ఎపిసోడ్ 10: మొదటి ప్రమాదం
చీకటి సామ్రాజ్యంలో అసలైన రక్తపాతానికి ఇప్పుడు తెరలేచింది. ఆ రక్తగ్రంథం ఎవరి ఆకలి తీరుస్తుందో కాలమే నిర్ణయించాలి.
ఆ పాత పెంకుటింటి పైకప్పును చీల్చుకుంటూ గాలిలో నిలబడిన ఆ నల్లటి హెలికాప్టర్ బ్లేడ్స్ చేస్తున్న భయంకరమైన శబ్దం ఆ ప్రాంతమంతా ప్రతిధ్వనిస్తోంది. గదిలో దుమ్ము, రక్తం వాసన, వర్షపు పచ్చి మట్టి వాసన కలిసిపోయి ఊపిరి పీల్చుకోవడం కష్టంగా మారింది. నేల మీద పడి ఉన్న ఆ ముగ్గురు కిల్లర్స్ మృతదేహాల నుండి కారుతున్న రక్తం పాత పుస్తకాల మధ్య ఇంకిపోతోంది. రామ్ తన పిడికిలిలో ఆ ఎర్రటి కాగితాన్ని గట్టిగా బిగించి పట్టుకున్నాడు. ఆ కాగితం మీద ఉన్న విక్రమ్ సింగ్ ముద్ర అతని కళ్ళలో రగులుతున్న అగ్నిపర్వతానికి ఆజ్యం పోసింది.
రామ్ నెమ్మదిగా తన ఎడమ చేతిని పైకి ఎత్తి, హెలికాప్టర్ పైలట్ కు ఒక సంజ్ఞ చేశాడు. మరుక్షణం హెలికాప్టర్ నుండి రెండు లావాటి తాళ్ళు కిందకు పడ్డాయి. ఆ తాళ్ళ ద్వారా నల్లటి కవచాలు ధరించిన నలుగురు వ్యక్తులు గదిలోకి దిగారు. వాళ్ళు రామ్ వ్యక్తిగత క్లీన్-అప్ క్రూ. బయటి ప్రపంచానికి, పోలీసులకు ఈ చీకటి సామ్రాజ్యంలో జరిగే యుద్ధాల ఆనవాళ్ళు ఏమాత్రం చిక్కకూడదు అన్నదే వాళ్ళ ప్రథమ నియమం. వాళ్ళు క్షణాల వ్యవధిలో ఆ మృతదేహాలను ప్రత్యేకమైన నల్లటి బ్యాగుల్లో ప్యాక్ చేయడం ప్రారంభించారు.
రమ్య ఈ దృశ్యాన్ని చూసి శిలలా మారిపోయింది. వణుకుతున్న ఆమె కాళ్ళు ఆమె బరువును మోయలేకపోవడంతో ఆమె నెమ్మదిగా నేల మీద కూలబడింది. అప్పటివరకు ఒక దేవుడిలా తన ప్రాణాలు కాపాడిన రామ్, ఇప్పుడు ఒక మాఫియా సామ్రాజ్యాధినేతలా తన మనుషులతో ఆ శవాలను మాయం చేయిస్తున్న తీరు ఆమెకు భయాన్ని, ఆశ్చర్యాన్ని ఏకకాలంలో కలిగిస్తోంది.
రామ్ ఆమె దగ్గరకు నడిచాడు. అతని ముఖంలో ఇందాకటి ఆ రాక్షసత్వం లేదు, కానీ ఒక భరించరాని అలసట స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. అకస్మాత్తుగా రామ్ అడుగులు తడబడ్డాయి. అతని దవడలు బిగుసుకున్నాయి. కళ్ళు ఒక్క క్షణం పాటు మూసుకుపోయాయి. అతని ముక్కు నుండి ఒక ముదురు ఎరుపు రంగు రక్తపు చుక్క కింద పడి, నేల మీద ఉన్న బురదలో కలిసింది. తన రక్తగ్రంథపు శక్తిని తన పరిమితికి మించి వాడటం వల్ల అతని ప్రాణశక్తి హరించుకుపోతోంది. శక్తి మేల్కొన్న ప్రతిసారీ అది అతని ఆయుష్షును కబళిస్తుంది అన్న నియమం ఇక్కడ తన క్రూరత్వాన్ని చూపిస్తోంది.
ఆ రక్తపు చుక్కను చూడగానే రమ్య భయంతో అరిచింది.
"రామ్... నీకు రక్తం వస్తోంది. నువ్వు బానే ఉన్నావా?" అని భయంగా అడుగుతూ, వణుకుతున్న చేతులతో అతని ముఖాన్ని పట్టుకోవడానికి ముందుకు వచ్చింది రమ్య.
రామ్ తన చేతి వెనుక భాగంతో ముక్కును తుడుచుకున్నాడు. అతని కుడి చేతి అరిచేతిలో ఉన్న ఆ రక్తగ్రంథపు గుర్తు ఇంకా సన్నగా పొగలు కక్కుతోంది.
"ఇది నా రక్తానికి నేను చెల్లించే మూల్యం రమ్య. ఈ శక్తి నా ఆయుధమే కాదు, నా ప్రాణాలను హరించే శాపం కూడా," అని అత్యంత ప్రశాంతంగా, కానీ కళ్ళలో అంతులేని బాధ దాగి ఉండగా అన్నాడు రామ్.
"నువ్వు ఎందుకు ఇదంతా చేస్తున్నావు? ఆ కిల్లర్స్ ఎవరు? మా తాతయ్య డైరీలో ఉన్న ఆ గార్డియన్ వంశం అదంతా నిజమేనా?" అని కన్నీళ్లతో, గొంతులో వణుకుతో అడిగింది రమ్య.
రామ్ ఆమె కళ్ళలోకి లోతుగా చూశాడు. ఆ కళ్ళలో ఉన్న అమాయకత్వం ఈ రక్తపాత ప్రపంచంలో బలి కాకూడదని అతను మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంటున్నాడు.
"ప్రపంచం నమ్మే నిజాలు వేరు, చీకటిలో బతికే నిజాలు వేరు రమ్య. నీ తాతయ్య రాసినది అక్షరాలా నిజం. నీ రక్తం ఒక పురాతనమైన తాళం చెవి. ఆ తాళం కోసం వందల మంది వేటగాళ్ళు నీ ప్రాణాల కోసం వస్తారు. కానీ నా ఊపిరి ఉన్నంత వరకు నిన్ను ఎవరూ తాకలేరు. ముందు నువ్వు, నీ తల్లి ఈ ఇల్లు వదిలి సురక్షితమైన ప్రదేశానికి వెళ్ళాలి," అని స్థిరమైన గొంతుతో, ఆమెకు ధైర్యం చెబుతూ అన్నాడు రామ్.
"కానీ అమ్మ... అమ్మ లోపల పడుకుని ఉంది. ఈ శబ్దాలకు ఆమె లేస్తే..." అని ఆందోళనగా చెబుతూ పక్క గది వైపు చూసింది రమ్య.
"ఆమె లేవదు. నా మనుషులు ఇంటి బయట నుండి ఒక సన్నని మత్తు వాయువు వెంటిలేషన్ గ్రిల్ గుండా ఆమె గదిలోకి మాత్రమే చేరేలా ప్రయోగించారు. ఆ గది తలుపు మూసి ఉంది కాబట్టి అది ఈ గదికి పాకలేదు. ఆమె రేపు ఉదయం వరకు గాఢ నిద్రలోనే ఉంటుంది. వాళ్ళే మీ అమ్మను సురక్షితంగా మన సేఫ్ హౌస్ కు చేరుస్తారు. పోలీసుల రికార్డుల్లో ఈ రాత్రి గ్యాస్ సిలిండర్ పేలి మీ ఇల్లు కూలిపోయినట్లు మాత్రమే ఉంటుంది. ఇక మీ పాత జీవితం ముగిసింది," అని అత్యంత కఠినంగా, వాస్తవాన్ని ఆమె కళ్ళ ముందు ఉంచుతూ చెప్పాడు రామ్.
రమ్య కళ్ళలో కన్నీళ్లు ధారగా కారాయి. తన చిన్న ప్రపంచం, తన ఇల్లు, తన కలలు అన్నీ ఈ ఒక్క రాత్రిలో నాశనమైపోయాయి. కానీ రామ్ కళ్ళలో ఉన్న నిజాయితీ ఆమెకు ఒక్కటే చెబుతోంది... అతను లేకుండా ఆమెకు ఈ క్షణం ప్రాణాలతో ఉండే అవకాశం లేదు.
నల్లటి దుస్తులు ధరించిన రామ్ మనుషులు సావిత్రిని ఒక స్ట్రెచర్ మీద పడుకోబెట్టి, జాగ్రత్తగా బయటకు తీసుకువెళ్లారు. శవాలను హెలికాప్టర్ లోకి ఎక్కించారు. రామ్ తన కారులో రమ్యను కూర్చోబెట్టుకుని ఆ వర్షపు చీకటిని చీల్చుకుంటూ ముందుకు కదిలాడు.
అదే సమయంలో, వందల కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న హైదరాబాద్ నగరంలో, విక్రమ్ సింగ్ విలాసవంతమైన బంగ్లాలో వాతావరణం నిప్పుల కొలిమిలా ఉంది. తన గదిలో ఉన్న అత్యంత ఖరీదైన ఇటాలియన్ గ్లాస్ టేబుల్ ను విక్రమ్ సింగ్ తన కాలితో బలంగా తన్నాడు. ఆ గ్లాస్ ముక్కలు ముక్కలై గది అంతా చెల్లాచెదురుగా పడ్డాయి. అతని చేతిలో ఉన్న శాటిలైట్ ఫోన్ లో అవతలి వైపు నుండి వాడి గూఢచారి ప్రాణభయంతో వణుకుతూ మాట్లాడుతున్నాడు.
"బాస్... వాడు మనిషి కాదు. మన ముగ్గురు మనుషులను రెండు నిమిషాల్లోనే చీల్చి చెండాడాడు. వాడి కళ్ళలో ఆ చీకటిని నేను స్వయంగా చూశాను బాస్. రామ్ లో ఆ శక్తి పూర్తిగా మేల్కొంది," అని వగరుస్తూ, ఏడుపు గొంతుతో చెప్పాడు ఆ గూఢచారి.
విక్రమ్ సింగ్ కళ్ళు ఎర్రగా మారాయి. మెడలోని నరాలు ఉబ్బిపోయాయి.
"ఎదవల్లారా! ఇరవై ఏళ్లుగా నేను పన్నిన కుట్రను ఒక్క రాత్రిలో నాశనం చేస్తారా? ఆ గ్రంథం నా చేతికి దక్కకుండా వాడు అడ్డుపడ్డాడు. కానీ వాడు గెలవలేదు. ఆ రమ్యే మన ఆఖరి అస్త్రం," అని పళ్ళు కొరుకుతూ, ఫోన్ ను గోడకేసి బలంగా విసిరికొట్టాడు విక్రమ్ సింగ్. ఫోన్ ముక్కలైపోయింది.
అతనికి ఇప్పుడు ఒకటే భయం పట్టుకుంది. తన సంస్థకు చెందిన ఆ ఎర్రటి ముద్ర ఉన్న కాగితం ఆ కిల్లర్స్ దగ్గర ఉండిపోయింది. అది కనక రామ్ చేతికి చిక్కితే, తన ముసుగు ఈ రోజే తొలగిపోతుంది. కృష్ణవర్మకు తన అసలు రూపం తెలిసిపోతుంది.
అప్పుడే గది తలుపులు మెల్లగా తెరుచుకున్నాయి. భార్గవ్ లోపలికి అడుగుపెట్టాడు. నేల మీద పడి ఉన్న పగిలిన అద్దాల ముక్కలను, విక్రమ్ సింగ్ ముఖంలో ఉన్న భయంకరమైన ఆక్రోశాన్ని భార్గవ్ తన పదునైన కళ్ళతో గమనించాడు. కానీ పైకి మాత్రం ఏమీ తెలియనట్లుగా నటించాడు.
"ఏమైంది విక్రమ్ అంకుల్? గ్లాస్ పగిలిన శబ్దం వస్తే వచ్చాను. మీ ఆరోగ్యం బానే ఉంది కదా?" అని ఎంతో అమాయకంగా, ఆందోళన నటిస్తూ అడిగాడు భార్గవ్.
విక్రమ్ సింగ్ వెంటనే తన ముఖంలోని క్రోధాన్ని దాచుకుని, ఒక నకిలీ చిరునవ్వును తెచ్చుకున్నాడు.
"ఏమీ లేదు భార్గవ్. కాలు జారి టేబుల్ తగిలింది. రాత్రి చాలా అయింది, నువ్వు వెళ్లి పడుకో బాబు," అని మాట మారుస్తూ అన్నాడు విక్రమ్.
భార్గవ్ తల ఊపి వెనక్కి తిరిగాడు. కానీ అతని మెదడులో ఆలోచనలు తుఫానులా రేగుతున్నాయి. అంకుల్ ఏదో పెద్ద తప్పు చేశాడు. ఆయన కళ్ళలో భయం కనిపిస్తోంది. అన్నయ్య విజయవాడలో ఏదో పెద్ద యుద్ధమే చేస్తున్నాడు. నేను ఇక్కడ ఉండి అంకుల్ కదలికల మీద నిఘా పెట్టాలి, అని తనలో తాను గట్టిగా నిశ్చయించుకుంటూ తన గది వైపు నడిచాడు భార్గవ్. అతను కేవలం ఒక పబ్లిక్ ఫిగర్ మాత్రమే కాదు, తన కుటుంబ రక్షణ కోసం ఎంతటి వ్యూహాన్నైనా పన్నగల కృష్ణవర్మ రక్తం.
మరుసటి రోజు ఉదయం.
విజయవాడలో వర్షం పూర్తిగా ఆగిపోయింది. ఆకాశం లేత నీలం రంగులోకి మారింది. సూర్య కిరణాలు భూమిని తాకుతున్నా, గాలిలో మాత్రం ఇంకా ఆ పచ్చి మట్టి వాసన, ఒక విధమైన బరువైన నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉన్నాయి.
నగర శివార్లలో ఉన్న రామ్ ప్రైవేట్ సేఫ్ హౌస్ ఒక పాత గోడౌన్ లా బయటకు కనిపిస్తుంది కానీ, లోపల అత్యంత ఆధునికమైన భద్రతా ఏర్పాట్లు ఉన్నాయి. ఒక చిన్న గదిలో సావిత్రి ఇంకా మత్తులోనే నిద్రపోతోంది. పక్కనే ఉన్న గదిలో రమ్య ఒక కుర్చీలో కూర్చుని ఉంది. ఆమె కళ్ళలో నిద్ర లేదు. రాత్రి జరిగిన సంఘటనలు ఒక భయంకరమైన సినిమా రీల్ లా ఆమె కళ్ళ ముందు తిరుగుతూనే ఉన్నాయి. ఆ పురాతన గది చీకటిలో తాను చూసిన కల, రామ్ కళ్ళలో మెరిసిన ఆ నలుపు రంగు, తన అరిచేతిలో పెల్లుబికిన ఆ బంగారు కాంతి అన్నీ ఆమె మెదడులో ఒకదాని వెనుక ఒకటి వస్తూనే ఉన్నాయి.
రమ్య తన పాత జనపనార సంచిని భుజానికి వేసుకుంది. ఆమెకు తెలుసు తన జీవితం మారిపోయిందని. కానీ ఆమె తండ్రి ఎప్పటి నుండో మంచాన పడ్డాడు, ఇప్పుడు నెలకొకసారి హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళాల్సిన సమయం వచ్చింది. కూరగాయల మార్కెట్ లో వాళ్ళు తీసుకున్న అప్పులు, వ్యాపార లావాదేవీలు కొన్ని మిగిలి ఉన్నాయి. ఈ సేఫ్ హౌస్ లో ప్రాణాలతో ఉన్నా, తన బాధ్యతలను వదిలేసి తను ఉండలేనని ఆమెకు అనిపించింది. కనీసం మార్కెట్ కి వెళ్లి ఆ అప్పుల కాగితాలు తెచ్చుకుని, ఎవరికైనా అప్పగించాలని ఆమె నిర్ణయించుకుంది.
తలుపు తీసుకుని బయటకు వస్తున్న రమ్యను రామ్ మనుషులు అడ్డుకున్నారు.
"బాస్ ఆర్డర్స్ అమ్మగారూ. మీరు బయటకు వెళ్ళడానికి వీల్లేదు," అని గౌరవంగా కానీ కచ్చితంగా చెప్పారు వాళ్ళు.
"నేను ఒక్క అరగంటలో వచ్చేస్తాను. నాన్నగారు మంచాన పడి ఉన్నారు, హాస్పిటల్ కి సంబంధించిన ముఖ్యమైన పత్రాలు నా మార్కెట్ దుకాణంలో ఉన్నాయి. అవి నాకు కావాలి," అని మొండిగా వాదించింది రమ్య.
అప్పుడే అక్కడికి వచ్చిన రామ్ ఆమెను చూశాడు. అతని కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు ఉన్నాయి. రాత్రి శక్తిని వాడిన అలసట అతని శరీరంలో ఇంకా స్పష్టంగా ఉంది. రమ్య ముఖంలో ఆందోళన చూశాక, ఆమెను ఈ చిన్న ఇంట్లో పంజరంలో బంధించడం సాధ్యం కాదని, ఆమె బయటకు వెళ్తే తన నిఘా నెట్వర్క్ ద్వారా ఆమెను సురక్షితంగా అనుసరించవచ్చని అతనికి తెలుసు.
"ఆమెను వెళ్ళనివ్వండి. నా మనిషి వెనుక నుండి అనుసరిస్తాడు," అని రామ్ సిగ్నల్ ఇచ్చాడు.
రమ్య ఆశ్చర్యంగా రామ్ వైపు చూసింది.
"నువ్వు నన్ను అడ్డుకుంటావు అనుకున్నాను," అని చిన్న స్వరంతో అంది రమ్య.
"నీ భయాలను నువ్వే జయించాలి రమ్య. కానీ గుర్తుపెట్టుకో, నీ వెనుక నా నీడ ఎప్పుడూ ఉంటుంది," అని కళ్ళలోకి చూస్తూ ప్రశాంతంగా అన్నాడు రామ్.
రమ్య ఆటో పట్టుకుని కూరగాయల మార్కెట్ కు చేరుకుంది. ఉదయం పూట మార్కెట్ ఎప్పటిలాగే జనాలతో, అరుపులతో కోలాహలంగా ఉంది. బురదతో నిండిన దారుల్లో నడుచుకుంటూ రమ్య తన దుకాణం దగ్గరకు చేరుకుంది. ఆమె మనసులో ఒకటే ఆందోళన, నిన్నటి రాత్రి తనను చంపడానికి వచ్చిన వాళ్ళు మళ్ళీ ఇక్కడికి వస్తారా అని.
ఆమె తన దుకాణంలోని పాత డబ్బాలో ఉన్న కొన్ని కాగితాలను తీసుకుంటున్న సమయంలో, మార్కెట్ జనం మధ్యలో ఒక వ్యక్తి నెమ్మదిగా ఆమెను సమీపిస్తున్నాడు. వాడు నిన్న రాత్రి రమ్య ఇంటి దగ్గర దాగి ఉండి అంతా గమనించిన విక్రమ్ సింగ్ గూఢచారి. వాడికి విక్రమ్ సింగ్ నుండి స్పష్టమైన ఆదేశాలు వచ్చాయి. ఆ అమ్మాయిని ఎలాగైనా ప్రాణాలతో తీసుకురా. రామ్ కు ఎదురు వెళ్ళకు, కానీ అవకాశం దొరికితే ఆమెను ఎత్తుకురా, అన్నది ఆ ఆదేశం.
వాడి చేతిలో ఒక చిన్న క్లోరోఫామ్ స్ప్రే బాటిల్ ఉంది. వాడు ఒక మురికి బట్టలు వేసుకుని, సామాన్య కూలీలా నటిస్తూ రమ్య వెనుక భాగంలోకి చేరుకున్నాడు. రమ్య తన పనిలో నిమగ్నమై ఉంది. వాడు తన చేతిని ముందుకు చాచి, ఆమె ముఖం మీద ఆ స్ప్రే కొట్టడానికి సిద్ధమయ్యాడు.
కానీ వాడు ఆ పని పూర్తి చేయకముందే...
మార్కెట్ పైకప్పు మీద ఉన్న ఒక పాత రేకుల షెడ్డు పైనుండి ఒక నల్లటి నీడ గాలిని చీల్చుకుంటూ వాడి మీదకు దూకింది. ఆ నీడ భూమిని తాకిన వేగానికి, ఆ బురద నీళ్ళు పది అడుగుల మేర ఎగిరిపడ్డాయి. జనం ఒక్కసారిగా భయంతో అరుస్తూ పక్కకు పరుగులు తీశారు.
రామ్ కళ్ళు ఆ క్షణంలో సాధారణంగా లేవు. అవి ఒక్కసారిగా ముదురు ఎరుపు రంగులోకి మారిపోయాయి. అతని శరీర ఉష్ణోగ్రత పెరిగిపోయి, ఉదయపు చల్లటి గాలిలో కూడా అతని చర్మం నుండి సన్నని పొగలు వస్తున్నాయి. రామ్ కుడి చేతి అరిచేతిలో ఉన్న ఆ రక్తగ్రంథపు గుర్తు ఇప్పుడు రక్తాన్ని మరిగించేంత వేడితో మెరుస్తోంది. రమ్యకు ప్రమాదం పొంచి ఉందన్న కోపం అతనిలోని ఆ రేజ్ మోడ్ ను మళ్ళీ రగిలించింది. నిన్న రాత్రి అది మొదటిసారి మేల్కొంది. ఇప్పుడు రెండో సారి.
వాడు భయంతో వెనక్కి తిరిగి పారిపోవడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ రామ్ కదలికలు కంటికి కనిపించనంత వేగంగా ఉన్నాయి. రామ్ తన ఎడమ చేతితో వాడి గొంతును పట్టుకుని ఒక్క ఉదుటున గాలిలోకి ఎత్తాడు. వాడి కాళ్ళు గాలిలో కొట్టుకుంటున్నాయి.
"ఆమెను తాకాలన్న ఆలోచన నీ మెదడులోకి రావడం... నీ మరణానికి నువ్వే రాసుకున్న ఆహ్వాన పత్రిక," అని ఒక మృత్యువు బుసకొట్టినట్లుగా, అత్యంత భయంకరమైన స్వరంతో అన్నాడు రామ్. ఆ స్వరంలో ఒక ప్రాచీన రాక్షసుడి ప్రతిధ్వని ఉంది.
రమ్య వెనక్కి తిరిగి ఆ భయంకరమైన దృశ్యాన్ని చూసింది. రామ్ కళ్ళలోని ఆ ముదురు ఎరుపు రంగును చూసి ఆమె గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది. అతను మనిషిలా లేడు, ఒక విధ్వంసకరమైన శక్తికి ప్రతిరూపంలా ఉన్నాడు.
రామ్ పట్టుకున్న పట్టుకు వాడి శ్వాసనాళాలు చిట్లిపోయాయి. వాడు కళ్ళు పైకి తేలేసి గిలగిలా కొట్టుకుంటున్నాడు. రామ్ వాడిని అలాగే గాలిలో ఉంచి, తన కుడి పిడికిలిని బిగించాడు. ఆ పిడికిలి చుట్టూ ఒక సన్నని చీకటి తరంగం ఆవరించి ఉన్నట్లు అనిపించింది. రామ్ ఆ పిడికిలితో వాడి ఛాతీ మీద ఒక్క దెబ్బ కొట్టాడు.
ధబ్ మనే భయంకరమైన శబ్దంతో వాడి ఛాతీ ఎముకలు పొడిపొడి అయ్యాయి. వాడు పది అడుగుల దూరం ఎగిరిపడి, ఒక పాత కూరగాయల బండిని గుద్దుకుని ప్రాణాలు వదిలాడు.
మార్కెట్ అంతా స్మశాన నిశ్శబ్దంలోకి వెళ్ళిపోయింది. జనం ప్రాణభయంతో దూరంగా నిలబడి చూస్తున్నారు. రామ్ కళ్ళు నెమ్మదిగా సాధారణ రంగులోకి వచ్చాయి. అతని శ్వాస వేగంగా ఆడుతోంది. ఈ అసాధారణ శక్తిని ప్రయోగించినందుకు అతని శరీరం లోపల నరాలు తెగిపోతున్నంత నొప్పి కలుగుతోంది. అతను కింద పడి ఉన్న ఆ గూఢచారి మృతదేహం దగ్గరకు నెమ్మదిగా నడిచాడు.
రమ్య కూడా భయంతో వణుకుతూ నెమ్మదిగా రామ్ వెనుక వెళ్లి నిలబడింది. రామ్ కింద వంగి, చనిపోయిన ఆ కిల్లర్ కుడి చేతి చొక్కా చేతిని పైకి లాగాడు. వాడి మణికట్టు మీద ఒక పచ్చబొట్టు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. అది ఒక నల్లటి పాము, దాని నోట్లో ఒక పుర్రె ఉన్న గుర్తు. ఆ పచ్చబొట్టు చూడగానే రామ్ కళ్ళలో ఒక భయంకరమైన ప్రశాంతత ఆవరించింది.
అది మరెవరి గుర్తో కాదు. ఇరవై ఏళ్లుగా తన తండ్రికి కుడి భుజంగా ఉంటూ, తన ఇంటి లోపలే తిరుగుతున్న ద్రోహి, విక్రమ్ సింగ్ నడిపే రహస్య సిండికేట్ బ్లాక్ వైపర్ గుర్తు అది. రాత్రి దొరికిన ఎర్ర కాగితం అనుమానాన్ని మాత్రమే రేకెత్తించింది. కానీ ఇప్పుడు ఈ పచ్చబొట్టు ఆ అనుమానాన్ని నిజం చేసింది. విక్రమ్ సింగ్ కేవలం ఒక ద్రోహి మాత్రమే కాదు, వందల ఏళ్ల క్రితం రాజవంశం నుండి విడిపోయిన శత్రు వంశానికి చెందిన వాడని రామ్ కు ఇప్పుడు స్పష్టంగా అర్థమైంది అని తనలో తాను గొణుక్కున్నాడు రామ్.
"ఈ పచ్చబొట్టు... విక్రమ్ ద్రోహి! నా కుటుంబ పునాదులను నాశనం చేయాలని చూస్తున్నది నా ఇంట్లో ఉన్న పామే," అని కళ్ళలో నిప్పులు చెరుగుతూ, దవడలు బిగించి అన్నాడు రామ్.
రమ్య రామ్ వైపు చూస్తూ ఒక క్షణం మొహమాటంగా ఆగింది. ఇంత చీకటి నిజాన్ని తెలుసుకున్న అతని మనసు ఎంత భారంగా ఉంటుందో అని ఆమెకు అనిపించింది.
"రామ్... ఇప్పుడు మనం ఏం చేయాలి?" అని భయంగా, మెల్లగా అడిగింది రమ్య.
రామ్ నెమ్మదిగా పైకి లేచాడు. అతని ముఖంలో ఇప్పుడు ఏమాత్రం కనికరం లేదు. అతని చూపులు దూరంగా, ఆ నగర రేఖలపై స్థిరపడ్డాయి. ఎక్కడో హైదరాబాద్ లో విక్రమ్ సింగ్ ఇప్పుడు ఏమి చేస్తున్నాడో, ఏ కొత్త వలను పన్నుతున్నాడో ఆలోచిస్తూ అన్నాడు రామ్.
"వేటగాడు తనే అనుకుంటున్నాడు విక్రమ్. కానీ అడవిలో మృగరాజు ఎప్పుడూ ఒకటే ఉంటుంది రమ్య. వాడి ఇంటి తలుపులు బద్దలు కొట్టి, నా అసలైన రక్తగ్రంథపు శక్తిని వాడికి చూపించే సమయం వచ్చింది," అని ఆకాశం వైపు చూస్తూ, ఉరుముతున్న మేఘాల సాక్షిగా ప్రతినబూనుతూ అన్నాడు రామ్.
చీకటి సామ్రాజ్యంలో ఇప్పుడు అసలైన తుఫాను మొదలుకాబోతోంది. విక్రమ్ సింగ్ కుట్రలకు రామ్ వేయబోయే ఎదురుదెబ్బ ఆ సామ్రాజ్యాన్ని ఎలా కుదిపేస్తుందో అని భవిష్యత్తు నిశ్శబ్దంగా ఎదురుచూస్తోంది. ఆశలన్నీ ఇప్పుడు రామ్ మేల్కొన్న రక్తం మీదే ఉన్నాయి.
కథ కొనసాగుతుంది..
