ఎపిసోడ్ - 1 అనుకోని ప్రమాదం మారిన జీవితం
శిమ్లా ఆ రాత్రి అంత చలిగా ఉంది అంటే, గాలి కూడా గడ్డకట్టినట్టు అనిపించింది. ఆకాశం నల్లగా మసక మసగ్గా ఉంది, అందులో నక్షత్రాలు పగిలిన అద్దం పెంకుల్లా మెరుస్తున్నాయి. ఉష్ణోగ్రత సున్నా కంటే ఆరు డిగ్రీలు తక్కువగా ఉంది. హిమాలయాల లోయల్లో ఇది కొత్త విషయమేమీ కాదు, కానీ ఆ రాత్రి గాలిలో ఒక విచిత్రమైన బరువు ఉంది. ఏదో తుఫాను రాబోతుందని హెచ్చరిస్తున్న నిశ్శబ్దం అది. హిమాలయన్ ఐస్ అరీనా భవనం చీకట్లో నిద్రపోతున్న ఒక రాక్షసుడిలా నిలబడి ఉంది. బయట రోడ్లపై నిర్జనంగా ఉంది, కానీ అరీనా లోపల, ఆ తెల్లని మంచు మైదానంపై, ఒక నీడ అతి వేగంగా కదులుతోంది.
గడియారంలో తెల్లవారు జామున నాలుగు గంటలవుతోంది. ప్రపంచం పరుపుల వెచ్చదనంలో చుట్టుకుని కలలు కంటున్న సమయంలో, ఆరవ్ మల్హోత్రాకు కలలు కనే వ్యవధి ఎప్పుడో ముగిసిపోయింది. ఇప్పుడు అతనికి ఒక్క విషయమే తెలుసు, అది పరిగెత్తడం. తన గతం నుండి, తన జ్ఞాపకాల నుండి, తన హృదయంలో స్థిరపడిన నిశ్శబ్దం నుండి పారిపోవడం. మంచుపై స్కేట్లు తిరిగే వాడి శబ్దం స్టేడియం అంతటా మారుమ్రోగుతోంది. ఆరవ్ హాకీ స్టిక్ ను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అతని చేతుల నరాలు తెగిపోతాయేమో అన్నట్టు బిగుసుకున్నాయి. చెమట చుక్కలు నుదుటి నుండి రాలి చల్లని మంచుపై పడగానే గడ్డకడుతున్నాయి.
అతని శ్వాస ఆవిరి అయి గాలిలో కలిసిపోతోంది. పక్ ను స్టిక్ తో కొట్టాడు. ఆ నల్లని రబ్బర్ డిస్క్ మంచుపై తూటా వేగంతో జారిపోయింది. ఆరవ్ ఒక వేగమైన మలుపు తిరిగి, మోకాళ్ళు వంచి, పూర్తి బలంతో స్టిక్ తిప్పాడు. టకక్! పక్ నేరుగా గోల్ పోస్ట్ పైభాగం మూలకు తాకి నెట్లో చిక్కుకుంది. ఆ శబ్దం వెలివేసినట్టున్న స్టేడియమంతటా మారుమ్రోగింది. కానీ ఆరవ్ ముఖంపై ఏ భావమూ లేదు. సంతోషమూ లేదు, తృప్తీ లేదు. అతని కళ్ళలో అదే లోతైన, గడ్డకట్టిన శూన్యత ఉంది, ఈ అరీనా మంచు కంటే చల్లగా. అతను లోతుగా శ్వాస తీసుకుని, స్టిక్ ను మంచుపై కొట్టాడు.
"వేగంగా, ఇంకా వేగంగా, ఆరవ్. ఇది చాలదు," అని తనతో తానే కోపంగా గొణిగాడు రామ్. అతని గొంతులో మాటలతో చెప్పలేని ఒక నొప్పి ఉంది. అతను ఒంటరిగా ఉన్నాడు, పూర్తిగా ఒంటరిగా. ఈ విశాలమైన అరీనాలో ఒక్కడే తన పోరాటాన్ని కొనసాగిస్తున్నాడు. అదే సమయంలో, అరీనా నుండి సరిగ్గా ఐదు కిలోమీటర్ల దూరంలో, ధళీ స్లమ్ లోని ఒక చిన్న టిన్ కప్పు ఇంట్లో వేరే రకమైన సందడి ఉంది. గాలి ఇక్కడ కూడా చల్లగానే ఉంది, కానీ ఇక్కడ చలి అంటే రొమాన్స్ కాదు లేదా ఆట కాదు. ఇక్కడ చలి అంటే ఎముకల్లోకి దిగిన పేదరికపు నొప్పి. గదిలో పైన వేలాడే పాత పసుపు బల్బు వెలుతురులో విశ్వ మేల్కొన్నాడు.
అతను తన చిరిగిన చెప్పుల వంక చూశాడు. సోల్ దాదాపు ఊడిపోయింది. పాత తాడు తీసుకుని దాన్ని చెప్పుల చుట్టూ గట్టిగా చుట్టాడు. అతని వేళ్ళు చలికి మొద్దుబారుతున్నాయి, కానీ అతని కళ్ళలో ఒక విచిత్రమైన మెరుపు ఉంది. ఆ చలిని కరిగించగల శక్తి ఉన్న నిప్పులా అతని ఆశలు ఉన్నాయి. మంచంపై పడుకున్న అతని అమ్మ నిద్రలోనే పక్కకి తిరిగి దగ్గు మొదలుపెట్టింది. దగ్గు పొడిగా, భయంకరంగా ఉంది. విశ్వ వెంటనే ఆమె దగ్గరకు వెళ్ళి పైన ఉన్న పాత కంబళిని సరిచేశాడు. ఆమె పరిస్థితి చూస్తుంటే అతని గుండె తరుక్కుపోతోంది. ఆ చిన్న గదిలో వారిద్దరి మధ్య ఉన్న బంధం ఆ చలిని కూడా వెచ్చగా మారుస్తోంది.
"అమ్మా... వెళ్తున్నాను. ఈ రోజు... ఈ రోజు బహుశా లోపలికి వెళ్ళే అవకాశం దొరకవచ్చు," అని చాలా మెల్లగా, ప్రేమతో అన్నాడు విశ్వ. అమ్మ నిద్రలోనే అతని చెయ్యి పట్టుకుంది. ఆమె అరచేతులు వేడిగా ఉన్నాయి, జ్వరంతో మండుతున్నాయి. విశ్వ తన నుదురు ఆమె చేతికి ఆనించాడు. అతనికి భయంగా ఉంది. తన పేదరికం వల్ల కాదు, తాను ఏదైనా సాధించకపోతే అమ్మను కాపాడుకోలేనని అతను మథనపడుతున్నాడు. హాకీ స్టిక్ అందుకున్నాడు. అది ప్రొఫెషనల్ స్టిక్ కాదు. చెత్తలో దొరికిన, విరిగిన, తిరిగి టేప్ అతికించి జోడించిన చెక్క ముక్క. కానీ విశ్వకు అది తన గమ్యాన్ని చేరుకోవడానికి తోడ్పడే కత్తిలా అనిపించింది.
తలుపు తెరవగానే మంచు గాలి అతన్ని స్వాగతించింది. తన సన్నని జాకెట్ జిప్ పైవరకు లాగాడు. అది పూర్తిగా గుండెను కప్పలేకపోతున్నా సరే, చీకటి దారిలో పరిగెత్తాడు. అతని గమ్యం అదే అరీనా, అక్కడ ఆరవ్ మల్హోత్రా అనే ఐస్ కింగ్ తన రాజ్యంపై ఏలుతున్నాడు. ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు హిమాలయన్ ఐస్ అరీనా వాతావరణం పూర్తిగా మారిపోయింది. ఆ నిశ్శబ్దం ఇప్పుడు సందడిగా రూపాంతరం చెందింది. ఇది సీజన్ మొదటి అభ్యాస మ్యాచ్ అయినా, ఆరవ్ మల్హోత్రా ఆట చూడడానికి జనం ఫైనల్ మ్యాచ్ కోసం వచ్చినట్టే తోసుకొచ్చారు. లాకర్ రూమ్ లో ఉద్రిక్తత కత్తితో కోయగలిగినంతగా గాఢంగా ఉంది.
హిమాలయన్ హాక్స్ ఆటగాళ్ళు జెర్సీలు వేసుకుంటున్నారు, కానీ ఒంటరిగా మూలలో కూర్చున్న తమ కెప్టెన్తో మాట్లాడే ధైర్యం ఎవ్వరికీ లేదు. ఆరవ్ బెంచ్ పై కూర్చుని తల వంచుకున్నాడు. స్కేట్ లేసులు కడుతున్నాడు. ప్రతి ముడీ తన భావాలను బంధిస్తున్నట్టు పట్టుదలగా కడుతున్నాడు. కోచ్ రణవీర్ సింగ్ లోపలికి వచ్చారు. ఆయన బరువైన గొంతు ఆటగాళ్ళ దృష్టిని ఆకర్షించింది. అందరూ ఒకేసారి నిశ్శబ్దంగా ఉండి ఆయన వైపు చూశారు. కోచ్ ముఖంలో గంభీరత్వం కనిపిస్తోంది. ఈ మ్యాచ్ ఆరవ్ కు ఎంత ముఖ్యమో ఆయనకు తెలుసు. అందరూ సిద్ధంగా ఉన్నారని నిర్ధారించుకుంటూ ఆయన మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు.
"అందరూ వినండి, ఈ రోజు మ్యాచ్ కేవలం వార్మప్ కాదు. ఢిల్లీ బ్లిజర్డ్స్ టీమ్ మనలను అంచనా వేయడానికి వచ్చింది. నాకు క్రమశిక్షణ కావాలి. నాకు టీమ్ వర్క్ కావాలి," అని చప్పట్లు కొడుతూ గట్టి గొంతుతో అన్నాడు కోచ్. ఆరవ్ తల ఎత్తలేదు. చేతులకు టేప్ చుట్టుకుంటూనే ఉన్నాడు. కోచ్ రణవీర్ ఆరవ్ వైపు చూసి పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచారు. ఆరవ్ వింటున్నాడని ఆయనకు తెలుసు, కానీ ఆరవ్ టీమ్ వర్క్ పై నమ్మకం పెట్టుకోడని కూడా తెలుసు. అతనికి టీమ్ అంటే ఒక లాంఛనం మాత్రమే. యుద్ధం తానొక్కడే చేస్తాడనే నమ్మకం అతనిది. అది కోచ్ ను కొంత ఆందోళనకు గురిచేస్తోంది.
"ఆరవ్, మోకాలి జాగ్రత్త. డాక్టర్ ఎక్కువ ఒత్తిడి వద్దని చెప్పారు," అని కోచ్ రణవీర్ కొంచెం మెత్తగా, కానీ అధికారంతో అన్నాడు. ఆరవ్ లేచి నిలబడ్డాడు. అతని ఎత్తు, విశాలమైన భుజాలు లాకర్ రూమ్ గాలిని మరింత బరువు చేశాయి. జెర్సీ నంబర్ 7 వేసుకుని, కోచ్ కళ్ళలోకి నేరుగా చూశాడు. అతని చూపుల్లో ఒక రకమైన మొండితనం కనిపిస్తోంది. తన మీద తనకున్న నమ్మకం అతన్ని ఎవరి మాటా విననివ్వడం లేదు. చుట్టూ ఉన్న ఆటగాళ్ళందరూ ఆరవ్ సమాధానం కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు. వాతావరణం మరింత ఉత్కంఠభరితంగా మారింది.
"ఆడటానికి వచ్చాను కోచ్. తప్పించుకోవడానికి కాదు," అని చాలా చల్లగా, సమతల స్వరంలో సమాధానం ఇచ్చాడు ఆరవ్. హెల్మెట్ అందుకుని బయటకు నడిచాడు. వెనుక మిగతా ఆటగాళ్ళు ఒకరి నొకరు చూసుకున్నారు. జూనియర్ ఆటగాడు సమీర్ పక్కవాడి చెవిలో దాదాపు భయపడుతూ అన్నాడు, "ఈ రోజు కెప్టెన్ మూడ్ ఇంకా చెత్తగా కనిపిస్తోంది." మరొకడు తల ఊపుతూ ఆందోళనగా జవాబిచ్చాడు, "అతను శాంతంగా ఉన్నప్పుడే అత్యంత ప్రమాదకరంగా ఉంటాడు. పదండి, లేదంటే మన మీదకే కొస్తుంది." అందరూ మౌనంగా ఆరవ్ వెనుక బయలుదేరారు.
అరీనా బయట ఇనుపజాలి వెనుక విశ్వ నిలబడ్డాడు. టిక్కెట్ కొనుక్కోలేని అతనిలాంటి డజన్ల మంది కుర్రాళ్ళు అక్కడ ఉన్నారు. ఆట పిచ్చి ఉన్నవాళ్ళు కావడంతో జాలి సందుల్లో నుండి లోపలికి చూసే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. లోపలి వెలుతురు బయటకు పొడుచుకు వస్తోంది. జనం కేకలు 'ఆరవ్, ఆరవ్, ఆరవ్' అని వినిపిస్తూ ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి. విశ్వ జాలిని వేళ్ళతో గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. ఇనుప చలి అతని చర్మంలో గుచ్చుకుంటోంది, కానీ అతని చూపు ఆ తెల్లని మంచు మైదానంపైనే నిలిచి ఉంది. అది మసకగా కనిపించినా సరే, అతని ఆశలు మాత్రం స్పష్టంగా ఉన్నాయి.
"చూడు చూడు, వచ్చాడు!" అని పక్కనున్న కుర్రాడు ఉత్సాహంతో అరిచాడు. జనం హర్షధ్వానాలు హఠాత్తుగా పేలినట్టు మోగాయి. విశ్వ కళ్ళు సన్నబడ్డాయి. అక్కడ దూరంగా మైదానంపై నీలి జెర్సీలో ఒక ఆకృతి మంచుపై జారింది. అది ఆరవ్. ఆరవ్ స్కేటింగ్ చేసే తీరు మనిషి నడకలా కాదు, నీళ్ళలా ప్రవహించి మెరుపులా చీల్చి వెళ్తున్నట్టు ఉంది. విశ్వ కళ్ళలో ప్రశంస, కోరిక రెండూ ఒకేసారి తేలాయి. తనూ ఒకరోజు అక్కడ ఉండాలని కలలు కంటున్నాడు. ఆ దృశ్యం అతనిలో ఏదో తెలియని ఉత్తేజాన్ని నింపింది. అతని మనసులో ఒక బలమైన నిర్ణయం రూపుదిద్దుకుంది.
"ఒక రోజు నేను ఆ జాలి ఆవల కాదు, ఈవల కాదు, ఆ మంచు మైదానం మధ్యలో నిలబడతాను," అని విశ్వ తనతో తానే వాగ్దానం చేసుకుంటూ చాలా మెల్లగా, దాదాపు వినపడని స్వరంలో అన్నాడు. మ్యాచ్ ప్రారంభమైంది. రెఫరీ విజిల్ ఊదాడు, పక్ మంచుపై వేశాడు. స్టిక్కులు పరస్పరం తాకాయి, ఆట మొదలైంది. హిమాలయన్ హాక్స్ వర్సెస్ నార్త్ స్టార్స్ మధ్య పోరు హోరాహోరీగా సాగుతోంది. ఇది ఫ్రెండ్లీ మ్యాచ్ అయినా, ఆరవ్ మల్హోత్రాకు ఏ మ్యాచ్ అయినా యుద్ధమే. మొదటి నిమిషం నుండే మైదానంపై తన ఆధిపత్యం చాటుకున్నాడు. ప్రత్యర్థులు అతన్ని ఆపడానికి తీవ్రంగా శ్రమిస్తున్నారు.
ఆరవ్ పక్ ను తన వశం చేసుకున్నాడు. ప్రత్యర్థి టీమ్ ఇద్దరు డిఫెండర్లు అతన్ని ఆపడానికి ముందుకొచ్చారు. ఆరవ్ కళ్ళు ఒక్క క్షణంలో వారి స్థానాలు గుర్తించాయి. వేగం తగ్గించుకోలేదు సరే కదా, మరింత వేగంగా ముందుకు దూసుకెళ్ళాడు. శరీరంతో ఒక మోసపు కదలిక చేశాడు. ఎడమకు వెళ్తున్నట్టు నాటకమాడి కుడి వైపు నుండి దూసుకెళ్ళాడు. మంచు పెంకులు గాలిలో ఎగిరాయి, అద్దం పగిలినట్టు. ప్రేక్షకులు పిచ్చెక్కి అరుస్తున్నారు. అతని వేగానికి, నైపుణ్యానికి అందరూ ఫిదా అయిపోయారు. మైదానంలో ఆరవ్ ఒక్కడే ఒక సుడిగాలిలా కనిపిస్తున్నాడు.
"పాస్ చేయి, ఆరవ్! పాస్ చేయి!" అని అతని సహఆటగాడు ఋషి అవతల వైపు నుండి కోపంగా అరిచాడు. ఋషి పూర్తిగా ఖాళీగా ఉన్నాడు, గోల్ వేయడానికి అది సులభమైన అవకాశం. కానీ ఆరవ్ వినలేదు, లేదా విన్నా పట్టించుకోలేదు. అతనికి ఎవ్వరి మీదా నమ్మకం లేదు. ఋషి పొరపాటు చేస్తాడేమో అనిపించింది. తానే షాట్ వేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. గోల్ కీపర్ కు చాలా దగ్గరగా వెళ్ళాడు. యాంగిల్ చాలా కష్టంగా ఉంది, దాదాపు అసాధ్యంగా కనిపిస్తోంది. అయినా ఆరవ్ వెనక్కి తగ్గలేదు. తన శక్తినంతా కూడగట్టుకుని స్టిక్ ను గట్టిగా ఊపాడు.
బూమ్! పక్ గోల్ కీపర్ హెల్మెట్ కు పక్కనుండి దాటి నెట్లో దూరిపోయింది. గోల్! స్టేడియమంతా మారుమ్రోగింది. సంగీతం మొదలైంది, లైట్లు మెరిశాయి. కానీ ఆరవ్ చేయి ఎత్తలేదు, కనీసం నవ్వలేదు. నెట్ వైపు ఒక్కసారి చూసి తన పొజిషన్ కు తిరిగి వెళ్ళాడు. ఋషి అతని దగ్గరికి వచ్చాడు, ముఖం కోపంతో ఎర్రగా ఉంది. ఆరవ్ దారి అడ్డుకుంటూ విసుగ్గా అన్నాడు, "నేను ఖాళీగా నిలబడ్డాను! ఇది టీమ్ గేమ్, ఆరవ్! నువ్వొక్కడివే గెలవలేవు!" ఋషి మాటల్లో అసహనం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. టీమ్ వర్క్ లేకపోవడం అతన్ని బాధిస్తోంది.
ఆరవ్ ఆగాడు. తన చల్లని, భావరహితమైన కళ్ళతో ఋషిని చూశాడు. హెల్మెట్ జాలి వెనుక అతని కళ్ళు ఏదైనా వేటాడే జంతువులా కనిపిస్తున్నాయి. "స్కోర్ బోర్డ్ చూడు. నేను గెలుస్తున్నంత వరకు నాకు ఆడటం నేర్పించవద్దు," అని ఆరవ్ చాలా శాంతంగా, కానీ అవమానకరంగా సమాధానం ఇచ్చాడు. ముందుకు వెళ్ళాడు, ఋషిని అక్కడే అవమానపడుతూ వదిలేశాడు. లాకర్ రూమ్ లో ఉన్న భయం ఇప్పుడు మైదానంపై ద్వేషంగా మారుతోంది. ప్రత్యర్థి టీమ్ లో మాత్రమే కాదు, బహుశా అతని సొంత టీమ్ లో కూడా అది కనిపిస్తోంది. కానీ ఆరవ్ కు అవేమీ పట్టడం లేదు. అతను ఐస్ కింగ్, అతనికి ప్రజలే తప్ప స్నేహితులు ఉండరు.
మ్యాచ్ రెండవ హాఫ్ మొదలైంది. స్కోర్ 3-0, మూడు గోళ్ళు ఆరవ్ వేసినవే. ప్రత్యర్థి టీమ్ నిరాశకు గురైంది. ఆరవ్ నైపుణ్యాన్ని ఎదిరించలేమని తెలిశాక, వారి నైరాశ్యం హింసగా రూపాంతరం చెందింది. ప్రత్యర్థి టీమ్ డిఫెండర్ విక్రమ్, భారీ శరీరంతో ఆరవ్ ను కోపంగా చూస్తున్నాడు. అతని కళ్ళలో క్రీడా స్ఫూర్తి లేదు, ఆరవ్ ను ఎలాగైనా కూల్చాలన్న పట్టుదల మాత్రమే ఉంది. ఆట మళ్ళీ వేగంగా మొదలైంది. ఆరవ్ మళ్ళీ పక్ తీసుకుని ముందుకు దూసుకెళ్ళాడు. మంచుపై అతని స్కేట్ల గుర్తులు ఒక కళాకృతిలా ఏర్పడుతున్నాయి. డిఫెన్స్ లైన్ చీల్చుకుపోవడానికి సిద్ధమయ్యాడు.
కానీ ఈసారి విక్రమ్ పక్ ను కాదు, ఆరవ్ ను నిశానా చేశాడు. ఆరవ్ పూర్తి వేగంలో ఉన్నాడు. తిరగబోతున్న క్షణంలో విక్రమ్ పూర్తి బలంతో పక్క నుండి బాడీ చెక్ చేశాడు. ఇది చట్టబద్ధమైన కదలిక అయి ఉండవచ్చు, కానీ విక్రమ్ తన మోకాలిని ఆరవ్ మోకాలికి తాకించిన తీరు ఉద్దేశపూర్వకంగా చేసిందే. కడక్! ఎముకలు తగులుకున్న, బహుశా ఏదో విరిగిన ఆ భయానక శబ్దం అరీనా ప్రతి మూలలో వినిపించింది. ఆరవ్ గాలిలో ఎగిరి బ్యాలెన్స్ తప్పి విరిగిన బొమ్మలా మంచుపై పడ్డాడు. జారుకుంటూ బోర్డ్ కు ధడాల్ అని గుద్దుకున్నాడు.
మొత్తం స్టేడియమ్ ఒక్క క్షణంలో నిశ్శబ్దమైపోయింది. ఆ అరుపులు, ఉత్సాహం అన్నీ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాయి. వేలాది శ్వాసలు ఒకేసారి ఆగాయి. మంచుపై ఆరవ్ మల్హోత్రా కదలకుండా పడి ఉన్నాడు. అతని కుడి కాలు ఒక అసహజమైన, వంకరైన కోణంలో మడతపడి ఉంది. నొప్పి ఒక అలలా అతని శరీరమంతా వ్యాపించింది, కళ్ళముందు చీకటి కమ్ముకుంది. ఒక నొక్కిపెట్టిన, నొప్పితో నిండిన అరుపు అతని గొంతు నుండి వచ్చింది, అది హెల్మెట్ లోపలే ప్రతిధ్వనించి ఆగిపోయింది. కోచ్ రణవీర్ బౌండ్రీ వాల్ దాటి మైదానంలోకి కంగారుగా పరిగెత్తుకు వచ్చారు.
"మెడిక్, మెడిక్!" అని రణవీర్ కంగారుగా అరిచాడు. జాలి బయట నిలబడిన విశ్వ తన జాగాలో అలాగే నిలబడిపోయాడు. అతని వేళ్ళు అప్పటికీ ఇనుప జాలిని పట్టుకుని ఉన్నాయి. అతని కళ్ళలో ఒక వింత భయం కనిపిస్తోంది. తాను నమ్మిన హీరో, అజేయుడని భావించిన ఆ దేవుడు, ఈ రోజు తన కళ్ళముందే కూలిపోయాడు. "లేవు అన్నా... లేవు," అని విశ్వ తెలియకుండానే వణుకుతున్న పెదవులతో గొణిగాడు. మైదానంలో ఆరవ్ కళ్ళు తెరవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ అన్నీ మసకగా ఉన్నాయి. అరీనా వెలుతురు కళ్ళలో గుచ్చుకుంటోంది. జనం అరుపులు దూరం నుండి వస్తున్నట్టు ఉన్నాయి.
ఒక్క విషయం మాత్రం స్పష్టంగా ఉంది, అది ప్రాణం తీసేంత నొప్పి. అతని మోకాలిలో కాలిన ఇనుప రాడ్ దూర్చినట్టు అనిపిస్తోంది. లేవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ శరీరం సహకరించడం లేదు. ఆ మంచు, ఎప్పుడూ తన ఆశ్రయంగా ఉన్న ఆ మంచు, ఈ రోజు చల్లగా, కఠినంగా మారి తనను విరిచేసింది. గ్లవ్జ్ వేసిన చేత్తో మంచును గట్టిగా గీరాడు. ఇది ఓటమి కాదు, ఇది అంతం కాకూడదు అని మనసులో అనుకున్నాడు. కానీ లేవడానికి బరువు వేయగానే మళ్ళీ తీవ్రమైన నొప్పి వచ్చి కిందకు నెట్టింది. అతని కళ్ళ మూలల నుండి ఒక కన్నీటి చుక్క వచ్చి మంచుపై పడగానే గడ్డకట్టింది.
కోచ్ రణవీర్ అతని దగ్గరికి చేరుకుని మోకాళ్ళపై కూర్చున్నారు. ఆరవ్ హెల్మెట్ తీయడం మొదలుపెట్టారు. "ఆరవ్, ఆరవ్, నా మాట విను, కళ్ళు తెరచి ఉంచు," అని కోచ్ భయంతో కూడిన గొంతుతో అన్నారు. ఆరవ్ కోచ్ వైపు చూశాడు, చూపు మసకబారుతోంది. కోచ్ చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. "నా కాలు... ఏదో విరిగింది కోచ్," అని ఆరవ్ పళ్ళు బిగించి నొప్పితో మూలుగుతూ అన్నాడు. ఆ సమయంలో అతనికి తన తండ్రి గుర్తొచ్చాడు. సరిగ్గా ఇలాగే తండ్రి కూడా మంచుపై పడిపోయి మళ్ళీ లేవలేదు. అదే భయం ఇప్పుడు అతనిలో మొదలైంది.
చరిత్ర తనను తాను పునరావృతం చేసుకుంటోందా అనే భయం అతనిలో కలిగింది. ఒక నల్లని నీడ అతని చైతన్యంపై కమ్ముకోసాగింది. మెడికల్ టీమ్ స్ట్రెచర్ తో పరిగెత్తుకు వచ్చింది. దూరంగా జాలి దగ్గర నిలబడిన విశ్వ కళ్ళ నుండి కన్నీరు టపటప రాలింది. ఎందుకో తెలియదు కానీ ఆరవ్ నొప్పి తనకే అనిపిస్తోంది. ఆరవ్ ను స్ట్రెచర్ పై పడుకోబెట్టి బయటకు తీసుకెళ్తున్నప్పుడు, అతను చివరిసారిగా ఆ ఖాళీ గోల్ పోస్ట్ వైపు చూశాడు. ఆ క్షణంలో ఆరవ్ కు అనిపించింది, తాను కేవలం ఒక మ్యాచ్ ఓడిపోలేదు, తన అస్తిత్వాన్నే కోల్పోతున్నానని. చీకటి మరింత కమ్ముకుంది, అంతా నిశ్శబ్దమైపోయింది.
ఆరవ్ జీవితం ఎలా ఉండబోతుంది అతను మళ్ళీ మాములు స్థితికి రాగలడా మళ్ళీ పోటీలో పాల్గొంటాడా తెలియాలి అంటే నెక్స్ట్ ఎపిసోడ్ చదవండి.
హాయ్ రీడర్స్ ఈ కథ మీకు ఆసక్తికరంగా అనిపిస్తే మీ అభిప్రాయాన్ని రివ్యూ లేదా కామెంట్ రూపంలో తెలపండి ⭐ రేటింగ్ ద్వారా మీ ప్రోత్సాహం తెలపండి
మీ ఆధారణల వల్లే నేను ఇంకా మంచి ఎపిసోడ్స్ రాయగలను.
