చున్నాడు. రమ్య కూడా అతనికి కొద్దిగా దూరంగా అదే బల్ల మీద కూర్చుంది.
వేడివేడి టీ గ్లాసులు వారి చేతుల్లోకి వచ్చాయి. ఆ గ్లాసుల నుండి వస్తున్న పొగలు వారిద్దరి ముఖాల మధ్య ఒక సన్నని తెరలా మారాయి. రమ్య ఆ వేడి గ్లాసును తన రెండు చేతులతో పట్టుకుని, చలికి వణుకుతున్న తన చేతులకు వెచ్చదనాన్ని ఇచ్చుకుంది. ఆమె చూపులు మాత్రం రామ్ మీదే ఉన్నాయి.
రామ్ టీ తాగుతూ తనలో తాను ఆలోచిస్తున్నాడు. కృష్ణవర్మ మాటలు అతని చెవుల్లో ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి. 'ఆ అమ్మాయిని దూరంగా ఉంచు. ఆమె దగ్గరకు వస్తే ఆమె ప్రాణం ప్రమాదంలో పడుతుంది.' తన తండ్రి మాటల్లోని నిజం రామ్కు తెలుసు. విక్రమ్ సింగ్ మనుషులు ఇప్పటికే రమ్య మీద నిఘా పెట్టారు. ఆ ఆడ్రియన్ కోస్టా కిరాయి హంతకులు ఏ క్షణంలోనైనా విరుచుకుపడవచ్చు. తన పక్కన ఉంటే ఆమె ప్రతిక్షణం మృత్యువు అంచున ఉన్నట్లే.
"రామ్..." అని మృదువుగా పిలిచింది రమ్య.
రామ్ తల పైకెత్తి ఆమె వైపు చూశాడు. ఆ చూపుల్లో ఒక రకమైన రక్షణ కవచం ఉంది.
"నేను నీకు ఎవరిని? ఎందుకు నన్ను ఇలా కాపాడుతున్నావు?" అని చాలా నిశ్శబ్దంగా, కానీ దృఢంగా అడిగింది రమ్య.
రామ్ చేతిలోని గ్లాసును బల్ల మీద పెట్టి, ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకున్నాడు. "కొన్ని ప్రశ్నలకు సమాధానాలు వెతకకపోవడమే మంచిది రమ్య. నీకు ఈ ప్రపంచం గురించి తెలిసింది చాలా తక్కువ. నువ్వు చూస్తున్న ఈ ప్రశాంతమైన వీధుల కింద, ఎవరూ చూడలేని ఒక భయంకరమైన చీకటి ప్రపంచం ఉంది. అక్కడ న్యాయం, ధర్మం ఉండవు... కేవలం నెత్తురు, బలం మాత్రమే ఉంటాయి," అని గంభీరంగా, తన గొంతులో ఒక అంతుచిక్కని బరువుతో బదులిచ్చాడు రామ్.
రమ్య అతని మాటలకు భయపడలేదు. బదులుగా, ఆమె మరింత దగ్గరగా జరిగింది. "నాకు ఆ ప్రపంచం గురించి తెలియదు. కానీ నీ గురించి తెలుసుకోవాలని ఉంది. నువ్వు బయటకి ఎంత కఠినంగా కనిపిస్తున్నావో, నీ లోపల అంతకంటే ఎక్కువ బాధను దాచుకుంటున్నావని నాకు తెలుసు," అని ఎంతో ఆర్ద్రతతో మాట్లాడుతూ అతని కళ్ళలోకి చూసింది.
ఆ క్షణంలో రామ్ కళ్ళు మొదటిసారి ఒక సామాన్యుడి కళ్ళలా మారాయి. ఆ కళ్ళలో రమ్య ఏవేవో చూసింది. వందల ఏళ్ల చరిత్రకు సంబంధించిన భారం, తన వారిని కాపాడుకోవాలనే తపన, నిరంతరం మృత్యువుతో సహజీవనం చేస్తున్న ఒక యోధుడి అలసట... అన్నీ ఆ కళ్ళలో స్పష్టంగా కనిపించాయి. అతను ఒక చీకటి సామ్రాజ్యానికి వారసుడు అని ఆమెకు తెలియదు, కానీ అతని ఆత్మ పడుతున్న వేదన మాత్రం ఆమెకు అర్థమైంది. ఒక తెలియని బాంధవ్యం వారిద్దరి మధ్య అదృశ్య తీగలా అల్లుకుంటోంది.
"నా కళ్ళలో నీకు ఏం కనిపిస్తోంది?" అని తన కనుబొమ్మలు ముడివేస్తూ అడిగాడు రామ్.
"ఒక అంతులేని అగాధం... అందులో దూకాలని ఏ ఒక్కరూ సాహసించరు. కానీ ఎందుకో, ఆ అగాధం అంచున నిలబడటం నాకు భయంగా అనిపించడం లేదు రామ్. నీ కళ్ళలో ఏదో భయంకరమైన బాధ ఉంది. దాన్ని ఎవరితోనూ పంచుకోలేక, నీలో నువ్వే దహించుకుపోతున్నావు," అని ఎంతో అనునయంగా సమాధానం ఇస్తూ, తన కుడి చేతిని రామ్ చేతి వైపు కొద్దిగా ముందుకు జరిపింది రమ్య.
ఆమె వేళ్లు తన వేళ్లను తాకబోయే క్షణంలో, రామ్ తన చేతిని వెనక్కి తీసుకున్నాడు. అతని ముఖం మళ్లీ కఠినంగా మారింది. "నాకు ఎలాంటి బాధా లేదు. నువ్వు అనవసరంగా ఊహించుకుంటున్నావు. నీ దారిలో నువ్వు వెళ్ళు, నా దారిలో నేను వెళ్తాను. ఇకపై నన్ను కలవడానికి ప్రయత్నించకు," అని నిర్మొహమాటంగా, కొద్దిగా కరుకుగా చెప్పాడు రామ్.
రమ్య మనసు చివుక్కుమంది. అతని మాటల్లోని కాఠిన్యం ఆమెను బాధపెట్టింది. కానీ ఆమెకు తెలుసు, అతను తనను దూరం పెట్టాలని కావాలనే అలా మాట్లాడుతున్నాడని.
"సరే... నీ ఇష్టం. కానీ నువ్వు ఎంత దూరం నెట్టేసినా, నువ్వు ఆపదలో ఉంటే మాత్రం నేను చూస్తూ ఊరుకోను," అని తన స్థానంలో నుండి లేస్తూ దృఢంగా అన్నది రమ్య.
రామ్ ఆమె వైపు ఒక వింతైన ఆశ్చర్యంతో చూశాడు. ఒక సామాన్యమైన అమ్మాయి, ప్రపంచంలోనే అత్యంత ప్రమాదకరమైన నీడల వారసుడిని కాపాడుతాను అంటోంది. ఆ మాట వినగానే అతని పెదవుల మీద తెలియకుండానే ఒక చిన్న చిరునవ్వు తొంగిచూసింది. కానీ దాన్ని వెంటనే దాచేసుకున్నాడు.
"రా, నిన్ను మీ ఇంటి దగ్గర దిగబెడతాను," అని బల్ల మీది డబ్బులు దుకాణదారుడికి ఇస్తూ ముందుకు నడిచాడు రామ్. రమ్య మారు మాట్లాడకుండా అతని వెనకాలే నడిచింది.
ఇదే సమయంలో, నగరానికి మరో వైపున ఉన్న ఒక విలాసవంతమైన, కానీ చీకటిగా ఉన్న ఒక రహస్య గదిలో విక్రమ్ సింగ్ రౌద్రంగా పచార్లు చేస్తున్నాడు. అతని చేతిలో ఉన్న సిగార్ మండిపోతోంది. గది మూలగా నిలబడి ఉన్న అతని నమ్మకస్తుడైన అనుచరుడు తల దించుకుని ఉన్నాడు.
"ఆ భవనం పైనుండి ఆ అమ్మాయిని కింద పడేయడం అంత కష్టమైన పనా? ముగ్గురు వెళ్లారు, ముగ్గురూ విఫలమయ్యారు! అసలు ఏం జరిగింది అక్కడ?" అని కోపంతో గర్జిస్తూ అడిగాడు విక్రమ్ సింగ్.
"బాస్... మేము పక్కా ప్లాన్ తోనే వెళ్ళాము. ఆమె పైనుండి కింద పడిపోయింది. కానీ... కానీ క్షణాల్లో వాడు వచ్చాడు. రామ్ వస్తున్నాడని మాకు కనీసం అలికిడి కూడా కాలేదు బాస్. వాడు మనిషి కాదు బాస్, ఒక నీడలా వచ్చాడు. గాలిలోకి ఎగిరి ఆమెను పట్టుకున్నాడు. ఆ తర్వాత వాడి కళ్ళలోకి చూసేసరికి మాకు వణుకు పుట్టింది. అక్కడినుండి ప్రాణాలు గుప్పెట్లో పెట్టుకుని పారిపోయాం," అని భయంతో వణుకుతూ చెప్పాడు ఆ అనుచరుడు.
విక్రమ్ సింగ్ ఆగిపోయాడు. అతని ముఖంలో కోపం స్థానంలో తీవ్రమైన ఆలోచన మొదలైంది. "రామ్... వాడికి ఆ అమ్మాయి మీద ఇంత శ్రద్ధ ఎందుకు? వాడు ఒక యంత్రం లాంటి వాడు. ప్రేమ, జాలి లాంటి భావాలు లేని వాడు. అలాంటిది ఒక సామాన్యమైన కూరగాయలు అమ్ముకునే అమ్మాయి కోసం తన ప్రాణాలను పణంగా పెడుతున్నాడు అంటే... అందులో కచ్చితంగా ఏదో పెద్ద రహస్యం దాగి ఉంది. కృష్ణవర్మ నా నుండి ఏదో దాస్తున్నాడు," అని తనలో తాను గొణుక్కుంటూ, సిగార్ ను యాష్ ట్రేలో గట్టిగా నలిపేశాడు విక్రమ్.
అదే సమయంలో, ఆ గదిలోని చీకటి మూల నుండి ఒక గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది. "ఆమె ఒక సాధారణ అమ్మాయి కాదు విక్రమ్."
విక్రమ్ ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగాడు. అక్కడ ఒక వృద్ధుడు, పొడవైన చైనీస్ తరహా దుస్తులు ధరించి, ప్రశాంతంగా నిలబడి ఉన్నాడు. అతనే మాస్టర్ ఝాన్. అతని చేతిలో ఒక పురాతనమైన దండ ఉంది.
"మాస్టర్ ఝాన్! మీరు... మీరు ఇక్కడికి ఎప్పుడు వచ్చారు?" అని ఆశ్చర్యపోతూ అడిగాడు విక్రమ్. మాస్టర్ ఝాన్ లాంటి రహస్య ప్రపంచపు నాయకుడు నేరుగా తన దగ్గరకు రావడం విక్రమ్కు నమ్మశక్యంగా అనిపించలేదు.
"నేను ఎప్పుడు వస్తానో, ఎప్పుడు వెళ్తానో నీకు అనవసరం. కానీ నువ్వు ఆడుతున్న ఈ ఆటలో పావులు తప్పుగా కదుపుతున్నావు. రామ్ వంశం, ఆ అమ్మాయి వంశం... రెండూ ఒక నాణేనికి ఉన్న రెండు ముఖాలు లాంటివి. ఆ అమ్మాయిని చంపితే, రక్తగ్రంథం ఎప్పటికీ తెరచుకోదు. ఆమెను వాడుకోవాలి, నాశనం చేయకూడదు," అని తన కళ్ళలోని ఒక మాయాజాలపు కాంతితో విక్రమ్ వైపు చూస్తూ సమాధానం ఇచ్చాడు మాస్టర్ ఝాన్.
విక్రమ్ కు విషయం అర్థమైంది. "అంటే... ఆ అమ్మాయే రక్తగ్రంథానికి తాళం చెవి అంటారా?" అని ఆత్రుతగా అడిగాడు.
"తాళం చెవే కాదు, తాళం కూడా ఆమెనే. రామ్ ఆమెకు దగ్గరవుతున్న కొద్దీ, అతనిలోని శక్తులు మేల్కొంటాయి. మనం వాడిని ఆపాలి. వాడి దృష్టిని మరల్చాలి. రామ్ ను కాకుండా, నేరుగా ఆ అమ్మాయినే లక్ష్యంగా చేసుకో. ఆమె మనసుకు భయం అనే విషాన్ని ఎక్కించు. రామ్ కు దూరంగా ఉండేలా చేయి," అని కఠినంగా ఆదేశిస్తూ, వచ్చినంత నిశ్శబ్దంగానే అక్కడినుండి మాయమయ్యాడు మాస్టర్ ఝాన్.
విక్రమ్ పెదవుల మీద ఒక క్రూరమైన నవ్వు వికసించింది. "చాలా బాగా చెప్పారు మాస్టర్. శారీరక గాయాల కంటే, మానసిక గాయాలు ఎక్కువ నొప్పిని ఇస్తాయి. ఆ అమ్మాయి బలహీనత ఏంటో నాకు తెలుసు," అని తన అనుచరుడి వైపు తిరిగి ఒక సైగ చేశాడు విక్రమ్.
ఇటువైపు, రామ్ కారు రమ్య వాళ్ళ వీధి చివర ఆగింది. సమయం అర్ధరాత్రి దాటింది. వీధి కుక్కల అరుపులు తప్ప మరే చప్పుడు లేదు.
"నేను ఇక్కడినుండి నడిచి వెళ్తాను. మా ఇల్లు దగ్గరే," అని కారు దిగుతూ అన్నది రమ్య.
రామ్ ఏమీ మాట్లాడకుండా తల ఊపాడు. రమ్య కారు తలుపు వేసి, ముందుకు నడవబోయి, మళ్లీ వెనక్కి తిరిగింది. రామ్ కారు అద్దం దించి ఆమె వైపే చూస్తున్నాడు.
"థాంక్యూ రామ్... నన్ను కాపాడినందుకు మాత్రమే కాదు, నీ కళ్ళలో ఆ బాధను నాకు చూపించినందుకు కూడా," అని చిన్నగా నవ్వి, తన ఇంటి వైపు నడవడం మొదలుపెట్టింది రమ్య.
రామ్ ఆమె వెళ్తున్న వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. ఆమె కనుమరుగయ్యే వరకు అక్కడే ఉండి, ఆ తర్వాత కారును వెనక్కి తిప్పుకుని వెళ్లిపోయాడు.
కారు శబ్దం దూరంగా వెళ్లిపోగానే, ఆ వీధిలో ఒక భయంకరమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. రమ్య తన ఇంటికి ఇంకో పది అడుగుల దూరంలో ఉంది. ఉన్నట్లుండి వీధి దీపాలు రెప్పవేయడం మొదలుపెట్టాయి. వాతావరణం ఒక్కసారిగా చల్లబడింది. ఆమె శరీరంలో తెలియని వణుకు పుట్టింది. తన వెనుక ఎవరో నడుస్తున్నట్లు అడుగుల చప్పుడు వినిపించింది.
ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. వెనక్కి తిరిగి చూడటానికి భయంగా ఉన్నా, ధైర్యం చేసుకుని వెనక్కి తిరిగింది. అక్కడ ఎవరూ లేరు. 'నా భయం నా చేత ఇలా ఊహించుకునేలా చేస్తోంది' అని తనను తాను సముదాయించుకుంటూ, మళ్లీ ముందుకు తిరిగింది.
కానీ ఈసారి, ఆమెకు సరిగ్గా ఒక అడుగు దూరంలో ఒక పొడవైన నల్లని ఆకారం నిలబడి ఉంది. ఆ వ్యక్తి ముఖం చీకటిలో కప్పబడి ఉంది, కానీ అతని కళ్ళలోని క్రూరత్వం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. రమ్య భయంతో అరిచే ప్రయత్నం చేసింది, కానీ ఆ వ్యక్తి క్షణాల్లో ఆమె దగ్గరకు వచ్చి, తన కరకు చేత్తో ఆమె నోటిని గట్టిగా మూసేశాడు.
రమ్య గిలగిల కొట్టుకుంది. కానీ అతని బలం ముందు ఆమె ఏమీ చేయలేకపోయింది. ఆ వ్యక్తి ఆమె చెవి దగ్గరగా వంగి, పాము బుసకొట్టినట్లుగా ఒక భయంకరమైన గొంతుతో ఇలా అన్నాడు...
"రామ్ ఒక రాక్షసుడు. వాడికి దగ్గరవుతున్న కొద్దీ నువ్వు మృత్యువుకు దగ్గరవుతున్నట్లే. ఇది నీకు మొదటి, ఆఖరి హెచ్చరిక. రామ్కి దగ్గరగా వెళ్తే... రేపు ఉదయం సూర్యోదయం చూసేలోపు నీ తండ్రి బతకడు." అని అత్యంత క్రూరంగా, ప్రతి పదాన్ని నొక్కి చెబుతూ బెదిరించాడు ఆ అపరిచిత వ్యక్తి.
రమ్య కళ్ళలోనుండి భయంతో కూడిన కన్నీళ్లు రాలాయి. ఆ వ్యక్తి తన చేతిని తీసేసి, క్షణాల్లో ఆ చీకటిలో కలిసిపోయాడు. రమ్య అక్కడే నేలమీద కుప్పకూలిపోయింది. ఆమె చేతులు వణుకుతున్నాయి. తన తండ్రి ప్రాణాలు ప్రమాదంలో ఉన్నాయనే నిజం ఆమెను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. రామ్ ఒకవైపు, తన తండ్రి ప్రాణాలు ఒకవైపు. ఇప్పుడు ఆమె ఏం చేయాలి? ఆ చీకటి ప్రపంచపు రాక్షసుల వల నుండి తను, తన కుటుంబం ఎలా బయటపడుతుంది? చీకటి ముసుగులో ఉన్న ఆ భయంకరమైన నిజాలు ఆమెను కబళించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాయి.
కథ కొనసాగుతుంది..
